Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ΤΟ 325 μ. Χ. στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας με τους 318 Θεοφόροι Ἱεράρχες

 Ε.Ι.Π.Α.Σ.

                           Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο

Η σημερινὴ Κυριακή, εἶναι ἀφιερωμένη στὴ μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων ποὺ συγκρότησαν τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὸ ἔτος

325 μ. Χ. στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας  με τους 318 Θεοφόροι Ἱεράρχες   Ἡ Σύνοδος αὐτή, διακήρυξε ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδας, καὶ εἶναι «ὁμοούσιος», δηλαδὴ τῆς αὐτῆς οὐσίας μὲ τὸν Πατέρα. Τὸ δόγμα αὐτὸ καταγράφηκε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὅπου ἀναφέρει ὅτι πιστεύω «εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ

Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι᾿ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο».

 

   Τὴν ἑβδόμη ἀπὸ τοῦ Πάσχα Κυριακή τὴν ἐν Νικαίᾳ Πρώτην Οἰκουμενικὴν Σύνοδον ἑορτάζομεν, τῶν τριακοσίων δέκα καὶ ὀκτὼ Θεοφόρων Πατέρων.

   Ὅπως στὰ ἀρχαῖα χρόνια ὑπῆρχε συνήθεια οἱ ἄνθρωποι νὰ τιμοῦν ἐκείνους ποὺ γύριζαν νικητὲς ἀπὸ τοὺς πολέμους γιατί μὲ τὴν ἀνδρεία τους ἔσωσαν τὴν πατρίδα, ἔτσι καὶ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ τιμᾶμε τοὺς Θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας πού σὲ καιροὺς δύσκολους καὶ πονηροὺς πάλεψαν μὲ γενναιότητα μέσα στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους γιὰ τὴν διατήρηση τῆς Ἀλήθειας καὶ τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς μας. 

Ἡ μεγάλη μάχη τῶν διωγμῶν τελείωσε μὲ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο τώρα ὅμως νέος κίνδυνος ἀπειλεῖ τὴν ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας οἱ Αἱρέσεις. Μὲ πεῖσμα καὶ φανατισμὸ σείουν συθέμελα τό οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας Πρῶτος Αἱρεσιάρχης ποὺ ἀναφάνηκε ἦταν ὁ Ἄρειος οἱ κακοδοξίες τοῦ στρέφονται πρὸς Αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ ἀμφισβητῶντας τὴ Θεότητα Του.

   Ὁ Μέγας Κωνσταντίνος διαπιστώνοντας τὴν νέα θύελλα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ συγκαλεῖ τὴν Α᾽Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὸ 325 μ.Χ. στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας ὥστε οἱ Θεοφόροι Πατέρες νὰ ἀντιμετωπίσουν τὶς βλάσφημες θεωρίες τοῦ Ἀρείου. Ἀπὸ ὅλα τά μέρη τῆς αὐτοκρατορίας προσῆλθαν στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας 318 Θεοφόροι Ἱεράρχες νὰ συγκροτήσουν τήν Σύνοδο καὶ νὰ δώσουν τὴν μεγάλη μάχη κατὰ τοῦ Ἀρείου.

 Ὁ Ἄρειος Πρεσβύτερος ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια ἤδη ἀπὸ πολὺ νωρίτερα εἶχε ἀρχίσει νὰ κηρύττει τὴν αἵρεση γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀρνούμενος τὴ θεότητα Του.

   Ἀναφέρεται μάλιστα ἀπὸ τὸν βίο τοῦ Ἱερομάρτυρα Ἁγίου Πέτρου, Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας ὁ ὁποῖος θεωρεῖται κι ὁ τελευταῖος τῆς ἀτέλειωτης σειρᾶς τῶν Μαρτύρων ἐγκαίρως εἶχε ἀντιληφθεῖ τὴν πλάνη καὶ ἀφοῦ δὲν κατόρθωσε νὰ μεταπείσει τὸν αἱρεσιάρχη, Ἄρειο, τὸν ἀφόρισε. Εἰδοποίησε συγχρόνως τοὺς Χριστιανοὺς νὰ φυλάγονται ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο αὐτό, ποὺ ἐρχόταν κοντά τους ὡς λύκος μὲ ἔνδυμα προβάτου.

 Ὁ Ἄρειος μόλις πληροφορήθηκε τὴν σύλληψη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τὴν φυλάκιση τοῦ Ἁγίου Πέτρου στέλνει δικούς του ἀνθρώπους στὴ φυλακὴ καὶ ζητᾶ νὰ τὸν συγχωρήσει ὁ Ἐπίσκοπος καὶ νὰ τοῦ ἐπιτρέψει τὴν ἐλεύθερη ἐπικοινωνία μὲ τοὺς Χριστιανούς. Ὁ Ἅγιος Πέτρος ὅταν τά ἄκουσε αὐτὰ μέσα στὴ φυλακὴ, ταράχθηκε. Τότε βλέπει μπροστά του τὸν Χριστό, μὲ τὴ μορφὴ ἑνὸς δωδεκάχρονου παιδιοῦ ποὺ φοροῦσε ἕναν λινὸ λευκὸ χιτῶνα σχισμένο ἀπὸ πάνω μέχρι κάτω. Τὸ φτωχὸ παιδὶ ἕσφιγγε πάνω του τὸν χιτῶνα προσπαθῶντας νὰ κρύψει τὴ γύμνωση του. Ὁ Ἁγιος Πέτρος ποὺ τὸν ἀναγνώρισε μὲ ἀγωνία τὸν ρώτησε: -«Κύριε, ποιος σου ἔσχισε τὸν χιτῶνα Σου;». Ὁ Χριστὸς μὲ πόνο μεγάλο ἀπάντησε: «Ὁ Ἄρειος μὲ τὶς κακοδοξίες του. Πρόσεξε νὰ μὴν τὸν δεχθεῖς σὲ κοινωνία καὶ σύστησε στοὺς πρεσβυτέρους ποὺ θὰ σὲ διαδεχθοῦν νὰ διαφυλάξουν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις του».

Ὁ Ἄρειος βέβαια ἐπίσημα δὲν εἶχε ἀρχίσει τὴ δράση του, ὁ Χριστὸς ὅμως γνώριζε τὶς κακόβουλες προθέσεις του γι᾽ αὐτὸ συμβούλευσε τὸν Ἅγιο Πέτρο, ὁ ὁποῖος ἀποπέμπει τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Ἄρειου.

   Ἡ δράση του ὅμως ἐξαπλώθηκε τόσο πολὺ ποὺ συγκλονίζει ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία, ὥστε νὰ συγκλιθεῖ ἡ Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος νὰ ἀντιμετωπισθεῖ αὐτὸ τὸ μεγάλο πρόβλημα. Οἱ Θεοφόροι Πατέρες πού, οἱ πιὸ πολλοὶ ἔφεραν ἀκόμα τὰ σημάδια τῶν βασανισμῶν ἀπὸ τὸν τελευταῖο διωγμὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ, μὲ ζῆλο ἔσπευσαν καὶ πάλι νὰ δώσουν τὴ μεγάλη μάχη κατὰ τοῦ Ἀρείου.

Πρόεδρος τῆς Συνόδου ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Αὐτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀφοῦ κήρυξε τὴν ἀρχὴ, ἔδωσε τόν λόγο στοὺς Πατέρες.

   Γιὰ μέρες ἀγωνιζόταν μὲ ἐπιχειρήματα καὶ παραθέσεις ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ νὰ ἀποδείξουν τὴν Ἀλήθεια. Τὸ πεῖσμα ὅμως τῶν Ἀρειανῶν δὲν ὑποχωροῦσε. 

Τότε ἦταν ποὺ ἀναφάνηκε ἀνάμεσα στοὺς Πατέρες ὁ μεγάλος ἀγωνιστὴς τῆς Ἀλήθειας, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος.

Αὐτός ἦταν Διάκονος, νεαρὸς στὴν ἡλικία καὶ συνοδὸς τοῦ Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας. Στάθηκε ἐνώπιον ὅλων τῶν συνέδρων καὶ μὲ τὴν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σάρωσε τὰ νέφη τῆς αἵρεσης κι ἔκαμε νὰ λάμψει ἡ Ἀλήθεια. «Πίστις καθολικὴ αὕτη ἐστίν, ἵνα ἕνα Θεὸν ἐν Τριάδι καὶ Τριάδα ἐν μονάδι σεβώμεθα, μήτε συγχέοντες τὰς ὑποστάσεις, μήτε τὴν οὐσίαν μερίζοντες». 

Ἐπάνω σ´ αὐτὴ τὴν ἀρχὴ οἱ 318 Θεοφόροι Πατέρες θέσπισαν τὰ ἑπτὰ πρῶτα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τὰ ὁποῖα προσυπόγραψαν ὅλοι οἱ Πατέρες.

   Μάλιστα κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Συνόδου συνέβη νὰ κοιμηθοῦν δύο Ἱεράρχες. Τότε ὁ Μέγας Κωνσταντίνος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ θέσουν τὴν ἀπόφαση στοὺς τάφους τῶν κοιμηθέντων καὶ νὰ τοὺς σφραγίσουν καλὰ ὥστε μὲ τὴ χάρη τοῦ Κυρίου νὰ ὑπογράψουν κι αὐτοί. Πράγματι ὅταν ὕστερα ἄνοιξαν τοὺς τάφους βρῆκαν τὸ κείμενο τῆς ἀπόφασης νὰ ἔχει ὑπογραφεῖ κι ἀπὸ τοὺς κοιμηθέντες.

 

                             Το τέλος του Αρείου

   Ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὁ Ἄρειος, ποὺ δὲν ἄλλαξε πεποιθήσεις, δήλωσε δῆθεν μετάνοια κι ἔστειλε στὸν Μέγα Κωνσταντίνο ἕνα ἔγγραφο στὸ ὁποῖο διατύπωνε τὶς θέσεις του, ὄχι εὐθέως ἀλλὰ συγκαλυμένες, γεγονὸς ποὺ παραπλάνησε τὸν Αὐτοκράτορα κι ἐπέβαλε στὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ἅγιο Ἀλέξανδρο νὰ δεχθεῖ σὲ συλλειτουργία τὸν Ἄρειο. Ὁ Ἅγιος προσευχήθηκε νὰ μὴν ἐπιτρέψει κάτι τέτοιο ὁ Κύριος κι ὁ Κύριος εἰσάκουσε τὴν προσευχὴ τοῦ Ἁγίου Ἱεράρχου. Ἔτσι ἐνῶ ὁ Ἄρειος πανηγύριζε τήν νίκη του τότε μία ἐνόχληση τὸν ὁδήγησε σὲ ἕνα ἀποχωρητήριο, ὅπου καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα του.

   Ἡ Ἐκκλησία ἀπαλλάχθηκε ἀπὸ τὶς βλασφημίες του καὶ διατράνωσε τὴν ἀνόθευτη ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁμοούσιος μὲ τὸν πατέρα καὶ τιμῶντας τοὺς Θεοφόρους Πατέρες ὁμολογεῖ ὅτι ὁ σαρκὶ ἀναληφθείς Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Θεὸς ἀληθινὸς καὶ τέλειος ἐν σαρκὶ ἄνθρωπος.