Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18-10-2026

 Ε.Ι.Π.Α.Σ.

18-10-2026 † ΚΥΡΙΑΚΗ Κ΄ (Ε΄ ΛΟΥΚΑ). † Μνήμη Λουκᾶ τοῦ ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ. † Μαρίνου μάρτυρος τοῦ γέροντος. Ἦχος γʹ. Ἑωθινὸν Θ'.

                                         Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ´.

 Εὐφραινέσθω τὰ οὐράνια, ἀγαλλιάσθω τὰ ἐπίγεια, ὅτι ἐποίησε κράτος, ἐν βραχίονι αὐτοῦ, ὁ Κύριος, ἐπάτησε τῶ θανάτω τὸν θάνατον, πρωτότοκος τῶν νεκρῶν ἐγένετο, ἐκ κοιλίας ἄδου ἐρρύσατο ἡμᾶς, καὶ παρέσχε κόσμω τὸ μέγα ἔλεος

                                           Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ'

Ἀπόστολε Ἅγιε, καὶ Εὐαγγελιστὰ Λουκᾶ, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν,

παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

 

                                    Ἀπολυτίκιον τοῦ Τοῦ Ναοῦ

 

                                          Κοντάκιον Ἦχος β΄

 Προστασία τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε, μεσιτεία πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετε, μὴ παρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς, ἀλλὰ πρόφθασον, ὡς ἀγαθή, εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν, τῶν πιστῶς κραυγαζόντων σοι. Τάχυνον εἰς πρεσβείαν, καὶ σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, ἡ προστατεύουσα ἀεί, Θεοτόκε, τῶν τιμώντων σε.

=====================================

                                               ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

                                         ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ Δ´ 5 - 11

⁵ Ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω, τὸν καιρὸν ἐξαγοραζόμενοι. ⁶ ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι. ⁷ Τὰ κατ’ ἐμὲ πάντα γνωρίσει ὑμῖν Τυχικὸς ὁ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ πιστὸς διάκονος καὶ σύνδουλος ἐν Κυρίῳ, ⁸ ὃν ἔπεμψα πρὸς ὑμᾶς εἰς αὐτὸ τοῦτο, ἵνα γνῷ τὰ περὶ ἡμῶν καὶ παρακαλέσῃ τὰς καρδίας ὑμῶν, ⁹ σὺν Ὀνησίμῳ τῷ πιστῷ καὶ ἀγαπητῷ ἀδελφῷ, ὅς ἐστιν ἐξ ὑμῶν· πάντα ὑμῖν γνωριοῦσι τὰ ὧδε. ¹⁰ Ἀσπάζεται ὑμᾶς Ἀρίσταρχος ὁ συναιχμάλωτός μου, καὶ Μᾶρκος ὁ ἀνεψιὸς Βαρνάβα, - περὶ οὗ ἐλάβετε ἐντολάς· ἐὰν ἔλθῃ πρὸς ὑμᾶς δέξασθε αὐτόν, - ¹¹ καὶ Ἰησοῦς ὁ λεγόμενος Ἰοῦστος, οἱ ὄντες ἐκ περιτομῆς, οὗτοι μόνοι συνεργοὶ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, οἵτινες ἐγενήθησάν μοι παρηγορία.

                               ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ Δ´ 14 - 18

¹⁴ ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητὸς καὶ Δημᾶς. ¹⁵ ἀσπάσασθε τοὺς ἐν Λαοδικείᾳ ἀδελφοὺς καὶ Νυμφᾶν καὶ τὴν κατ’ οἶκον αὐτοῦ ἐκκλησίαν· ¹⁶ καὶ ὅταν ἀναγνωσθῇ παρ’ ὑμῖν ἡ ἐπιστολή, ποιήσατε ἵνα καὶ ἐν τῇ Λαοδικέων ἐκκλησίᾳ ἀναγνωσθῇ, καὶ τὴν ἐκ Λαοδικείας ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀναγνῶτε. ¹⁷ καὶ εἴπατε Ἀρχίππῳ· βλέπε τὴν διακονίαν ἣν παρέλαβες ἐν Κυρίῳ, ἵνα αὐτὴν πληροῖς. ¹⁸ Ὁ ἀσπασμὸς τῇ ἐμῇ χειρὶ Παύλου. μνημονεύετέ μου τῶν δεσμῶν. Ἡ χάρις μεθ’ ὑμῶν· ἀμήν 

                                    ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

                          ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ Δ´ 5 - 11

⁵ Νὰ συμπεριφέρεσθε μὲ φρόνησιν πρὸς τοὺς ἔξω τῆς Ἐκκλησίας ἀνθρώπους, ἐπωφελούμενοι τὰς εὐκαιρίας ποὺ παρουσιάζονται διὰ τὴν ἐργασίαν τοῦ ἀγαθοῦ. ⁶ Ὁ λόγος σας ἂς εἶναι πάντοτε χαριτωμένος, ἀρτυμένος μὲ τὸ ἁλάτι τῆς φρονήσεως, ὥστε να εἶναι μὲν εὐχάριστος, ἀλλ’ ὄχι καὶ βρωμερός· να ξεύρετε, πῶς πρέπει σεῖς νὰ ἀποκρίνεσθε εἰς τὸν καθένα. ⁷ Τὰς περὶ ἑμοῦ εἰδήσεις θὰ σᾶς τὰς γνωστοποίησῃ ὅλας ὁ Τυχικός, ὁ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ πιστὸς διάκονος καὶ σύνδουλός μου ἐν Κυρίῳ, ⁸ τὸν ὁποῖον σᾶς τὸν ἀπέστειλα ἀκριβῶς δι’ αὐτό, διὰ νὰ μάθῃ πῶς εἶσθε καὶ νὰ παρηγορήσῃ τὰς καρδίας σας. ⁹ Σᾶς τὸν ἔστειλα μαζὶ μὲ τὸν Ὀνήσιμον, τὸν πιστὸν καὶ ἀγαπητὸν ἀδελφόν, ὁ ὁποῖος εἶναι συμπολίτης σας, ἀπὸ τὰς Κολασσὰς καὶ αὐτός. Αὐτοὶ θὰ σᾶς γνωστοποιήσουν ὅλα τὰ ἐδῶ συμβαίνοντα. ¹⁰ Σᾶς ἀσπάζεται ὁ Ἀρίσταρχος, ποὺ μὲ συντροφεύει καὶ μὲ ὑπηρετεῖ καὶ ἔγινεν ἔτσι αἰχμάλωτος μαζί μου εἰς τὴν φυλακήν, καὶ ὁ Μᾶρκος, ὁ ἀνεψιὸς τοῦ Βαρνάβα, διὰ τὸν ὁποῖον ἐλάβατε παραγγελίας, ἐὰν ἔλθῃ πρὸς σᾶς, φιλοξενήσατέ τον. ¹¹ Σᾶς ἀσπάζεται καὶ ὀ Ἰησοῦς, ποὺ λέγεται καὶ Ἰοῦστος. Εἶναι καὶ οἱ τρεῖς Χριστιανοὶ ἀπὸ τοὺς περιτμημένους. Καὶ αὐτοὶ μόνοι ἀπὸ τοὺς ἐξ Ἰουδαίων εἶναι ἐδῶ συνεργάται μου διὰ τὴν διάδοσιν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι μου ἔγιναν παρηγορία.
                          ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ Δ´ 14 - 18

¹⁴ Σᾶς ἀσπάζεται ὀ Λουκᾶς ὀ ἰατρὸς ὀ ἀγαπητὸς καὶ ὀ Δημᾶς. ¹⁵ Ἀσπασθῆτε ἐκ μέρους μου τοὺς ἐν Λαοδικείᾳ ἀδελφοὺς καὶ τὸν Νυμφᾶν καὶ τὴν ἐκκλησίαν τῶν πιστῶν, ποὺ συνέρχονται εἰς τὸ σπίτι του. ¹⁶ Καὶ ὅταν ἀναγνωσθῇ μεταξύ σας ἡ ἐπιστολή μου αὐτή, φροντίσατε νὰ ἀναγνωσθῇ καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Λαοδικέων. Καὶ τὴν ἐπιστολήν, ποὺ θὰ σᾶς στείλουν ἀπὸ τὴν Λαοδικείαν, φροντίσατε νὰ τὴν ἀναγνώσετε καὶ σεῖς. ¹⁷ Καὶ εἴπατε εἰς τὸν Ἀρχιππον· Πρόσεχε τὴν διακονίαν, ποὺ παρέλαβες μὲ θέλημα τοῦ Κυρίου, νὰ τὴν ἐκπληρώνῃς τέλεια. ¹⁸ Ὁ ἀσπασμὸς ἐγράφη μὲ τὸ ἰδικόν μου χέρι τοῦ Παύλου. Ἐνθυμεῖσθε τὰ δεσμά μου. Εἴθε ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας νὰ εἶναι μαζί σας. Ἀμήν.

 

==================================

 

                                   ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

                                ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ι´ 16 - 21

¹⁶ Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με. ¹⁷ Ὑπέστρεψαν δὲ οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου. ¹⁸ Εἶπε δὲ αὐτοῖς· Ἐθεώρουν τὸν σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα. ¹⁹ ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ. ²⁰ πλὴν ἐν τούτῳ μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς. ²¹ Ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἠγαλλιάσατο τῷ πνεύματι ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἐξομολογοῦμαί σοι, πάτερ, κύριε τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὅτι ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπὸ σοφῶν καὶ συνετῶν, καὶ ἀπεκάλυψας αὐτὰ νηπίοις· ναί, ὁ πατήρ, ὅτι οὕτως ἐγένετο εὐδοκία ἔμπροσθέν σου.

                                          ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

¹⁶ Εκείνος που υπακούει εις σας, υπακούει εις εμέ και εκείνος που παρακούει σας, παρακούει εμέ· εκείνος δε που παρακούει εμέ, παρακούει τον Θεόν, που με έστειλε σωτήρα στον κόσμον”. ¹⁷ Εγύρισαν από την περιοδείαν των οι εβδομήκοντα με χαράν μεγάλην και έλεγαν· “Κυριε, και τα δαιμόνια υποτάσσονται εις ημάς, μόλις επικαλεσθούμε το όνομά σου”. ¹⁸ Είπε δε εις αυτούς· “από τότε που ήρχισα το έργον μου έβλαπα τον σατανάν να απογυμνώνεται από την τυραννικήν του εξουσίαν και να κρυμνίζεται συντετριμμένος με ταχύτητα αστραπής από τα ύψη της κυριαρχίας του. ¹⁹ Ιδού εγώ τώρα σας δίδω την εξουσίαν να πατήτε επάνω εις φίδια και σκορπιούς, να ποδοπατήτε και να εξουθενώνετε όλην την δύναμιν του εχθρού, δηλαδή του διαβόλου, και τίποτε από όσα αυτός ενάντιον σας πανουργεύεται και εφευρίσκει δεν θα σας αδικήση η βλάψη. ²⁰ Πλην, μη χαίρετε στούτο μόνον, στο ότι δηλαδή και τα πονηρά πνεύματα υποτάσσονται εις σας, κυρίως πρέπει να χαίρετε και να ευφραίνεσθε, διότι τα ονόματα σας έχουν γραφή στους ουρανούς, εις την βασιλείαν του Θεού”. ²¹ Αυτήν δε την ώραν ησθάνθη ο Ιησούς βαθυτάτην και ζωηροτάτην χαράν εις την ψυχήν και την καρδίαν του και είπε· “Σε ευχαριστώ και σε δοξολογώ, Πατερ, Κυριε του ουρανού και της γης, διότι με δικαιοσύνην και αγαθότητα ενεργών, έκρυψες τας υψηλάς αυτάς αληθείας της πίστεως από εκείνους που θεωρούνται σοφοί και συνετοί, και εφανέρωσες αυτάς εις απλοϊκούς και αφελείς ανθρώπους τους μαθητάς μου, που φαίνονται σαν νήπια εμπρός στους σοφούς του κόσμου. Ναι Πατερ, διότι αυτή ήτο η αγαθή και δικαίας θέλησίς σου”.

 

==============================

                                    

                    Ἑωθινόν Θ´
                                  ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Κ´ 19 - 31

¹⁹ Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· Εἰρήνη ὑμῖν. ²⁰ καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον. ²¹ εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· Εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. ²² καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· ²³ ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. ²⁴ Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. ²⁵ ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. ²⁶ Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· Εἰρήνη ὑμῖν. ²⁷ εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. ²⁸ καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. ²⁹ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες. ³⁰ Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· ³¹ ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

                                       ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

¹⁹ Κατά την ημέραν εκείνην, την πρώτην της εβδομάδος, ενώ πλέον είχε βραδυάσει και αι θύραι του σπιτιού, όπου ευρίσκοντο συγκεντωμένοι οι μαθηταί, ήσαν κλεισμέναι δια τον φόβον των Ιουδαίων, ήλθεν έξαφνα ο Ιησούς, εστάθη στο μέσον και τους λέγει· “ειρήνη ας είναι εις σας”. ²⁰ Και αφού είπε τούτο, έδειξεν εις αυτούς τα χέρια και την πλευράν του, δια να ίδουν τα σημάδια των πληγών και πιστεύσουν ότι αυτός είναι ο διδάσκαλός των. Και τότε οι μαθηταί, όταν είδαν τον Κυριον αναστημένον, εχάρησαν. ²¹ Είπε, λοιπόν, τότε εις αυτούς ο Ιησούς· “ειρήνη εις σας. Οπως έστειλεν εμέ ο Πατήρ, δια να τελειώσω το έργον της σωτηρίας των ανθρώπων, έτσι και εγώ στέλνω σας, να μεταφέρετε στους ανθρώπους την σωτηρίαν”. ²² Και αφού είπε τούτο, εφύσησε εις τα πρόσωπα των την ζωογόνον πνοήν της νέας ζωής και τους είπε· “λάβετε Πνεύμα Αγιον. ²³ Εις όποιους συγχωρείτε τις αμαρτίες, θα είναι συγχωρημένες και από τον Θεόν. Εις όποιους όμως τις κρατείτε άλυτες και ασυγχώρητες, θα μείνουν αιωνίως ασυγχώρητες”. ²⁴ Ο Θωμάς όμως, ένας από τους δώδεκα, ο οποίος ελέγετο εις την ελληνικήν Διδυμος, δεν ήτο μαζή τους, όταν ήλθε ο Ιησούς. ²⁵ Ελεγαν, λοιπόν, εις αυτόν οι άλλοι μαθηταί· “είδαμε τον Κυριον”. Εκείνος όμως τους είπε· “εάν δεν ίδω εις τα χέρια του το σημάδι των καρφιών και δεν βάλω το δάκτυλό μου στο σημάδι των καρφιών, και αν δεν βάλω το χέρι μου εις την πλευράν, που την ετρύπησε η λόγχη, δεν θα πιστεύσω”. ²⁶ Και έπειτα από οκτώ ημέρας ήσαν πάλιν οι μαθηταί μέσα στο σπίτι και ο Θωμάς μαζή με αυτούς. Ερχεται, λοιπόν, ο Ιησούς έξαφνα, ενώ οι πόρτες ήσαν κλεισμένες, εστάθηκε στο μέσον και είπε· “ειρήνη υμίν”. ²⁷ Επειτα λέγει στον Θωμάν· “φέρε το δάκτυλό σου εδώ, ιδέ και με τα μάτια σου τα χέρια μου και φέρε το χέρι σου και βάλε το εις την πλευράν μου, ψηλάφησε και ιδέ τα σημάδια των καρφιών και της λόγχης, και μη γίνεσαι άπιστος, αλλά πιστός”. ²⁸ Απήντησε τότε ο Θωμάς και είπε εις αυτόν· “Πιστεύω, Κυριε, ότι συ είσαι ο Κυριος μου και ο Θεός μου”. ²⁹ Λεγει εις αυτόν ο Ιησούς· “επίστευσες, διότι με είδες· μακάριοι θα είναι απ' εδώ και πέρα στους αιώνας των αιώνων, εκείνοι οι οποίοι καίτοι δεν με είδαν, επίστευσαν”. ³⁰ Εκτός από το θαύμα αυτό της αναστάσεως και από όσα άλλα θαύματα είχε κάμει προηγουμένως ο Ιησούς, έκαμε και πολλά άλλα, εμπρός στους μαθητάς του, τα οποία απεδείκνυαν την θεότητά του και το έργον του, και τα οποία δεν είναι γραμμένα στο ιερόν τούτο βιβλίον. ³¹ Αυτά δε, που εξιστορήσαμεν, εγράφησαν, δια να πιστεύσετε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού και ίνα πιστεύοντες αυτόν με φωτισμένην και ενεργόν πίστιν, έχετε, ως παντοτεινόν κτήμα σας, εν τω ονόματι αυτού, την αιωνίαν ζωήν”.

==================================

                        Βασικά σημεία του Ευαγγελίου για μια ομιλία

• Η συνέχεια της αποστολής (Η αλυσίδα της θείας εξουσίας):
• Ο Χριστός συνδέει απόλυτα τον εαυτό Του με τους απεσταλμένους μαθητές Του, και τον Πατέρα Θεό με τον Χριστό.
• Όποιος ακούει τους μαθητές, δεν ακούει απλώς ανθρώπινες φωνές ή φιλοσοφίες, αλλά τον ίδιο τον Κύριο.
• Αντίθετα, η απόρριψη των μαθητών ισοδυναμεί με απόρριψη του ίδιου του Χριστού, και κατ' επέκταση του Θεού Πατέρα που Τον έστειλε στον κόσμο.
• Η αξία και η ευθύνη του κηρύγματος:
• Ο λόγος του Ευαγγελίου δεν είναι μια ανθρώπινη ιδεολογία, αλλά θεία αποκάλυψη. Οι μαθητές γίνονται «στόμα Θεού» στον κόσμο.
• Δείχνει τη σοβαρότητα με την οποία ο Χριστός περιβάλλει την Εκκλησία Του και τους διακόνους του λόγου Του.
• Η ταπείνωση και η αποστολικότητα:
• Οι μαθητές δεν μιλούν εξ ονόματος του εαυτού τους, αλλά μεταφέρουν ένα μήνυμα που τους υπερβαίνει. Η δύναμη δεν βρίσκεται στην προσωπικότητά τους, αλλά σε Εκείνον που εκπροσωπούν.

==================================================

                                          ΟΜΙΛΙΑ 

          Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ

Ὁ Λουκᾶς ὁ θεῖος Εὐαγγελιστής καταγόταν ἀπό τήν μεγάλη Ἀντιόχεια καί ἦταν ἰατρός καί ἄριστος στήν ζωγραφική τέχνη. Ἦταν ἀκόμη καί πολύ καλός γνώστης τῆς ἀρχαίας φιλοσοφίας καί ἐξασκημένος στήν ἑβραϊκή καί τήν συριακή διάλεκτο. Αὐτός λοιπόν ἐνῶ ζοῦσε στίς Θῆβες τῆς Βοιωτίας καί ἀσχολεῖτο μέ τήν ἰατρική, στά χρόνια του αὐτοκράτορα Τίτου Κλαυδίου κατά τό ἔτος 42, συνάντησε τόν Ἅγιο Ἀπόστολο Παῦλο καί πιστεύοντας στόν Χριστό, ἀπέβαλε τήν πατρική πλάνη. Ἔτσι, ἀπό τότε ἐγκατέλειψε τήν θεραπεία τῶν σωμάτων καί ἐξασκοῦσε τήν θεραπεία τῶν ψυχῶν. Σύμφωνα δέ μέ τήν ὑπαγόρευσι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, συνέγραψε καί τό δικό του ἅγιο Εὐαγγέλιο 219 καί τό ἀπέστειλε πρός τόν ἡγεμόνα τῆς Ἀχαΐας Θεόφιλο, ὁ ὁποῖος πίστεψε στόν Χριστό. Ἔπειτα συνέγραψε καί τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καί τίς ἀπέστειλε στόν ἴδιο Θεόφιλο. Ἀφοῦ ὅμως ἀποχωρίσθηκε ἀπό τόν Παῦλο, βάδισε σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα, κηρύττοντας τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Πηγαίνοντας πάλι στίς Θῆβες τῆς Βοιωτίας, ὅπως λένε, ἐκεῖ ἐν εἰρήνη ἀνεπάυθη, ὄντας γέρων ὀγδόντα ἐτῶν.
Μετά θάνατο ὅμως, θέλοντας ὁ Θεός νά δοξάση αὐτόν τόν θεράποντα καί ὑπηρέτη του Λουκᾶ, ἔβρεξε ἐπάνω στόν τάφο του κολλύρια, σέ ἔνδειξι τῆς ἰατρικῆς τοῦ τέχνης του. Γι’ αὐό ἀπό τήν αἰτία αὐτή ἔγινε ὁ τάφος τοῦ θείου Ἀποστόλου γνωστότερος σε ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ὁ δέ Κωνστάντιος, ὁ υἱός τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, μετέφερε ἀπό τίς Θπηβες στήν Κωνσταντινούπολι τό λείψανο τοῦ Ἀποστόλου αὐτοῦ, διά μέσου τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου τοῦ μεγάλου δοῦκα τῆς Αἰγύπτου καί Μάρτυρος καί τό ἀπεθησαύρισε στό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων κάτω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα, μαζί μέ τά τίμια λείψανα Ἀνδρέου καί Τιμοθέου τῶν Ἀποστόλων.
Λένε ἀκόμη, ὅτι αὐτός ὁ Λουκᾶς πρῶτος ζωγράφησε τρεῖς εἰκόνες τῆς Κυρίας Θεοτόκου, πού κρατοῦν στήν ἀγκάλη τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ἀπό κηρί καί μαστίχη καί χρώματα, τίς ὁποῖες τῆς πρόσφερε ὅταν ἀκόμη ζοῦσε, γιά νά μάθη, ἄν τῆς ἄρεζαν. Ἡ δέ Μητέρα τοῦ Κυρίου τίς άποδέχθηκε καί εἶπε «Ἡ χάρις τοῦ ἐξ ἐμοῦ τεχθέντος εἴη δι’ἐμοῦ μετ΄ αὐτῶν». Ἀκόμη ζωγράφησε καί τίς εἰκόνες τῶν Ἁγίων Κορυφαίων Ἀποστόλων. Καί ἀπό τόν καιρό ἐκεῖνο, διαδόθηκε στόν κόσμο αὐτό τό καλό καί εὐσεβές καί πάντιμο ἔργο, τό νά ζωγραφίζωνται, δηλαδή, οἱ τῶν Ἁγίων εἰκόνες.

============================

                                                ΟΜΙΛΙΑ 

                              «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει».

         Σήμερα, ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὸν Ἅγιο Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ, τὸ Εὐαγγέλιο τῆς ἑορτῆς μᾶς παρουσιάζει τοὺς ἑβδομῆντα μαθητὲς νὰ ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὴν ἀποστολή τους γεμᾶτοι χαρὰ καὶ νὰ λέγουν στὸν Χριστό: «Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου».

            Ὁ Κύριος ὅμως τοὺς δείχνει ποῦ βρίσκεται ἡ πραγματικὴ χαρά: «Χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Δὲν εἶναι ἡ ἐπιτυχία, ἡ δύναμη ἢ ἡ ἀναγνώριση ποὺ ἔχει τὴ μεγαλύτερη ἀξία. Ἡ μεγαλύτερη χαρὰ εἶναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀνήκει στὸν Θεὸ καὶ ὅτι τὸ ὄνομά του εἶναι γραμμένο στὸν οὐρανό. Αὐτὸ ἀκριβῶς βλέπουμε καὶ στὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ. Ὁ Ἅγιος Λουκᾶς δέχθηκε τὸ μήνυμα τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν τὸ κράτησε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἔγινε Ἀπόστολος, Εὐαγγελιστὴς καὶ διάκονος τῆς Ἐκκλησίας. Παρέδωσε στὴν Ἐκκλησία τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ φέρει τὸ ὄνομά του καὶ μᾶς βοήθησε νὰ γνωρίσουμε τὸν Χριστὸ ποὺ ἀγαπᾶ, συγχωρεῖ, θεραπεύει καὶ ἀναζητᾶ τὸν ἄνθρωπο. Καὶ εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας τὸν γνωρίζει καὶ ὡς ἰατρό. Ὁ Λουκᾶς θεράπευε τὸ σῶμα ὡς ἰατρός, ἀλλὰ μὲ τὸ Εὐαγγέλιο πρόσφερε καὶ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς: τὴν ἐλπίδα, τὴ μετάνοια, τὴν εἰρήνη καὶ τὴ σωτηρία ποὺ χαρίζει ὁ Χριστός.

            Τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο μᾶς λέει καὶ κάτι ἀκόμη. Ὁ Χριστὸς λέγει στοὺς μαθητές: «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει». Ἀπόστολος δὲν μιλᾶ γιὰ τὸν ἑαυτό του. Μιλᾶ γιὰ τὸν Χριστό. Αὐτὸ ἔκανε καὶ ὁ Ἅγιος Λουκᾶς. Δὲν ἀναζήτησε τὴ δική του δόξα. Ἔγινε ὄργανο γιὰ νὰ ἀκουστεῖ ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα μάθημα καὶ γιὰ ἐμᾶς. Κάθε χριστιανὸς καλεῖται νὰ γίνει ἕνας μικρὸς μάρτυρας τοῦ Εὐαγγελίου. Ὄχι ἀπαραίτητα μὲ μεγάλα λόγια, ἀλλὰ μὲ τὴ ζωή του. Μὲ τὴν ἀγάπη, τὴ συγχώρηση, τὴν ὑπομονή, τὴν καλοσύνη καὶ τὴν πίστη του. Ἴσως κάποιος ἄνθρωπος νὰ μὴν ἀνοίξει ποτὲ τὸ Εὐαγγέλιο. Μπορεῖ ὅμως νὰ «διαβάσει» τὸ Εὐαγγέλιο μέσα ἀπὸ τὴ δική μας συμπεριφορά.

            Γι’ αὐτὸ σήμερα, τιμῶντας τὸν Ἅγιο Λουκᾶ, ἂς ζητήσουμε τὴ βοήθειά του νὰ μᾶς διδάξει νὰ ἀγαποῦμε τὸν Χριστό. Νὰ μᾶς διδάξει νὰ μὴ ντρεπόμαστε γιὰ τὴν πίστη μας. Νὰ μᾶς διδάξει νὰ ὑπηρετοῦμε χωρὶς ἐγωισμό. Καί, πάνω ἀπ’ ὅλα, νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ ἔχουμε καὶ ἐμεῖς ἐκείνη τὴ χαρὰ ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς στοὺς μαθητές Του: «ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Ἂς εἶναι αὐτὴ ἡ μεγαλύτερη ἐπιθυμία τῆς ζωῆς μας: ὄχι νὰ γίνει γνωστὸ τὸ δικό μας ὄνομα στὴ γῆ, ἀλλὰ γιὰ νὰ γίνει γνωστὸ τὸ ὄνομά μας στὸν οὐρανό. Ἀμήν.

========================

                                    ΟΜΙΛΙΑ

«Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ»

Σήμερα η αγία μας Εκκλησία τιμά και γεραίρει τη μνήμη του αγίου ευαγγελιστού και αποστόλου Λουκά. Του θεόπνευστου συγγραφέως του τρίτου Ευαγγελίου και των Πράξεων των Αποστόλων, του επιστήθιου φίλου και συνεργάτη του αποστόλου Παύλου, του «ιατρού του αγαπητού» (Κολ. δ’ 14).

Ταυτόχρονα, η σημερινή μέρα μάς φέρνει ενώπιον δύο θεόπνευστων αγιογραφικών κειμένων, μέσα από τα οποία αποκρυπτογραφούμε βαθύτερα νοήματα και μηνύματα της χριστιανικής αποστολής και της ουράνιας κλήσεως του κάθε πιστού μέσα στον κόσμο.

Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός απευθύνεται προς τους Εβδομήκοντα Μαθητές, τους οποίους απέστειλε «ανά δύο προ προσώπου αυτού εις πάσαν πόλιν και τόπον» (Λουκ. ι΄ 1). Μετά την επιστροφή τους, οι Μαθητές είναι πλημμυρισμένοι από αισθήματα χαράς επειδή ακόμη και τα δαιμόνια υποτάσσονται στο Όνομά Του. Ο Κύριος όμως βλέπουμε να μετατοπίζει το κέντρο της χαράς τους από τα εντυπωσιακά θαυμαστά σημεία στην ουσία της σωτήριας αλήθειας του: «Μη χαίρετε ότι τα πνεύματα υμίν υποτάσσεται· χαίρετε δε ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς» (Λουκ. ι΄ 20).

Εδώ είναι που εστιάζει η μεγάλη ευλογία και η πραγματική χαρά. Όχι σε πρόσκαιρες και κατευθύνσεις και δυνάμεις που αναδεικνύονται σε μια επίγεια αναγνώριση, αλλά η εγγραφή της ύπαρξής μας στο Βιβλίο της Ζωής. Αμέσως μετά, ο Κύριος αγαλλιάται των Πνεύματι και ευχαριστεί τον Πατέρα, διότι απέκρυψε τα μυστήρια της Βασιλείας από τους «σοφούς και συνετούς» του κόσμου τούτου και τα απεκάλυψε στα «νήπια» (Λουκ. ι΄ 21), δηλαδή στους ταπεινούς, τους καθαρούς στην καρδιά και δεκτικούς της Χάριτος.

Ο Λουκάς

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς υπήρξε ακριβώς ένα τέτοιο «νήπιο» της Θείας Χάριτος, παρότι κατείχε την υψηλή παιδεία της εποχής του, ακόμα και την ιατρική επιστήμη. Κατόρθωσε όμως να υποτάξει την σοφία του στην απλότητα της πίστεως και να καταστεί δοχείο της Θείας Αποκαλύψεως.

Στο αποστολικό ανάγνωσμα που ακούσαμε σήμερα, ο απόστολος Παύλος, γράφοντας προς τους Κολασσαείς, αποκαλύπτει την πρακτική εφαρμογή αυτής της ουράνιας κλήσεως. Μας προτρέπει λοιπόν τόσο ξεκάθαρα: «Εν σοφία περιπατείτε προς τους έξω, τον καιρόν εξαγοραζόμενοι» (Κολ. δ΄ 5). Μας ζητά επομένως να συμπεριφερόμαστε με διακριτικότητα και σύνεση απέναντι στους ανθρώπους που δεν είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον Χριστό, αξιοποιώντας κάθε ευκαιρία που προσφέρεται στην παρούσα ζωή για να μαρτυρούμε την αιώνια αλήθεια.

Προχωρεί ακόμα πιο πέρα ο μεγάλος απόστολος: «Ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος» (Κολ. δ΄ 6). Ο λόγος του χριστιανού, του κάθε μέλους της Εκκλησίας θα πρέπει να έχει τη δρόσο και την ευγένεια της Χάριτος, να είναι «αλατισμένος» με την πνευματική και όχι την κοσμική σοφία. Σε αυτή τη διάσταση επενεργεί θεραπευτικά και προστατευτικά απέναντι στην πνευματική σήψη, δίνοντας απάντηση «ἑκάστῳ πῶς δεῖ ὑμᾶς ἀποκρίνεσθαι».

Αυτόν τον «εν χάριτι λόγον» εξέφερε πιστά ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Με την γλαφυρή και πνευματική γραφίδα του μάς διέσωσε παραβολές ανεκτίμητης αξίας – όπως εκείνες του Καλού Σαμαρείτη και του Φιλεύσπλαχνου Πατέρα – αποτύπωσε κατ’ εξοχήν την αξία της προσευχής και της μετάνοιας και ιστόρησε με μοναδικό τρόπο τη μορφή της Υπεραγίας Θεοτόκου, τόσο με το λόγο του όσο και με την εικονογραφική τέχνη, καθώς η Παράδοση τον φέρει ως τον πρώτο αγιογράφο της Παναγίας μας, την οποία τόσο ευλαβούμαστε και εδώ στην Κύπρο.

Μέσα στο σκοτάδι της φυλακής της Ρώμης, όταν όλοι εγκατέλειψαν τον απόστολο Παύλο, εκείνος δεν παραλείπει να γράψει με μεγάλη συγκίνηση: «Λουκᾶς ἐστι μόνος μετ’ ἐμοῦ» (Β΄ Τιμ. δ΄ 11). Με την όλη βιωτή του, ο Λουκάς δεν ήταν μόνο ιατρός των σωμάτων, αλλά και ο πιστός και ανιδιοτελής συνεργός στο Ευαγγέλιο του Χριστού.

Αγαπητοί αδελφοί, σήμερα καθώς τιμούμε τη μεγάλη μορφή του αγίου και ευαγγελιστού Λουκά, καλούμαστε να αξιολογήσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε και τη δική μας πορεία μέσα στην Εκκλησία. Κάποια ερωτήματα προβάλλουν τόσο ξεκάθαρα: Μπορούμε και εμείς να γευθούμε την χαρά της εγγραφής του ονόματός μας στους ουρανούς ή αναζητούμε μόνο τις επίγειες δόξες; Είναι ο λόγος μας «ἐν χάριτι καὶ ἅλατι ἠρτυμένος», γεμάτος αγάπη, επιείκεια και παράκληση, ή βρίθει από κατακρίσεις και εγωισμούς; Είμαστε πρόθυμοι ακόμα να είμαστε δίπλα στους αδελφούς μας και στον Χριστό, όπως ο Λουκάς δίπλα στον Παύλο, ακόμα και στις πιο δύσκολες ώρες της δοκιμασίας; Ας παρακαλέσουμε τον άγιο και ευαγγελιστή Λουκά να πρεσβεύει στον Κύριο για την επούλωση των τραυμάτων της ψυχής και του σώματός μας, ώστε με ταπεινό και «νήπιο» φρόνημα, να αξιωθούμε κι εμείς της ουράνιας Βασιλείας. Αμήν.