Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Τῶν ἁγίων 318 θεοφόρων Πατέρων 24-5-2026 === (Πράξ. κ΄ 16-18, 28-36) === (Ἰωάν. ιζ΄ 1-13) ===

 Ε.Ι.Π.Α.Σ.

24-05-2026 † ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ´ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ † Τῶν ἁγίων 318 θεοφόρων Πατέρων. \ Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Συμεών, τοῦ ἐν τῷ θαυμαστῷ ὄρει. Ἦχος πλ. βʹ. Ἑωθινὸν Ιʹ.

 Μικρὰ Εἴσοδος. εἰσοδικὸν Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν Χριστῷ, Σῶσον ἡμᾶς, Υἱὲ Θεοῦ, ὁ ἐν δόξῃ ἀναληφθεὶς ἀφ' ἡμῶν εἰς τοὺς οὐρανούς, ψάλλοντάς σοι, Ἀλληλούϊα..

                                         Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. β´.

Ἀγγελικαὶ Δυνάμεις ἐπὶ τὸ μνήμά σου, καὶ οἱ φυλάσσοντες ἀπενεκρώθησαν, καὶ ἵστατο Μαρία ἐν τῷ τάφῳ, ζητοῦσα τὸ ἄχραντόν σου σῶμα. Ἐσκύλευσας τὸν Ἅδην, μὴ πειρασθεὶς ὑπ' αὐτοῦ, ὑπήντησας τῇ Παρθένῳ, δωρούμενος τὴν ζωήν, ὁ ἀναστὰς ἐκ τῶν

νεκρῶν, Κύριε δόξα σοί.

 

                                     Τῆς Ἀναλήψεως Ἦχος δ΄

 Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας, ὅτι σὺ εἶ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου.

 

                                  Τῶν Πατέρων . Ἦχος πλ. δ΄

 Ὑπερδεδοξασμένος εἶ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ φωστῆρας ἐπὶ γῆς τοὺς Πατέρας ἡμῶν θεμελιώσας, καὶ δι' αὐτῶν πρὸς τὴν ἀληθινὴν πίστιν, πάντας ἡμᾶς ὁδηγήσας· πολυεύσπλαγχνε, δόξα σοι.

 

                         Ἀπολυτίκιον Τοῦ Ναοῦ

 

                   Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος πλ. β΄.

Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν, καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανίοις, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστε ὁ Θεὸς ἡμῶν, οὐδαμόθεν χωριζόμενος, ἀλλὰ μένων ἀδιάστατος, καὶ βοῶν τοῖς ἀγαπῶσί σε· Ἐγώ εἰμι μεθ’ ὑμῶν, καὶ οὐδεὶς καθ’ ὑμῶν.

======================================

                                     ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 24 Μαΐου 2026, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκ. Συνόδου (Πράξ. κ΄ 16-18, 28-36)

16 ἔκρινε γὰρ ὁ Παῦλος παραπλεῦσαι τὴν Ἔφεσον, ὅπως μὴ γένηται αὐτῷ χρο­νοτριβῆσαι ἐν τῇ Ἀσίᾳ· ἔσπευδε γάρ, εἰ δυνατὸν ἦν αὐτῷ, τὴν ἡμέραν τῆς πεν­τηκοστῆς γενέσθαι εἰς Ἱεροσόλυμα. 17 Ἀπὸ δὲ τῆς Μιλήτου πέμ­ψας εἰς Ἔφεσον μετε­κα­λέ­­σατο τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας. 18 ὡς δὲ παρεγένοντο πρὸς αὐτόν, εἶπεν αὐτοῖς· ὑμεῖς ἐπίστασθε, ἀπὸ πρώτης ἡμέρας ἀφ᾿ ἧς ἐπέβην εἰς τὴν Ἀσίαν, πῶς μεθ᾿ ὑμῶν τὸν πάντα χρόνον ἐγε­νόμην, 

28 προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἣν περιεποιή­σατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος. 29 ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· 30 καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀ­­­­­να­­­­­­­­στήσονται ἄνδρες λα­λοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀ­­πί­σω αὐτῶν. 31 διὸ γρηγορεῖτε, μνημονεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καὶ ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον. 

32 καὶ τὰ νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καὶ τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ τῷ δυναμένῳ ἐποικοδομῆσαι καὶ δοῦναι ὑμῖν κληρονομίαν ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πᾶσιν. 33 ἀργυρίου ἢ χρυσίου ἢ ἱματισμοῦ οὐδενὸς ἐπεθύ­μησα· 34 αὐτοὶ γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετ᾿ ἐμοῦ ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται. 35 πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀν­τι­λαμβάνεσθαι τῶν ἀσθε­νούντων, μνημονεύειν τε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου Ἰη­σοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶπε· μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν. 36 καὶ ταῦτα εἰπών, θεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦ σὺν πᾶσιν αὐτοῖς προσηύξατο.

                     ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

16 Πλεύσαμε κατευθείαν στή Μίλητο, διότι ὁ Παῦ­λος ἀπο­­φά­σισε νά παρακάμψει μέ τό πλοῖο τήν Ἔφεσο καί νά μήν ἀποβιβασθεῖ σ’ αὐτήν, γιά νά μήν τοῦ συμβεῖ ν’ ἀργοπορήσει στήν Ἀσία. Διότι βιαζόταν νά εἶναι στά Ἱεροσόλυμα, ἐάν τοῦ ἦταν δυνατό, τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.

17 Ἀπό τή Μίλητο λοιπόν ἔστειλε ἀνθρώπους στήν Ἔφεσο καί κάλεσε τούς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας νά ἔλθουν νά τόν συναντήσουν. 18 Κι ὅταν ἦλθαν κοντά του, τούς εἶπε: Ἐσεῖς γνωρίζετε καλά πῶς συμπεριφέρθηκα ἀπέναντί σας ὅλο τό χρονικό διάστημα τῆς ἐδῶ παραμονῆς μου ἀπό τήν πρώ­τη μέρα πού πάτησα τό πόδι μου στήν Ἀσία.

28 Προσέχετε λοιπόν τόν ἑαυτό σας, πῶς θά συμ­πε­ριφέρεσθε καί τί θά διδάσκετε. Προσέχετε καί ὅλο τό πνευματικό σας ποίμνιο, στό ὁποῖο τό Ἅγιον Πνεῦ­μα σᾶς τοποθέτησε ἐπισκόπους γιά νά ποιμαίνετε τήν Ἐκ­κλησία τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία ὁ Κύριος ἔσωσε καί κατέστησε κτῆμα του μέ τό δικό του αἷμα. 29 Προσέχετε, διότι ἐγώ τό γνωρίζω, μετά τήν ἀναχώ­ρη­σή μου θά εἰσβάλουν ἀνάμεσά σας ψευδοδιδάσκα­λοι καί πλάνοι σάν ἄγριοι καί σκληροί λύκοι πού θά διαρπάζουν ἀλύπητα τό ποίμνιο βλά­πτο­ντας καί ἀφα­νί­­ζοντας τίς ψυχές τῶν λογικῶν προβά­των. 

30 Ἀκόμη κι ἀπό σᾶς τούς ἴδιους θά ἐμφανιστοῦν ἄν­θρω­­ποι πού θά διδάσκουν διδασκαλίες οἱ ὁποῖες θά δια­­στρέφουν τήν ἀλήθεια, γιά νά ἀποσποῦν τούς μα­θη­τές ἀπό τόν εὐθύ δρόμο τῆς ἀλήθειας, νά τούς παρα­σύρουν πίσω τους καί νά τούς κάνουν ὀπαδούς τους. 31 Γι’ αὐτό νά προσέχετε καί νά εἶστε ἄγρυπνοι, ἔ­χο­ντας ὡς παράδειγμα ἐμένα· καί νά θυμάστε ὅτι γιά μιά τριετία συνεχῶς νύχτα καί μέρα δέν σταμάτη­σα νά νουθετῶ μέ δάκρυα τόν καθένα σας ξεχωριστά. 

32 Καί τώρα σᾶς ἐμπιστεύομαι, ἀδελφοί, στό Θεό καί στό λόγο πού ἡ χάρη του μᾶς ἀποκάλυψε. Αὐτός ὁ λόγος του θά σᾶς προφυλάξει ἀπό κάθε πλάνη καί διαστροφή. Σᾶς ἐμπιστεύομαι στό Θεό, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νά συνεχίσει τήν οἰκοδομή σας καί νά σᾶς δώσει κληρο­νο­μιά τόν οὐρανό μαζί μέ ὅλους αὐτούς πού προόδευσαν στόν ἁγιασμό πού τούς χάρισε ὁ Ἰησοῦς Χριστός. 33 Ἀσήμι ἤ χρυσάφι ἤ ρουχισμό, τίποτε ἀπό αὐτά δέν ἐπιθύμησα. 

34 Ἐσεῖς οἱ ἴδιοι γνωρίζετε ὅτι γιά τίς ἀνάγκες τίς δικές μου καί γιά τίς ἀνάγκες ἐκείνων πού ἦταν μαζί μου ὑπη­ρέ­τησαν τά ροζιασμένα αὐτά χέρια. 35 Μέ κάθε τρόπο σᾶς ἔδωσα τό παράδειγμα ὅτι πρέπει νά ἐργάζεσθε ἔτσι σκληρά γιά νά προλαβαίνετε κά­θε σκαν­­­­­δα­λισμό τῶν ἀδύναμων ἀδελφῶν, καί νά τούς βο­η­­θᾶτε νά γίνουν δυνατοί πνευματικά. Ἀλλά καί νά θυ­­­μά­­­­­­­­­­στε τά λόγια τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, πού εἶχε πεῖ: Εἶναι καλύτερο νά δίνει κανείς παρά νά παίρ­νει, ἀκόμη καί ὅταν δικαιοῦται νά πάρει. Αὐτό καθιστᾶ τόν ἄν­­θρωπο περισσότερο εὐτυχή. 36 Κι ἀφοῦ τά εἶπε αὐτά, γονάτισε καί προσευχήθηκε μαζί μέ ὅλους αὐτούς.

 ======================================

                               ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

 Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 24 Μαΐου 2026, Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμ. Συνόδου (Ἰωάν. ιζ΄ 1-13)

 Ταῦτα ἐλάλησεν ὁ Ἰη­σοῦς, καὶ ἐπῆρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐ­ρανὸν καὶ εἶπε· πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε, 2 καθὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξ­ουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον. 3 αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν. 

4 ἐγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω· 5 καὶ νῦν δόξασόν με σύ, πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί. 6 Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνο­μα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι. 7 νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· 

8 ὅτι τὰ ρήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλ­θον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. 9 Ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, 10 καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς. 11 καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. 

12 ὅτε ἤμην μετ’ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου· οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώ­λε­το εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπω­λεί­ας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρω­θῇ. 13 νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κό­σμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς.

                                     ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Αὐτά εἶπε ὁ Ἰησοῦς στούς μαθητές του κι ἔπειτα σήκωσε τά μάτια του στόν οὐρανό καί εἶπε: Πά­τερ, ἦλθε ἡ ὥρα πού ἡ σοφία σου ὅρισε γιά νά πάθω καί νά θυσιασθῶ. Δέξου τή θυσία τοῦ Πάθους μου καί δόξασε τόν Υἱό σου καί ὡς πρός τήν ἀνθρώπινη φύση του· γιά νά σέ δοξάσει καί ὁ Υἱός σου μέ τήν ἀπο­λύ­τρω­ση καί τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ἡ ὁποία θά ὁλο­­­κληρωθεῖ μέ τή θυσία του αὐτή καί μέ τήν αἰώνια ἀρ­χι­­ε­­ρατική μεσιτεία του πού θά ἀκολουθήσει μετά ἀπ’ αὐτή. 

2 Δόξασε τόν Υἱό σου σύμφωνα μέ τήν ἐξουσία πού τοῦ ἔδωσες πάνω σ’ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, γιά νά δώσει ζωή αἰώνια ὡς αἰώνιος ἀρχιερέας καθισμένος στά δεξιά σου σ’ ὅλο τό πλῆθος ἐκεῖνο πού τοῦ ἔδωσες καί οἱ ὁποῖοι πίστεψαν σ’ αὐτόν. 3 Αὐτή εἶναι ἡ αἰώνια ζωή, τό νά γνωρίζουν οἱ ἄν­θρωποι συ­νεχῶς ὅλο καί περισσότερο ἐσένα, τόν μό­­νο ἀληθινό Θεό, καί τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν ὁποῖο ἀπέ­στειλες στόν κόσμο, ἔχοντας ζωντανή ἐπικοινωνία μέ σένα καί ἀπο­­λαμ­βάνοντας τίς ἄπειρες τελειότητές σου.

 4 Ἐγώ γνωστοποίησα τό ὄνομά σου στούς ἀνθρώ­πους καί ὑπάκουσα τελείως στό θέλημά σου, κι ἔτσι σέ δόξα­σα πάνω στή γῆ. Καί μέ τή θυσία μου, τήν ὁποία θά προ­σφέρω σέ λίγο πάνω στό σταυ­ρό, ὁλο­κλήρωσα τε­λεί­ως τό ἔργο πού μοῦ ἔδωσες νά ἐπι­τελέσω.

 5 Καί τώρα πού ἡ ἐπίγεια ἀποστολή μου τελείωσε, ἀνά­δει­ξέ με μέ τήν Ἀνάσταση καί τήν Ἀνάληψή μου αἰώνιο ἀρχιερέα καί δόξασέ με καί ὡς ἄνθρωπο ἐσύ, Πάτερ, δίπλα σου, μέ τή δόξα πού εἶχα κοντά σου προτοῦ νά δη­μιουργηθεῖ ὁ κόσμος. 6 Φανέρωσα τό ὄνομά σου κι ἔκανα γνωστές τίς ἄπει­ρες τελειότητές σου στούς ἀνθρώπους πού ἀπέ­σπα­σες ἀπό τούς κόλπους τοῦ κόσμου καί τούς ἔδω­σες σέ μένα. Ἡ πρόθεσή τους ἦταν ἀγαθή καί γι’ αὐτό ἦταν δι­­κοί σου. Ἐσύ τούς ἔδωσες σέ μένα, κι αὐτοί τή­ρησαν τό λόγο σου, τόν ὁποῖο τούς ἀποκάλυψα. 

7 Τώρα ἔμαθαν τελειότερα καί πείσθηκαν ὅτι ἡ διδασκα­λία μου καί τά ἔργα μου καί ὅλα γενικότερα ὅσα μοῦ ἔδω­σες προέρχονται ἀπό σένα. 8 Καί ἀπόδειξη ὅτι ἔλαβαν τήν πληροφορία καί τή γνώση αὐτή εἶναι: ὅτι τούς λόγους πού μοῦ ἔδω­­σες γιά νά τούς ἀποκαλύψω στούς ἀνθρώπους, ἐγώ τούς παρέδωσα σ’ αὐτούς μέ τή δι­­­­δα­­­­σκαλία μου, καί αὐ­τοί τούς πα­­ρέ­­­­­­λαβαν καί τούς ἀποδέχθηκαν. Καί ἀπέ­κτη­σαν πράγματι τή βεβαιότητα καί τήν πεποίθηση ὅτι γεννήθηκα καί βγῆ­κα ἀπό τούς κόλπους σου, καί πίστεψαν ὅτι ἐσύ μέ ἀπέ­­­στει­λες στόν κόσμο.

 9 Ἐγώ, πού τόσο ἐργάστηκα γιά νά τούς ὁδηγήσω στήν ἀληθινή αὐτή γνώση καί πίστη, σέ παρακαλῶ γι’ αὐ­τούς ὡς μέγας ἀρχιερέας καί μεσίτης. Δέν σέ πα­ρα­­κα­­λῶ τή στιγμή αὐτή γιά τόν κόσμο τῆς ἀπιστίας καί τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά σέ παρακαλῶ γιά κείνους πού μοῦ ἔδω­­­­­σες· διότι, ἐνῶ μοῦ τούς ἔδωσες, δέν παύουν νά εἶ­­ναι δικοί σου. 

10 Καί ὅλα ὅσα ἀνήκουν σέ μένα δικά σου εἶναι, ὅπως καί τά δικά σου εἶναι δικά μου. Κι αὐτοί λοιπόν δικοί σου ἦταν καί ἔγιναν δικοί μου· ἀλλά καί ὡς δικοί μου ἐξα­κολουθοῦν νά εἶναι δικοί σου. Κι ἐγώ ἔχω δοξασθεῖ ἀπό αὐτούς, διότι ἀναγνώρισαν τή θεϊκή μου φύση καί πίστεψαν σέ μένα. 

11 Ἐγώ βέβαια δέν θά εἶμαι πλέον στόν κόσμο, ὅπως μέχρι τώ­ρα, μέ τή σωματική μου παρουσία, γιά νά τούς ἐν­θαρ­­­­­ρύνω καί νά τούς ἐνισχύω μ’ αὐτή. Αὐτοί ὅμως θά εἶναι στόν κόσμο, διότι δέν ἐπιτέλεσαν ἀκόμη τήν ἀπο­­­στολή τους. Ἐγώ ἔρχομαι σέ σένα. Πάτερ ἅγιε, φύ­­­λαξέ τους μέ τήν πατρική σου προστασία καί δύνα­μη, τήν ὁποία ἔδωσες καί σέ μένα· ἔτσι ὥστε νά πα­ρα­­­μείνουν ἑνωμένοι μαζί μου καί μεταξύ τους καί νά εἶ­­­­­ναι μέ τήν ἀγάπη καί τήν ὁμοφροσύνη ἕνα πνευματικό σῶμα, ὅπως εἴμαστε ἕνα κι ἐμεῖς πού ἔχουμε τήν ἴδια οὐ­­­σία καί φύση. 

12 Ὅταν ἤμουν μαζί τους στόν κόσμο, ἐγώ τούς φύλαγα μέ τήν πατρική καί ἰσχυρή προστασία σου. Αὐτούς πού μοῦ ἔδωσες τούς φύλαξα, καί κανείς ἀπ’ αὐτούς δέν χάθηκε παρά μόνο ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας, ὁ προδότης Ἰούδας, ὁ ὁποῖος χάθηκε κι ἔτσι ἐκπληρώθηκαν καί ἐπαληθεύθηκαν οἱ προφητεῖες τῆς Ἁγίας Γραφῆς. 13 Τώρα ὅμως ἔρχομαι σέ σένα. Καί τά λέω αὐτά μπροστά τους, ἐνῶ βρίσκομαι ἀκό­μη στόν κόσμο αὐτόν, γιά νά τʼ ἀκούσουν κι αὐτοί, ὥστε, ἔχοντας τή βε­βαιότητα ὅτι ἐσύ πλέον θά τούς προστατεύεις, νά ἔχουν μέσα τους τέλεια τή χαρά πού αἰσθάνομαι τώρα κι ἐγώ διότι ἐπανέρχομαι κοντά σου.

 ============================

                              

                                           ΟΜΙΛΙΑ  Α''

                               «Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Ἡ περικοπή πού διαβάζεται σήμερα, Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀποτελεῖ μέρος τῆς «Ἀρχιερατικῆς προσευχῆς» τοῦ Κυρίου, τῆς προσευχῆς δηλαδή πού ἀπηύθυνε ὁ Χριστός πρός τόν Θεό Πατέρα λίγο πρίν ἀπό τό πάθος Του. Σ' αὐτή τήν προσευχή ὁ Μέγας Ἀρχιερέας Χριστός ἔχει συγκεντρωμένο τό ἐνδιαφέρον Του στό ἔργο πού ἄρχισε μέσα στόν κόσμο καί πού θά συνεχίσουν οἱ μαθητές τοῦ.  Γι' αὐτό ἀκριβῶς τό ἔργο πού δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τὴν Ἐκκλησία, παρακαλεῖ τόν Θεό Πατέρα.

Οἱ μαθητές του πού εἶναι οἱ πρῶτοι ἡγέτες τῆς Ἐκκλησίας δέν προέρχονται ἀπ’ αὐτόν τόν κόσμο ἀλλ' ἀπό τόν Θεό «Σοί ῆσαν καί ἐμοί αὐτούς δέδωκας». Ζοῦν ὅμως καί δροῦν μέσα στόν κόσμο, ὁ ὁποῖος ἔχει σάν χαρακτηριστικά του τήν ἁμαρτία, τή φθορά, τή διάσπαση. Γι' αὐτό καί ὁ Ἀρχηγός τῆς Ἐκκλησίας, τώρα πού πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς «δόξας» του - καί ἡ δόξα αὐτή εἶναι ὁ σταυρός καί συνάμα ἡ ἀνάσταση καί ἡ ἐπιστροφή στόν Θεό Πατέρα- παρακαλεῖ ἰδιαίτερα: «Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτούς ἐν τῷ ὀνόματί σου, ἴνα ὦσιν ἐν καθώς ἡμεῖς»

Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας βρίσκεται στό ἐπίκεντρο τῶν σκέψεων καί τῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου, ἑνότητα κατά τό πρότυπό της ἑνότητας τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἐάν ἡ διάσπαση καί τό κομμάτιασμα τοῦ κόσμου σέ ἀλληλομισούμενες ὁμάδες εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας, δηλαδή τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπό τόν Θεό, ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόδειξη τῆς θείας καταγωγῆς καί προελεύσεώς της. Μόνο ὁ Θεός μπορεῖ νά συνάζει τά «διηρημένα»· μόνο ὁ Χριστός μπορεῖ νά κάνει «τά ἁμφότερα ἑν», μόνο τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἡ ἑνοποιός ἀρχή καί ἡ συνεκτική δύναμη τῶν ἀνθρώπων, εἶναι αὐτό πού, κατά τόν ὑμνογράφο, «ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς ἐκκλησίας». Ὁ Τριαδικός Θεός, μέ ἄλλα λόγια, εἶναι ὁ ἐγγυητής καί τό θεμέλιό τῆς «μίας, ἅγιας, καθολικῆς καί ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας».

Ἐφόσον ὅμως ἡ Ἐκκλησία ζεῖ μέσα στόν κόσμο, ὁ κίνδυνος τῆς διαιρέσεως ὑπάρχει πάντοτε, κίνδυνος πού ὀφείλεται στόν πειρασμό τοῦ συμβιβασμοῦ τῶν χριστιανῶν μέ τίς δυνάμεις αὐτοῦ του κόσμου. Ὅταν ὅμως ὁ καθένας μας ἀποβλέπει στή «δόξα» πρός τήν ὁποία ἀπέβλεπε καί ὁ Χριστός, δηλαδή στήν ὁδό τοῦ πάθους καί τῆς θυσίας γιά τόν ἀδελφό, ὅταν εἶναι συνδεδεμένος μέ τήν κεφαλή τοῦ σώματος, τόν Χριστό, καί μέ τούς πιστούς πού εἶναι τά ἄλλα μέλη τοῦ σώματος, σύμφωνα μέ τήν εἰκόνα πού συνηθίζει νά χρησιμοποιεῖ γιά τήν Ἐκκλησία ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τότε ἡ «ζωή ἡ αἰώνιος» γιά τήν ὅποια γίνεται λόγος στήν Ἀρχιερατική Προσευχή τοῦ Χριστοῦ ἀρχίζει ἤδη ἀπό τώρα.

 =====================================

                                            ΟΜΙΛΙΑ  Β'' 

                                 Η προσευχή 

                                         Η σημερινὴ Κυριακή, εἶναι ἀφιερωμένη στὴ μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων ποὺ συγκρότησαν τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὸ ἔτος 325 μ. Χ. στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας. Ἡ Σύνοδος αὐτή, διακήρυξε ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδας, καὶ εἶναι «ὁμοούσιος», δηλαδὴ τῆς αὐτῆς οὐσίας μὲ τὸν Πατέρα. Τὸ δόγμα αὐτὸ καταγράφηκε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὅπου ἀναφέρει ὅτι πιστεύω «εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι᾿ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο».

Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ μόλις ἀκούσαμε, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ συγκλονιστικὰ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Πρόκειται γιὰ τὴν Ἀρχιερατικὴ Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν προσευχὴ δηλαδὴ ποὺ ἀπηύθηνε στὸν Πατέρα του λίγο πρὶν τὸ Πάθος του. Στὴν προσευχή του αὐτή, τὸν παρακαλεῖ θερμὰ γιὰ τοὺς μαθητές του λέγοντας: «Πατέρα ἅγιε, διατήρησέ τους στὴν πίστη μὲ τὴν δύναμη τοῦ ὀνόματός σου ποὺ μοῦ χάρησες, γιὰ νὰ μείνουν ἑνωμένοι ὅπως ἐμεῖς». Ἡ ἀγωνία τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ προσευχή του πρὸς τὸν Πατέρα του εἶναι τὸ «ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς». Δηλαδή, ὅπως εἶναι ἑνωμένος σὲ μιὰ ἄρρηκτη ἑνότητα ὁ Πατέρας μὲ τὸν Υἱό, ἔτσι, παρακαλεῖ ὁ Ἰησοῦς τὸν Πατέρα του, νὰ εἶναι ἑνωμένοι καὶ οἱ μαθητές του μεταξύ τους.

Ὁ Ἰησοῦς, προσεύχεται ἰδιαίτερα ὑπὲρ τῶν μαθητῶν καὶ τῆς Ἐκκλησίας του, γιὰ νὰ μὴν ξεστρατίσουν ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔμαθαν ἀπὸ αὐτόν, ἔτσι ὥστε νὰ διατηρήσουν τὴν ἑνότητα μεταξύ τους. Ὁ Ἰησοῦς, διακατέχεται ἀπὸ φόβους γιὰ τὶς διενέξεις καὶ τὶς διαιρέσεις ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν μέσα στὴν Ἐκκλησία μετὰ τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὸν κόσμο. Διότι, ἡ ἑνότητα τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας διασαλεύεται ὅταν ὁ καθένας ὑψώνει τὸ ἀνάστημά του καὶ γίνεται ἐκφραστὴς καὶ ὑπερασπιστὴς τῆς ἀτομικῆς του γνώμης καὶ ἀλήθειας. Τότε συμβαίνει νὰ δημιουργοῦνται πολλοὶ «ἀλάθητοι πάπες» μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. Κι ἐνῶ ἐμεῖς κατηγοροῦμε τοὺς «παπικούς», διότι ἔχουν ἐναποθέσει τὴν αὐθεντία τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας σὲ ἕνα «ἀλάθητο» πρόσωπο, δυστυχῶς, πολλὲς φορές, ἐμφανίζουμε κι ἐμεῖς τὴν ἴδια νοοτροπία, ὅταν ὁ καθένας μας ἐπιμένει στὴ δική του αὐθεντία καὶ ἀλήθεια.

Ἡ ὀρθόδοξη ὅμως Ἐκκλησία ἔχει ἕναν μοναδικὸ τρόπο γιὰ νὰ ἑνώνει τοὺς πιστοὺς στὴν ἀλήθεια. Αὐτὸς εἶναι ἡ σύγκληση Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία Σύνοδος, κατόπιν προσευχῆς καὶ διαλόγου, ἀποφαίνεται τελικὰ γιὰ τὴν ἀλήθεια. Αὐτὸ ἀκριβῶς φάνηκε μὲ τὴν σύγκληση τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὅταν παρουσιάστηκε ἕνας αἱρετικὸς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὁ Ἄρειος, ὁ ὁποῖος ἀμφισβήτησε τὴ θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ θέλησε νὰ ἐπιβάλει τὴ γνώμη του.

Ἀδελφοί μου, αὐτὴ τὴν ὁμόνοια ὡς πρὸς τὴν πίστη καὶ τὴν ἑνότητα ὅλων μας ἐν Χριστῷ, μᾶς διδάσκει σήμερα ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς στὸ Εὐαγγέλιο μὲ τὴν Ἀρχιερατική του Προσευχή, ἀλλὰ καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ τοὺς γιορτάζουμε σήμερα.

Ἂς προσευχηθοῦμε λοιπὸν στὸν Θεὸ κατὰ τὴν Θεία Λειτουργία νὰ μᾶς χαρίζει πάντα «τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», ὥστε «ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Ἀμήν.

========================================

 

                                               ΟΜΙΛΙΑ  Γ ‘’ 

                Άγιος Κωνσταντίνος   ---  Άγιοι Πατέρες 

   Τὴν ἑβδόμη ἀπὸ τοῦ Πάσχα Κυριακή τὴν ἐν Νικαίᾳ Πρώτην Οἰκουμενικὴν Σύνοδον ἑορτάζομεν, τῶν τριακοσίων δέκα καὶ ὀκτὼ Θεοφόρων Πατέρων.

   Ὅπως στὰ ἀρχαῖα χρόνια ὑπῆρχε συνήθεια οἱ ἄνθρωποι νὰ τιμοῦν ἐκείνους ποὺ γ´θριζαν νικητὲς ἀπὸ τοὺς πολέμους γιατί μὲ τὴν ἀνδρεία τους ἔσωσαν τὴν πατρίδα, ἔτσι καὶ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ τιμᾶμε τοὺς Θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας πού σὲ καιροὺς δύσκολους καὶ πονηροὺς πάλεψαν μὲ γενναιότητα μέσα στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους γιὰ τὴν διατήρηση τῆς Ἀλήθειας καὶ τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς μας. Ἡ μεγάλη μάχη τῶν διωγμῶν τελείωσε μὲ τὸν Μέγα Κωνσταντίνο τώρα ὅμως νέος κίνδυνος ἀπειλεῖ τὴν ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας οἱ Αἱρέσεις. Μὲ πεῖσμα καὶ φανατισμὸ σείουν συθέμελα τό οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας Πρῶτος Αἱρεσιάρχης ποὺ ἀναφάνηκε ἦταν ὁ Ἄρειος οἱ κακοδοξίες τοῦ στρέφονται πρὸς Αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ ἀμφισβητῶντας τὴ Θεότητα Του.

   Ὁ Μέγας Κωνσταντίνος διαπιστώνοντας τὴν νέα θύελλα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ συγκαλεῖ τὴν Α᾽Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὸ 325 μ.Χ. στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας ὥστε οἱ Θεοφόροι Πατέρες νὰ ἀντιμετωπίσουν τὶς βλάσφημες θεωρίες τοῦ Ἀρείου. Ἀπὸ ὅλα τά μέρη τῆς αὐτοκρατορίας προσῆλθαν στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας 318 Θεοφόροι Ἱεράρχες νὰ συγκροτήσουν τήν Σύνοδο καὶ νὰ δώσουν τὴν μεγάλη μάχη κατὰ τοῦ Ἀρείου. Ὁ Ἄρειος Πρεσβύτερος ἀπὸ τὴν Ἀλεξάωδρεια ἤδη ἀπὸ πολὺ νωρίτερα εἶχε ἀρχίσει νὰ κηρύττει τὴν αἵρεση γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀρνούμενος τὴ θεότητα Του.

   Ἀναφέρεται μάλιστα ἀπὸ τὸν βίο τοῦ Ἱερομάρτυρα Ἁγίου Πέτρου, Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας ὁ ὁποῖος θεωρεῖται κι ὁ τελευταῖος τῆς ἀτέλειωτης σειρᾶς τῶν Μαρτύρων ἐγκαίρως εἶχε ἀντιληφθεῖ τὴν πλάνη καὶ ἀφοῦ δὲν κατόρθωσε νὰ μεταπείσει τὸν αἱρεσιάρχη, Ἄρειο, τὸν ἀφόρισε. Εἰδοποίησε συγχρόνως τοὺς Χριστιανοὺς νὰ φυλάγονται ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο αὐτό, ποὺ ἐρχόταν κοντά τους ὡς λύκος μὲ ἔνδυμα προβάτου. Ὁ Ἄρειος μόλις πληροφορήθηκε τὴν σύλληψη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τὴν φυλάκιση τοῦ Ἁγίου Πέτρου στέλνει δικούς του ἀνθρώπους στὴ φυλακὴ καὶ ζητᾶ νὰ τὸν συγχωρήσει ὁ Ἐπίσκοπος καὶ νὰ τοῦ ἐπιτρέψει τὴν ἐλεύθερη ἐπικοινωνία μὲ τοὺς Χριστιανούς. Ὁ Ἅγιος Πέτρος ὅταν τά ἄκουσε αὐτὰ μέσα στὴ φυλακὴ, ταράχθηκε. Τότε βλέπει μπροστά του τὸν Χριστό, μὲ τὴ μορφὴ ἑνὸς δωδεκάχρονου παιδιοῦ ποὺ φοροῦσε ἕναν λινὸ λευκὸ χιτῶνα σχισμένο ἀπὸ πάνω μέχρι κάτω. Τὸ φτωχὸ παιδὶ ἕσφιγγε πάνω του τὸν χιτῶνα προσπαθῶντας νὰ κρύψει τὴ γύμνωση του. Ὁ Ἁγιος Πέτρος ποὺ τὸν ἀναγνώρισε μὲ ἀγωνία τὸν ρώτησε: -«Κύριε, ποιος σου ἔσχισε τὸν χιτῶνα Σου;». Ὁ Χριστὸς μὲ πόνο μεγάλο ἀπάντησε: «Ὁ Ἄρειος μὲ τὶς κακοδοξίες του. Πρόσεξε νὰ μὴν τὸν δεχθεῖς σὲ κοινωνία καὶ σύστησε στοὺς πρεσβυτέρους ποὺ θὰ σὲ διαδεχθοῦν νὰ διαφυλάξουν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις του». Ὁ Ἄρειος βέβαια ἐπίσημα δὲν εἶχε ἀρχίσει τὴ δράση του, ὁ Χριστὸς ὅμως γνώριζε τὶς κακόβουλες προθέσεις του γι᾽ αὐτὸ συμβούλευσε τὸν Ἅγιο Πέτρο, ὁ ὁποῖος ἀποπέμπει τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Ἄρειου.

   Ἡ δράση του ὅμως ἐξαπλώθηκε τόσο πολὺ ποὺ συγκλονίζει ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία, ὥστε νὰ συγκλιθεῖ ἡ Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος νὰ ἀντιμετωπισθεῖ αὐτὸ τὸ μεγάλο πρόβλημα. Οἱ Θεοφόροι Πατέρες πού, οἱ πιὸ πολλοὶ ἔφεραν ἀκόμα τὰ σημάδια τῶν βασανισμῶν ἀπὸ τὸν τελευταῖο διωγμὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ, μὲ ζῆλο ἔσπευσαν καὶ πάλι νὰ δώσουν τὴ μεγάλη μάχη κατὰ τοῦ Ἀρείου. Πρόεδρος τῆς Συνόδου ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Αὐτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀφοῦ κήρυξε τὴν ἀρχὴ, ἔδωσε τόν λόγο στοὺς Πατέρες.

   Γιὰ μέρες ἀγωνιζόταν μὲ ἐπιχειρήματα καὶ παραθέσεις ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ νὰ ἀποδείξουν τὴν Ἀλήθεια. Τὸ πεῖσμα ὅμως τῶν Ἀρειανῶν δὲν ὑποχωροῦσε. Τότε ἦταν ποὺ ἀναφάνηκε ἀνάμεσα στοὺς Πατέρες ὁ μεγάλος ἀγωνιστὴς τῆς Ἀλήθειας, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Αὐτός ἦταν Διάκονος, νεαρὸς στὴν ἡλικία καὶ συνοδὸς τοῦ Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας. Στάθηκε ἐνώπιον ὅλων τῶν συνέδρων καὶ μὲ τὴν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σάρωσε τὰ νέφη τῆς αἵρεσης κι ἔκαμε νὰ λάμψει ἡ Ἀλήθεια. «Πίστις καθολικὴ αὕτη ἐστίν, ἵνα ἕνα Θεὸν ἐν Τριάδι καὶ Τριάδα ἐν μονάδι σεβώμεθα, μήτε συγχέοντες τὰς ὑποστάσεις, μήτε τὴν οὐσίαν μερίζοντες». Ἐπάνω σ´ αὐτὴ τὴν ἀρχὴ οἱ 318 Θεοφόροι Πατέρες θέσπισαν τὰ ἑπτὰ πρῶτα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τὰ ὁποῖα προσυπόγραψαν ὅλοι οἱ Πατέρες.

   Μάλιστα κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Συνόδου συνέβη νὰ κοινηθοῦν δύο Ἱεράρχες. Τότε ὁ Μέγας Κωνσταντίνος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ θέσουν τὴν ἀπόφαση στοὺς τάφους τῶν κοιμηθέντων καὶ νὰ τοὺς σφραγίσουν καλὰ ὥστε μὲ τὴ χάρη τοῦ Κυρίου νὰ ὑπογράψουν κι αὐτοί. Πράγματι ὅταν ὕστερα ἄνοιξαν τοὺς τάφους βρῆκαν τὸ κείμενο τῆς ἀπόφασης νὰ ἔχει ὑπογραφεῖ κι ἀπὸ τοὺς κοιμηθέντες.

   Ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὁ Ἄρειος, ποὺ δὲν ἄλλαξε πεποιθήσεις, δήλωσε δῆθεν μετάνοια κι ἔστειλε στὸν Μέγα Κωνσταντίνο ἕνα ἔγγραφο στὸ ὁποῖο διατύπωνε τὶς θέσεις του, ὄχι εὐθέως ἀλλὰ συγκαλυμένες, γεγονὸς ποὺ παραπλάνησε τὸν Αὐτοκράτορα κι ἐπέβαλε στὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ἅγιο Ἀλέξανδρο νὰ δεχθεῖ σὲ συλλειτουργία τὸν Ἄρειο. Ὁ Ἅγιος προσευχήθηκε νὰ μὴν ἐπιτρέψει κάτι τέτοιο ὁ Κύριος κι ὁ Κύριος εἰσάκουσε τὴν προσευχὴ τοῦ Ἁγίου Ἱεράρχου. Ἔτσι ἐνῶ ὁ Ἄρειος πανηγύριζε τήν νίκη του τότε μία ἐνόχληση τὸν ὁδήγησε σὲ ἕνα ἀποχωρητήριο, ὅπου καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα του.

   Ἡ Ἐκκλησία ἀπαλλάχθηκε ἀπὸ τὶς βλασφημίες του καὶ διατράνωσε τὴν ἀνόθευτη ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁμοούσιος μὲ τὸν πατέρα καὶ τιμῶντας τοὺς Θεοφόρους Πατέρες ὁμολογεῖ ὅτι ὁ σαρκὶ ἀναληφθείς Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Θεὸς ἀληθινὸς καὶ τέλειος ἐν σαρκὶ ἄνθρωπος.

Πηγή: Μορφές από το Συναξάρι,