Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ 13-9-2016 === ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Ϛ´ 11 - 18 === ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Γ´ 13 - 17 === Ἑωθινόν Δ´===

 Ε.Ι.Π.Α.Σ.

                                         Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. β´.

 Ἀγγελικαὶ Δυνάμεις ἐπὶ τὸ μνήμά σου, καὶ οἱ φυλάσσοντες ἀπενεκρώθησαν, καὶ ἵστατο Μαρία ἐν τῷ τάφω, ζητοῦσα τὸ ἄχραντόν σου σῶμα. Ἐσκύλευσας τὸν Ἅδην, μὴ πειρασθεὶς ὑπ' αὐτοῦ, ὑπήντησας τῇ Παρθένῳ, δωρούμενος τὴν ζωήν, ὁ ἀναστὰς ἐκ των νεκρῶν, Κύριε δόξα σοί.

                                 Ἀπολυτίκιον τοῦ Σταυροῦ Ἦχος β'

 Τὸν ζωοποιὸν Σταυρὸν τῆς σῆς ἀγαθότητος, ὃν ἐδωρήσω ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις Κύριε, σοὶ προσάγομεν εἰς πρεσβείαν. Σῷζε τοὺς βασιλεῖς καὶ τὴν πόλιν σου, εἰρηνεύοντας διὰ τῆς Θεοτόκου, μόνε φιλάνθρωπε.

                              Ἀπολυτίκιον τῶν Ἐγκαινίων Ἦχος δ'

Ὡς τοῦ ἄνω στερεώματος τὴν εὐπρέπειαν, καὶ τὴν κάτω συναπέδειξας ὡραιότητα, τοῦ ἁγίου σκηνώματος τῆς δόξης σου Κύριε. Κραταίωσον αὐτὸ εἰς αἰῶνα αἰῶνος, καὶ πρόσδεξαι ἡμῶν, τὰς ἐν

αὐτῷ ἀπαύστως προσαγομένας σοι δεήσεις, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, ἡ πάντων ζωὴ καὶ ἀνάστασις.

                                       

                                        Ἀπολυτίκιον τοῦ Ναοῦ

 

                              Κοντάκιον τῶν Ἐγκαινίων Ἦχος δ'.

 Ἐπεφάνης σήμερον Οὐρανὸς πολύφωτος ἡ Ἐκκλησία, ἀνεδείχθη ἅπαντας, φωταγωγοῦσα τοὺς πιστούς· ἐν ᾧ ἑστῶτες κραυγάζομεν· Τοῦτον τὸν οἶκον, στερέωσον Κύριε.

======================================

† ΚΥΡΙΑΚΗ πρὸ τῆς Ὑψώσεως. Τὰ ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τῆς ἀναστάσεως (335) καὶ προεόρτιος τῆς ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ. Κορνηλίου ἑκατοντάρχου (α΄ αἰ.). Ἀριστείδου μάρτυρος τοῦ Ἀθηναίου. Ἱεροθέου ὁσίου τοῦ ἐκ Καλαμάτας (†1745).

 

                         ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

                                      ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Ϛ´ 11 - 18 

¹¹ Ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. ¹² ὅσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. ¹³ οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. ¹⁴ Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ¹⁵ ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. ¹⁶ καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ. ¹⁷ Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. ¹⁸ Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν.

                             ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

         ¹¹ Ἴδετε μὲ πόσον μεγάλα γράμματα σᾶς ἔγραψα μὲ τὴν ἰδίαν μου χεῖρα. ¹² Ὅσοι θέλουν νὰ εὐπροσωπήσουν καὶ νὰ ἀρέσουν εἰς ἀνθρώπους διὰ πράγματα, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν σάρκα, αὐτοὶ σᾶς παρακινοῦν καὶ σᾶς παραπείθουν νὰ περιτέμνεσθε, μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ μὴ καταδιώκωνται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους διὰ τὸ περὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ κήρυγμα. ¹³ Ὅτι δὲ δι’ αὐτὸ καὶ μόνον σᾶς ἀναγκάζουν νὰ περιτέμνεσθε, ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὅτι οὐδὲ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν περιτμηθῇ, φυλάττουν τὰς τελετουργικὰς διατάξεις τοῦ νόμου, τὰς καθάρσεις δηλαδὴ καὶ τὰς ζωοθυσίας. Ἀλλὰ θέλουν σεῖς νὰ περιτέμνεσθε, διὰ νὰ καυχηθοῦν διὰ τὴν ἰδικήν σας σάρκα, ὅτι δηλαδὴ σᾶς ἔπεισαν νὰ δεχθῆτε τὴν περιτομήν. ¹⁴ Ἐγὼ ὅμως δὲν κινοῦμαι ἀπὸ τέτοια ἁμαρτωλὰ ἐλατήρια. Μὴ γένοιτο ποτὲ ἐγὼ νὰ καυχηθῶ διὰ τίποτε ἄλλο παρὰ διὰ τὸ ὅτι δι’ ἐμὲ ἔλαβε δούλου μορφὴν καὶ ἐσταυρώθη διὰ τὴν σωτηρίαν μου ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Μόνον καύχημά μου εἶναι τοῦ Κυρίου ὁ σταυρικὸς θάνατος, διὰ τῆς πίστεως δὲ εἰς τὸν θάνατον αὐτὸν ἔχει νεκρωθῆ καὶ ἔχει χάσει τὴν δύναμίν του ὡς πρὸς ἐμὲ ὁ κόσμος. Ἀλλὰ καὶ ἐγὼ ἔχω νεκρωθῆ ὡς πρὸς τὸν κόσμον. ¹⁵ Εἶμαι δὲ νεκρωμένος ὡς πρὸς τὸν κόσμον καὶ τίποτε ἀπὸ αὐτὸν οὔτε μὲ δελεάζει, οὔτε μὲ φοβίζει, διότι ἐν τῇ μετὰ τοῦ Χριστοῦ κοινωνίᾳ καὶ ἑνώσει, οὔτε ἡ περιτομὴ ἔχει καμμίαν ἀξίαν οὔτε ἡ ἀκροβυστία, ἀλλ’ ἰσχύει νέα κτίσις καὶ δημιουργία, δηλαδὴ ἡ ἀναγέννησις, ποὺ δίδεται εἰς κάθε πιστὸν δυνάμει τῆς ἀπολυτρωτικῆς θυσίας τοῦ σταυροῦ. ¹⁶ Καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν τὴν διδασκαλίαν αὐτὴν περὶ τῆς νέας κτίσεως καὶ θὰ ἔχουν αὐτὴν ὡς μέτρον καὶ ὑπόδειγμα διὰ νὰ συμμορφώσουν πρὸς αὐτὴν τὴν ζωήν τους, εἴθε νὰ εἶναι εἰρήνη καὶ ἔλεος ἐπάνω τους καὶ ἐν γένει ἐπάνω εἰς τὸν νέον Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, εἰς τὸν νέον λαόν, ποὺ διὰ τῆς πίστεως ἔγινε ἐκλεκτὸς εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἀντικατέστησε τὸν παλαιὸν κατὰ σάρκα Ἰσραήλ. ¹⁷ Εἰς τὸ ἑξῆς ἂς μὴ μοῦ παρέχῃ κανεὶς κόπους καὶ ἐνόχλησιν, ζητῶν ἀπολογίαν ἀπὸ ἐμὲ δι’ ὅσα πράττω. Διότι ἐγὼ βαστάζω εἰς τὸ σῶμα μου τὰ σημάδια τῶν πληγῶν, τὰς ὁποίας ὑπέστην διὰ τὸν Κύριον Ἰησοῦν. Καὶ αἱ πληγαὶ αὐταὶ εἶναι ἡ ἀπολογία μου. ¹⁸ Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ εἴθε νὰ ἐνισχύῃ καὶ νὰ ἐνδυναμώνῃ, ἀδελφοί, τὰς πνευματικάς σας δυνάμεις, ὥστε νὰ διατηρῆτε πάντοτε τὸν ἁγιασμόν, ποὺ σᾶς ἔδωκε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἀμήν.

 =======================================

 

               ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

                                   ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Γ´ 13 - 17

¹³ καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ. ¹⁴ καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ¹⁵ ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. ¹⁶ Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. ¹⁷ οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.

                         ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

¹³ Καὶ ὅμως μόνον ἀπὸ ἐμὲ θὰ μάθετε τὰ ἐπουράνια ταῦτα. Διότι κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους δὲν ἔχει ἀναβῇ εἰς τὸν οὐρανὸν διὰ νὰ μάθῃ τὰ ἐπουράνια καὶ νὰ σᾶς διδάξῃ περὶ αὐτῶν, παρὰ μόνον ἐκεῖνος, ποὺ κατέβη ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔγινε διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος, ἐνῷ τώρα εἶναι εἰς τὴν γῆν, ἐξακολουθεῖ ὡς πανταχοῦ παρὼν Θεός, νὰ εἶναι καὶ εἰς τὸν οὐρανόν. ¹⁴ Καὶ διὰ νὰ σοῦ ἀποκαλύψω καὶ ἄλλην ἄγνωστον καὶ ψυχοσωτήριον ἀλήθειαν, σοῦ λέγω· Ὅπως ἄλλοτε ὁ Μωϋσῆς ἐκρέμασεν ὑψηλὰ τὸ χάλκινο φίδι, διὰ νὰ σώζωνται δι’ αὐτοῦ οἱ Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὰ θανατηφόρα δαγκώματα τῶν φιδιῶν τῆς ἐρήμου, ἔτσι σύμφωνα μὲ τὸ μυστηριῶδες σχέδιον τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ κρεμασθῇ ὑψηλὰ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου προσλαμβάνων τὸ ὁμοίωμα τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ μὴ ἔχων καμμίαν πραγματικὴν σχέσιν μὲ αὐτήν. ¹⁵ Καὶ θὰ ὑψωθῇ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, διὰ νὰ μὴ χαθῇ εἰς τὸν αἰώνιον θάνατον κανένας ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ πιστεύουν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. ¹⁶ Μὴ σοῦ φαίνεται δὲ παράδοξον τὸ ὅτι πρόκειται διὰ τὴν σωτηρίαν σας νὰ ὑψωθῇ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Διότι τόσον πολὺ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἔζῃ εἰς τὴν ἁμαρτίαν, ὥστε παρέδωκεν εἰς θάνατον τὸν μονάκριβον Υἱόν του, διὰ νὰ μὴ χαθῇ εἰς αἰώνιον θάνατον καθένας, ποὺ πιστεύει εἰς αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. ¹⁷ Διότι δὲν ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱόν του εἰς τὸ ἁμαρτωλὸν γένος τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ κατακρίνῃ καὶ καταδικάσῃ τὸ γένος αὐτό, ὅπως φρονεῖτε σεῖς οἱ Ἰουδαῖοι περὶ τοῦ Μεσσίου, ὅτι θὰ σώσῃ μόνον τοὺς Ἰουδαίους καὶ θὰ κατακρίνῃ τὰ λοιπὰ ἔθνη. Ἀλλὰ τὸν ἀπέστειλε διὰ νὰ σωθῇ ὁλόκληρος ὁ κόσμος τῶν ἀνθρώπων δι’ αὐτοῦ.

 ========================================

 

                                          Ἑωθινόν Δ´

                                           ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΔ´ 1 - 12

¹ Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων ὄρθρου βαθέoς ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα φέρουσαι ἃ ἡτοίμασαν ἀρώματα, καὶ τινες σὺν αὐταῖς. ² εὗρον δὲ τὸν λίθον ἀποκεκυλισμένον ἀπὸ τοῦ μνημείου, ³ καὶ εἰσελθοῦσαι οὐχ εὗρον τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. ⁴ καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαπορεῖσθαι αὐτὰς περὶ τούτου καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο ἐπέστησαν αὐταῖς ἐν ἐσθήτεσιν ἀστραπτούσαις. ⁵ ἐμφόβων δὲ γενομένων καὶ κλινουσῶν τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν εἶπον πρὸς αὐτάς· Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; ⁶ οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη· μνήσθητε ὡς ἐλάλησεν ὑμῖν ἔτι ὢν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, ⁷ λέγων ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδοθῆναι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καὶ σταυρωθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι. ⁸ καὶ ἐμνήσθησαν τῶν ῥημάτων αὐτοῦ, ⁹ καὶ ὑποστρέψασαι ἀπὸ τοῦ μνημείου ἀπήγγειλαν ταῦτα πάντα τοῖς ἕνδεκα καὶ πᾶσι τοῖς λοιποῖς. ¹⁰ ἦσαν δὲ ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ Ἰωάννα καὶ Μαρία Ἰακώβου καὶ αἱ λοιπαὶ σὺν αὐταῖς, αἳ ἔλεγον πρὸς τοὺς ἀποστόλους ταῦτα. ¹¹ καὶ ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεὶ λῆρος τὰ ῥήματα αὐτῶν, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς. ¹² ὁ δὲ Πέτρος ἀναστὰς ἔδραμεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ὀθόνια κείμενα μόνα, καὶ ἀπῆλθε πρὸς ἑαυτὸν θαυμάζων τὸ γεγονός.

                                           ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

¹ Κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος, μὲ τὰ βαθειὰ χαράματα ἦλθον αἱ γυναῖκες εἰς τὸ μνῆμα φέρουσαι τὰ ἀρώματα, ποὺ ἡτοίμασαν. Καὶ μαζί των ἦλθον καὶ μερικαὶ ἄλλαι. ² Εὗρον δὲ τὴν πέτραν, ποὺ ἔφραζε τὸ μνημεῖον, κυλισμένην μακρὰν ἀπὸ αὐτό. ³ Καὶ ὅταν ἐμβῆκαν εἰς τὸ μνημεῖον, δὲν εὗρον τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. ⁴ Καὶ συνέβη, ἐνῷ αὐταὶ εὑρίσκοντο εἰς μεγάλην ἀπορίαν διὰ τὸ συμβὰν αὐτό, καὶ ἰδοὺ δύο ἄγγελοι παρουσιάσθησαν αἴφνης εἰς αὐτὰς ὡς ἄνδρες μὲ στολάς, ποὺ ἤστραπτον ἀπὸ τὴν λαμπρότητα. ⁵ Ἐνῷ δὲ αὐταὶ ἔγιναν καταφοβισμέναι καὶ ἔγερναν τὸ πρόσωπόν των εἰς τὴν γῆν ἐξ εὐλαβείας, ἀλλὰ καὶ διότι δὲν ἀντεῖχον εἰς τὴν λάμψιν τῶν ἀγγέλων, εἶπον οὔτοι πρὸς αὐτάς· διατὶ ζητεῖτε μεταξὺ τῶν νεκρῶν αὐτόν, ποὺ τώρα πλέον εἶναι ζωντανός; ⁶ Δὲν εἶναι ἐδῶ, ἀλλ’ ἀνεστήθη. Ἐνθυμηθῆτε πῶς σᾶς ὡμίλησε καὶ τί σᾶς εἶπεν, ὅταν ἀκόμη ἦτο εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ⁷ λέγων, ὅτι σύμφωνα μὲ τὸ προκαθωρισμένον σχέδιον τοῦ Θεοῦ πρέπει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ παραδοθῇ εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καὶ νὰ σταυρωθῇ καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν ἀπὸ τοῦ θανάτου του νὰ ἀναστηθῇ. ⁸ Καὶ αἱ Μυροφόροι ἐνεθυμήθησαν τότε τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου. ⁹ Καὶ ἀφοῦ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὸ μνημεῖον, ἀνήγγειλαν ὅλα αὐτὰ εἰς τοὺς ἕνδεκα καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους, ποὺ ἦσαν μαζὶ μὲ τοὺς Ἀποστόλους. ¹⁰ Αἱ γυναῖκες δέ, ποὺ ἔλεγαν αὐτὰ εἰς τοὺς Ἀποστόλους, ἦσαν ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ ἡ Ἰωάννα καὶ ἡ Μαρία ἡ μήτηρ τοῦ Ἰακώβου καὶ αἱ λοιπαί, ποὺ ἦσαν μαζί των. ¹¹ Καὶ ἐφάνησαν εἰς αὐτοὺς σὰν φλυαρία καὶ ἐπινόησίς τῆς φαντασίας οἱ λόγοι τῶν γυναικῶν αὐτῶν καὶ δὲν τὰς ἐπίστευαν. ¹² Παρὰ ταῦτα ὅμως ὁ Πέτρος ἐσηκώθη καὶ ἔτρεξεν εἰς τὸ μνημεῖον. Καὶ ἀφοῦ ἔσκυψεν ἀπὸ τὴν θύραν, βλέπει τοὺς νεκρικοὺς ἐπιδέσμους νὰ εἶναι χάμω εἰς τὸ μνημεῖον μόνοι χωρὶς τὸ σῶμα. Καὶ ἐπέστρεψε εἰς τὸ κατάλυμά του θαυμάζων αὐτὸ ποὺ ἔγινε.

======================================

                                        ΟΜΙΛΙΑ  Α''

                             Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ 

            Καθώς προετοιμαζόμαστε νά γιορτάσουμε τή μεγάλη γιορτή τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, ἡ ὁποία κατά τή λειτουργική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μᾶς φέρει τά ἴσα πρός τήν Μεγάλη Παρασκευή -γι’ αὐτό καί ἡ αὐστηρή νηστεία- τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας μᾶς ὑπενθυμίζει μία ἄλλη παράξενη ὕψωση πού εἶχε προηγηθεῖ καί εἶχε λάβει χώρα στό μέσο τῆς ἐρήμου, αἰῶνες πρίν, κατά τήν ἔξοδο τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἀπό τή δουλεία τῆς Αἰγύπτου. Τί εἶχε συμβεῖ;

Οἱ Ἰουδαῖοι, μή μπορώντας νά περάσουν μέσα ἀπό τό βασίλειο τῆς Ἐδώμ, ἀναγκάστηκαν νά κάνουν κύκλο γιά νά τό παρακάμψουν, μέσα ἀπό περιοχή ἄνυδρη καί ἀπαράκλητη. Κατά τήν προσφιλῆ τους τακτική, ἄρχισαν πάλι τόν γογγυσμό καί τή γκρίνια ἐναντίον τοῦ Μωυσῆ καί ἐμμέσως ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, λέγοντας πώς τούς ἔβγαλαν ἀπό τήν Αἴγυπτο γιά ν' ἀφήσουν τά κόκαλά τους στήν ἔρημο.

Μάλιστα, ἐνῶ εἶχαν ὡς τροφή τό μάννα καί ἑπομένως ὀφθαλμοφανῆ τήν προστασία τοῦ θεοῦ, ἐπέδειξαν μεγάλη ἀγνωμοσύνη χαρακτηρίζοντάς το ἄνοστο καί εὐτελῆ οὐσία. Γιά τή συμπεριφορά τους αὐτή ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά ἐμφανιστοῦν δηλητηριώδη φίδια, τά ὅποια πολλούς ὁδήγησαν στόν θάνατο.

Οἱ Ἰσραηλίτες ὅμως, μετά ἀπό σαράντα χρόνια περιπλάνηση στήν ἔρημο κι ἔχοντας ἐμπειρία τῆς σχέσης τους μέ τόν θεό, ἤξεραν τί ἔπρεπε νά κάνουν γιά ν’ ἀποτρέψουν τήν ὀργή του. Ζήτησαν τό θεῖο ἔλεος καί τότε ὁ θεός ἔδωσε ἐντολή στόν Μωυσῆ νά κατασκευάσει ἕνα χάλκινο ὁμοίωμα φιδιοῦ, νά τό τοποθετήσει ὁριζόντια σ' ἕνα στύλο καί νά ὑψώσει τόν πρωτότυπο αὐτό σταυρό στή μέση του στρατοπέδου. "Ὅποιος Ἰσραηλίτης δεχόταν δάγκωμα φιδιοῦ, τό μόνο πού εἶχε νά κάνει ἦταν νά κοιτάξει μέ πίστη στόν Θεό τό ὑψωμένο χάλκινο φίδι, γιά νά σωθεῖ καί νά ἐπιβιώσει ἀπό τό θανατηφόρο δάγκωμα. Δέν τούς ἔσωζε τό χάλκινο φίδι, ἀλλά ἡ πίστη καί ἡ ὑπακοή τους πρός τόν θεό.

Ὁ Σταυρός λοιπόν ὑψώνεται κενός, χωρίς τόν Ἐσταυρωμένο, ὅπως τόν ἀνέσυρε ἀπό τή γῆ ἡ Ἁγία Ἑλένη, γιατί Ἐκεῖνος πού ἔπαθε ἐπάνω του ἀνέστη. Ὁ Σταυρός δέν ὑπάρχει καί δέν τιμᾶται ὡς ὄργανο θανάτου, ἀλλά ὡς σύμβολο τῆς Ἀνάστασης. Καί ἡ δύναμή του δέν ὀφείλεται μόνο στό ὅτι ἐπάνω του ἔχυσε τό αἷμα Του ὁ Σωτήρας Χριστός, ἀλλά κυρίως στό ὅτι ἐπάνω του ἀποδείχθηκε κυρίαρχος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, τόσο ὅταν αὐτεξουσίως παρέδιδε τό πνεῦμα του, ὅσο ὅταν μέ τήν Ἀνάστασή του, ἀνέτρεπε τά ἀποτελέσματα τοῦ θανάτου, διασφαλίζοντάς μας τήν ζωή, τήν σωτηρία, τήν ἁγιότητα.

=====================================

                             ΟΜΙΛΙΑ  Β''

                                      Μόνιμος Ευεργέτης μας

 Όσο και αν φεύγουμε μακριά από τον Θεό, ο Θεός έρχεται κοντά μας. Όσο και αν παίρνουμε λάθος πορεία, ο Θεός ζητά να μας επαναφέρει. Όσο και αν δημιουργούμε για τους άλλους και για τον εαυτό μας πόνο, λύπη και οδύνη, ο Θεός προσπαθεί να τα μεταβάλλει σε ευλογία και χαρά.

Γιατί είναι άγιος, αγαθός και φιλάνθρωπος. Μας έφτιαξε από αγάπη και δημιούργησε όλο τον κόσμο για μας. Και όσο προχωρεί η ιστορία, το διαπιστώνουμε όλο και περισσότερο, ότι είμαστε μέσα στο σύμπαν τα μόνα αφεντικά.

Εμείς - οι άνθρωποι - κυριαρχούμε και κάνουμε ό,τι θέλουμε, γιατί ο Θεός μάς ευλόγησε και είπε: «κατακυριεύσατε της γης». Και όχι μόνο της γης. Αλλά και των ζώων και των πετεινών και των ιχθύων και κάθε ύπαρξης που βρίσκεται στη γη, στον αέρα και στη θάλασσα.

Όμως, εμείς παρά τις τόσες δωρεές του Θεού, αντί να στεκόμαστε απέναντί Του με ευγνωμοσύνη, κάνουμε ο καθένας το «ευθές ενώπιον των οφθαλμών αυτού» (Κριτ. 21,25), δηλαδή «ό,τι μας αρέσει». Βλέπουμε τις ευεργεσίες Του και σε ελάχιστο χρόνο τις ξεχνάμε. Γιατί αφήνουμε τον εαυτό μας και γοητεύεται ή απογοητεύεται από εκείνα που έχουμε μπροστά μας.

Μας λέει η Αγία Γραφή ότι, όταν ο Θεός έδωσε στον προφήτη Μωυσή την εντολή να ελευθερώσει τους Εβραίους από την δουλεία στην Αίγυπτο, ο Μωυσής υπάκουσε. Και ο Θεός για να τον βοηθήσει, όταν αυτός και ο λαός ήλθαν στη δύσκολη θέση να έχουν μπροστά τους αδιάβατη την Ερυθρά θάλασσα και από πίσω να είναι ζωσμένοι από πάνοπλους Αιγυπτίους, του είπε:

-Χτύπα τη θάλασσα με το ραβδί σου και η θάλασσα θα ανοίξει.

Υπάκουσε ο Μωυσής, χτύπησε την Ερυθρά θάλασσα με το ραβδί του και άνοιξε δρόμος μέσα στη θάλασσα. Και πέρασε ο λαός τού Θεού βαδίζοντας στον πυθμένα, γιατί τα νερά είχαν γίνει τείχος δεξιά και αριστερά. Πέρασαν «αβρόχοις ποσί». Χωρίς να βάψει τα πόδια τους σταγόνα νερού. Γιατί το νερό, υπακούοντας στο Θεό που το διέταξε, παραμέρισε εντελώς. Τόσο που στέγνωσε η άμμος στον πάτο της θάλασσας. Μεγάλα τα θαυμάσια του Θεού!

Και αφού οι Εβραίοι πέρασαν τη θάλασσα έψαλλαν εκείνο τον ωραίο ύμνο, που λέει: «Άσωμεν τω Κυρίω, ενδόξως γαρ δεδόξασται. Ίππον και αναβάτην έρριψεν εις θάλασσαν». Γιατί όταν πέρασε ο λαός του Θεού ξαναγύρισε η θάλασσα και έπνιξε τους Αιγυπτίους, που είχαν ορμήσει μέσα νομίζοντας ότι άλλαξε η θάλασσα. Βέβαια, δεν είχε αλλάξει η θάλασσα. Απλά, υπάκουσε στον Θεό. Πήρε απ’ Αυτόν εντολή και την εκτέλεσε.

                       Αποτελεσματικότατο και πρωτότυπο φάρμακο

 Και να. Οι Εβραίοι οδοιπορούν στην έρημο του Σινά. Ο Θεός τούς ευεργετεί, δίνοντάς τους το μάνα, τα ορτύκια και πολλές άλλες ευλογίες, για να ζήσουν στην αφιλόξενη γη. Αλλά εμείς οι άνθρωποι γοητευόμαστε και απογοητευόμαστε εύκολα. Δεν πέρασε πολύς καιρός και οι Εβραίοι, βαρέθηκαν τις δωρεές του Θεού. «Απελάκτισεν ο ηγαπημένος». Αποσκίρτησαν από τον Θεό. Τούς κακοφαίνεται που τους πήρε από την αιγυπτιακή σκλαβιά. Και γογγύζουν εναντίον Του, παρότι ήταν νωπή στη μνήμη τους η διάβαση της Ερυθράς και καθημερινά τρέφονταν με «άρτον αγγέλων». Δηλαδή με το μάνα, που τους έστελνε ο Θεός από τον ουρανό.

               Τι είναι ο γογγυσμός εναντίον του Θεού; Μεγάλη αμαρτία!

Γιατί; Γιατί ο Θεός είναι πανάγαθος, Πατέρας και ευεργέτης. Το να τον θεωρείς εσύ σκληρό, απάνθρωπο και αιτία της δυστυχίας σου, είναι μεγάλη αμαρτία. Αμαρτία σημαίνει: ζημιά για τον έσω άνθρωπο. Για την ψυχή. Είναι θάνατος της ψυχής. Όταν κάποιος αμαρτάνει, δολοφονεί την ψυχή του. Έστω και αν στα «έξω» φαίνεται ευρωστότερος, υγιέστερος και πιο ζωντανός. Μέσα, ο έσω άνθρωπος, η ψυχή, έχουν πεθάνει.

Είναι φοβερό, να φαινόμαστε ζωντανοί εξωτερικά και να μοσχομυρίζουμε από ακριβά αρώματα, την στιγμή που εσωτερικά είμαστε πεθαμένοι και βρωμάμε...

Ο Πανάγαθος Θεός, επειδή μας αγαπά και δεν θέλει να φτάνουμε και να παραμένουμε σε καταστάσεις πνευματικού θανάτου, δείχνει σημείο. Ποιο ήταν στην περίπτωση των Εβραίων το σημείο;

Γέμισε φίδια η έρημος. Και άρχισαν να τους δαγκώνουν. Οι άνθρωποι δηλητηριάζονταν και πέθαιναν. Τι συμβόλιζε αυτό;

Έδειχνε και εξωτερικά ότι, εκείνο που είχε γίνει εσωτερικά, ο γογγυσμός και η αμαρτία, ήταν θάνατος. Έφερνε τον θάνατο. Για να καταλάβουν καλά ότι η αμαρτία είναι θάνατος της ψυχής. Και αφού αυτό φάνηκε καθαρά, και για πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια αναγνώρισαν οι Εβραίοι ότι αμάρτησαν, παρακάλεσαν τον Μωυσή να δεηθεί στον Θεό για τη σωτηρία τους. «Και ηύξατο Μωυσής προς Κύριον περί του λαού» (Αριθμ. 21, 7).

Τότε ο πανάγαθος Θεός, που κάνει τα πάντα για να ισιώνει τον δρόμο που εμείς τον κάνουμε στραβό, είπε στον Μωυσή: «Βάλε ένα στύλο μεγάλο στο κέντρο της παρεμβολής του λαού μου. Πάνω στον στύλο αυτόν κάρφωσε κάθετα, εγκάρσιο, ένα μεγάλο χάλκινο φίδι. Σαν αυτά που σας δαγκώνουν και πεθαίνετε. Και πες στον λαό: Όποιος γυρίζει και το κοιτάζει, το δηλητήριο θα σβήνει και εκείνος δεν θα πεθαίνει. Θα έχει ζωή».

Το έκανε ο Μωυσής. Έστησε τον μεγάλο πάσσαλο και κάρφωσε πάνω το χάλκινο φίδι, ώστε και τα δυο μαζί φαινόνταν σαν ένας τεράστιος Σταυρός, από ένα ξύλο και από ένα χάλκινο φίδι. Και τους είπε: «Όταν σας δαγκώνει φίδι, να γυρίζετε και να κοιτάζετε το χάλκινο φίδι πάνω στον Σταυρό και θα γινόσαστε καλά. Θα ζείτε».

Το έκαναν και ζούσαν. Το δηλητήριο του φιδιού έπαυε να προκαλεί τον θάνατο. Ο θάνατος νικιόταν. Ο λαός ζούσε. Ίσως πούμε: Φυσικό ήταν. Ο πρώτος, γύρισε και το κοίταξε, γιατί ήταν πιστός. Και όταν είδαν οι άλλοι ότι όποιος κοίταζε το χάλκινο φίδι γίνεται καλά, φούντωσε και στις δικές τους καρδιές η πίστη. Τελικά, όλοι όσοι βρίσκονταν σ’ αυτή την κατάσταση, γύριζαν και κοίταζαν με πίστη και ελπίδα το χάλκινο φίδι. Αυτό θέλει ο Θεός, με όσα οικονομεί για τη σωτηρία μας.

Να κάνει να ξεκινήσουν πρώτα μερικοί πιστοί, και μετά εμείς, οι πιο αδύναμοι, να ακολουθούμε. Για να βρισκόμαστε όλοι κοντά Του και να παίρνουμε τα ελέη Του.

                                   Τόσο πολύ μας αγάπησε ο Θεός

 Ας ανακεφαλαιώσουμε: Γογγυσμός, σημαίνει αμαρτία, δηλαδή θάνατος της ψυχής. Όπως το δηλητήριο του φιδιού, σημαίνει θάνατος για το σώμα.

Το χάλκινο φίδι - που δίνει ζωή - είναι σημείο της υπόσχεσης του Θεού για άφεση, σε εκείνους που έχουν πίστη. Είναι σημείο ζωής ΚΑΙ για το σώμα από τα δήγματα των φιδιών, ΚΑΙ για την ψυχή από τις πληγές της αμαρτίας. Θαυμαστές οι δωρεές και οι ευεργεσίες του Θεού!

Ήρθε λοιπόν ο Χριστός στον κόσμο και έλεγε στους ανθρώπους: «Όπως ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι θα ‘ρθει μια μέρα, που θα υψωθεί ο Υιός του ανθρώπου. Σαν χάλκινο φίδι πάνω σ’ έναν άλλο στύλο. Και όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν και γυρίζει και κοιτάζει τον Σταυρό Του με πίστη θα έχει ζωή αιώνια. Γιατί δεν έστειλε ο Θεός τον Υιό Του στον κόσμο να κρίνει τους ανθρώπους για τις αμαρτίες τους. Ούτε για να τους επιβάλει σαν ποινή τον θάνατο, που αξίζουν εξ’ αιτίας των αμαρτιών τους. Ήλθε ο Υιός του Θεού, για να τους ελευθερώσει από τα αποτελέσματα των αμαρτιών τους».

Πραγματικά. Ο Υιός του Θεού υψώθη - εσταυρώθη - για μας, αφού έγινε «ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου». Πήρε την αμαρτία πάνω Του. Την αμαρτία τίνος; Όλων. Και όταν σταυρώθηκε, την κάρφωσε στον Σταυρό. Λέει ένας άγιος:

«Όχι μόνο σταυρώθηκε για μας, αλλά σταύρωσε την αμαρτία μας επάνω στον Σταυρό Του. Δεν καρφώθηκε μόνο ο ίδιος πάνω στον Σταυρό. Αλλά κάρφωσε πάνω στον Σταυρό την αμαρτία μας και τον θάνατο».

Ψάλλουμε σ’ ένα τροπάριο: «Εσταυρώθης δι’ εμέ, ίνα εμοί πηγάσης άφεσιν, αθανασίαν, αφθαρσίαν και ζωήν». Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο, το οποίο εν όψει της εορτής της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού, μας αναγγέλλει η Εκκλησία μας με το Ευαγγέλιο που ακούσαμε. «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκε, να σταυρωθεί, ίνα πας ο ελπίζων και πιστεύων εις αυτόν έχη ζωήν αιώνιον».

Πρώτοι πίστεψαν οι άγιοι απόστολοι και έκαναν σπουδαία έργα και μεγάλα θαύματα. Έδειξαν, τι πλούτος είναι η πίστη στον Χριστό. Εσαγήνευσαν όλο τον κόσμο. Αργότερα ήλθε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, τότε που ο λαός μας γοητευμένος από τις υποσχέσεις των Τούρκων άλλαζε πίστη και εγκατέλειπε τον Χριστό. Και κήρυξε τον Χριστό. Κήρυξε πόσο γλυκιά είναι η ζωή κοντά στον Χριστό και πόσο μεγάλη είναι η ελπίδα της αιώνιας ζωής. Το μαρτύριο που υπέμεινε για τον Χριστό, βεβαιώνει την αλήθεια του κηρύγματός του.

Έτσι έγινε ο μεγαλύτερος ευεργέτης των πατέρων μας. Αλλά ευεργέτησε και μας, τους απογόνους τους, επειδή μας δίδαξε με τους λόγους του και μας έφερε σε συναίσθηση. Τι να συναισθανθούμε;

Να πιστεύουμε ότι η αμαρτία, η όποια αμαρτία, σταδιακά, σε λίγο ή αργότερα, φέρνει τον θάνατο της ψυχής. Και αλλοίμονο μας, αν πεθάνει η ψυχή μας.

Από αυτόν - τον πνευματικό θάνατο - πρέπει να επιθυμούμε να απαλλαγούμε. Πόσο να το επιθυμούμε; Πολύ περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε να ξεφύγουμε από τον σωματικό θάνατο, τόσο εμείς όσο και οι κεκοιμημένοι μας, τους οποίους παρακαλούμε τον Θεό να ελεήσει τελώντας γι’ αυτούς ιερά μνημόσυνα.

Αλλά για να συγχωρηθούμε, είναι απαραίτητο να έχουμε εμπιστοσύνη στον Χριστό και στον λόγο Του. Οι λίγες λέξεις: «ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν, μη απόληται - να μη χάνεται - αλλά να έχει ζωήν αιώνιον», είναι η περίληψη ολοκλήρου του Ευαγγελίου. Μόνο αυτά να κρατήσει κανείς, είναι αρκετά για να σωθεί. Αμήν.-

 https://impiprevezis.grseptemvriou-13-kyriaki-pro-tis-ypsoseos