Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26-7-2026 === ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Γ´ 23 - 29 --- ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Δ´ 1 - 5 === ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΔ´ 14 - 22 === Ἑωθινόν Η´===

    

Ε.Ι.Π.Α.Σ.

26-07-2026 † ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ † Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ἑρμολάου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ Ἑρμίππου καὶ Ἑρμοκράτους, καὶ τῆς Ἁγίας \ Ὁσιομάρτυρος Παρασκευῆς. Ἦχος Βαρὺς. Ἑωθινόν Η΄

                                          Ἀπολυτίκιον. Ἦχος Βαρὺς.

 Κατέλυσας τῷ Σταυρῷ σου τὸν θάνατον, ἠνέῳξας τῷ Λῃστῇ τὸν Παράδεισον, τῶν Μυροφόρων τὸν θρῆνον μετέβαλες, καὶ τοῖς σοῖς Ἀποστόλοις κηρύττειν ἐπέταξας· ὅτι ἀνέστης Χριστὲ ὁ Θεός, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

                                     Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας. Ἦχος α΄.

Τὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον, ἐργασαμένη φερώνυμε, τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν εἰς  κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευὴ ἀθληφόρε· ὅθεν προχέεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν

ψυχῶν ἡμῶν.

                          Ἀπολυτίκιον. Τοῦ Ναοῦ Κοντάκιον Ἦχος β΄

 Προστασία τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε, μεσιτεία πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετε, μὴ παρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς, ἀλλὰ πρόφθασον, ὡς ἀγαθή, εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν, τῶν πιστῶς κραυγαζόντων σοι. Τάχυνον εἰς πρεσβείαν, καὶ σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, ἡ προστατεύουσα ἀεί, Θεοτόκε, τῶν τιμώντων σε.

======================================

                         ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ                           

                                  ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Γ´ 23 - 29

²³ Πρὸ δὲ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκλεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι. ²⁴ ὥστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν· ²⁵ ἐλθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν. ²⁶ πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ²⁷ ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. ²⁸ οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. ²⁹ εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ Ἀβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ’ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι.

                                            ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Δ´ 1 - 5

¹ Λέγω δέ, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν, οὐδὲν διαφέρει δούλου, κύριος πάντων ὤν, ² ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς προθεσμίας τοῦ πατρός. ³ οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι· ⁴ ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ⁵ ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.

 

                                      ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

                                ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Γ´ 23 - 29

²³ Προτοῦ δὲ νὰ ἔλθῃ ἡ νέα αὐτὴ κατάστασις, εἰς τὴν ὁποίαν ἰσχύει πλέον ἡ πίστις, ἐφυλαττόμεθα ἀπὸ τὸν νόμον κλεισμένοι καλὰ σὰν εἰς κάποιον φρούριον διὰ νὰ καταφύγωμεν εἰς τὴν πίστιν, ἡ ὁποία ἔμελλεν ἐν καιρῷ νὰ ἀποκαλυφθῇ. ²⁴ Ὥστε ὁ μωσαϊκὸς νόμος ἔγινε παιδαγωγός μας, ὁ ὁποῖος μᾶς προπαρεσκεύαζεν εἰς τὸ νὰ ποθήσωμεν καὶ γνωρίσωμεν τὸν Χριστόν, διὰ νὰ λάβωμεν τὴν δικαίωσιν ἐκ τῆς πρὸς αὐτὸν πίστεως. ²⁵ Ὅταν δὲ ἦλθεν ἡ νέα κατάστασις, εἰς τὴν ὁποίαν ἰσχύει ἡ πίστις, δὲν εἴμεθα πλέον κάτω ἀπὸ τὴν παιδαγωγίαν τοῦ νόμου. ²⁶ Διότι ὅλοι διὰ μέσου τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐγίνατε καὶ εἶσθε υἱοὶ τοῦ Θεοῦ ἐνήλικες, ὥριμοι καὶ χειραφετημένοι. ²⁷ Εἶσθε δὲ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ, διότι ὅσοι ἐβαπτίσθητε εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ πιστεύοντες εἰς αὐτὸν ὡς σωτῆρα, ἐνεδύθητε τὸν Χριστὸν καὶ ἠνώθητε μετ’ αὐτοῦ. ²⁸ Δὲν ὑπάρχουν πλέον διαφοραὶ ἐθνικότητος καὶ κοινωνικῆς τάξεως καὶ φύλου. Δὲν ὑπάρχει πλέον διαφορὰ Ἰουδαίου καὶ Ἕλληνος, δὲν ὑπάρχει διάκρισις δούλου καὶ ἐλευθέρου· δὲν ὑπάρχει ἄρσεν καὶ θῆλυ. Διότι ὅλοι σεῖς ἐγίνατε εἷς νέος ἄνθρωπος διὰ τῆς ἑνώσεώς σας μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. ²⁹ Ἐὰν δὲ σεῖς, οἱ ἐξ ἐθνῶν Χριστιανοί, ἀνήκετε εἰς τὸν Χριστόν, ἄρα διὰ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ὁ εὐλογημένος ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, εἶσθε καὶ σεῖς ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἐπαγγελίαν εἶσθε κληρονόμοι τῆς εὐλογίας.

 

                                           ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Δ´ 1 - 5

¹ Καὶ διὰ νὰ σᾶς διασαφήσω τὴν ἀλήθειαν αὐτήν, χρησιμοποιῶ ἄλλο ἓν παράδειγμα. Λέγω δὲ τοῦτο: Ἐφ’ ὅσον χρόνον κάθε κληρονόμος εἶναι ἀνήλικος, δὲν διαφέρει εἰς τίποτε ἀπὸ δοῦλον, καίτοι εἶναι κύριος ὅλης τῆς πατρικῆς περιουσίας, τὴν ὁποίαν ἐκληρονόμησε. ² Καὶ δὲν διαφέρει ἀπὸ δοῦλον, διότι εἶναι μὲν κύριος τῆς πατρικῆς κληρονομίας, ἀλλ’ εἶναι κάτω ἀπὸ ἐπιτρόπους, ποὺ τὸν κηδεμονεύουν, καὶ κάτω ἀπὸ οἰκονόμους ποὺ θὰ διαχειρίζωνται τὴν πατρικὴν περιουσίαν, μέχρι τοῦ χρόνου, τὸν ὁποῖον ὥρισεν ὁ διαθέτης πατήρ. ³ Ἔτσι καὶ ἡμεῖς οἱ Χριστιανοί, ὅταν ἤμεθα εἰς νηπιώδη πνευματικὴν κατάστασιν, ἤμεθα δουλωμένοι κάτω ἀπὸ τὴν στοιχειώδη καὶ ἀνεπαρκῆ θρησκευτικὴν γνῶσιν, ποὺ ἔχει ὁ κόσμος τῶν ἀτελῶν καὶ παχυλῶν ἀνθρώπων. ⁴ Ὅταν ὅμως συνεπληρώθη ὁ χρόνος, ποὺ εἶχεν ὁρίσει ἡ πανσοφία τοῦ Θεοῦ, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱόν του εἰς τὸν κόσμον, ὁ ὁποῖος ἔγινεν ἄνθρωπος ἀπὸ γυναῖκα, καὶ συνεμορφώθη πρὸς τὸν μωσαϊκὸν νόμον, ⁵ διὰ νὰ ἑξαγοράσῃ ἐκείνους, ποὺ ἦσαν ὑπὸ τὴν κατάραν τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου, διὰ νὰ λάβωμεν τὴν υἱοθεσίαν, ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς εἶχεν ὑποσχεθῆ.

 

 ===================================

                                                                                     ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

                             ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΔ´ 14 - 22

¹⁴ Καὶ ἐξελθὼν εἶδε πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. ¹⁵ ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. ¹⁶ ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. ¹⁷ οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· Οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. ¹⁸ ὁ δὲ εἶπε· Φέρετέ μοι αὐτούς ὧδε. ¹⁹ καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. ²⁰ καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. ²¹ οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. ²² Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

                                             ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

¹⁴ Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ ἐρημικὸν καταφύγιόν του, εἶδε πολὺν λαὸν καὶ τοὺς συνεπάθησε πολὺ καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους των. ¹⁵ Ὅταν δὲ ἐπλησίαζε νὰ βραδυάσῃ, προσῆλθον εἰς αὐτόν οἰ μαθηταί του λέγοντες· Εἶναι ἔρημος ὁ τόπος καὶ ἡ ὤρα πλέον ἐπέρασε. Δῶσε διαταγὴν νὰ διαλυθοῦν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, διὰ νὰ ὑπάγουν εἰς τὰ χωρία καὶ νὰ ἀγοράσουν διὰ τοὺς ἑαυτούς των τροφάς. ¹⁶ Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τοὺς εἶπε δὲν ἔχουν ἀνάγκην νὰ ἀπέλθουν καὶ νὰ ἀγοράσουν τρόφιμα. Δώσατέ τους σεῖς νὰ φάγουν. ¹⁷ Ἀλλ’ ἐκεῖνοι τοῦ εἶπον· Δὲν ἔχομεν ἐδῶ παρὰ πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια. ¹⁸ Ὁ δὲ Κύριος εἶπε· Φέρετέ τά μου ἐδῶ. ¹⁹ Καὶ ἀφοῦ παρεκίνησε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ νὰ ἑξαπλωθοῦν εἰς τὴν πρασινάδα, ἐπῆρε τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια, καί, ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια του εἰς τὸν οὐρανόν, ηὐχαρίστησε καὶ ἐπεκαλέσθη τὸν Πατέρα του καὶ ἀφοῦ ἔκοψε τὰ ψωμιά, τὰ ἔδωκεν εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ οἰ μαθηταὶ εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ. ²⁰ Καὶ ἔφαγαν ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν, καὶ ἐσήκωσαν ὅ,τι ἐπερίσσευσεν ἀπὸ τὰ κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα. ²¹ Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἔφαγαν ἦσαν περίπου πέντε χιλιάδες ἄνδρες, χωρὶς νὰ συνυπολογίζωνται εἰς τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν γυναῖκες καὶ παιδιά. ²² Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς διὰ νὰ μὴ παρασυρθοῦν οἱ μαθηταί του ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμὸν τοῦ πλήθους, ποὺ ἤθελε νὰ τὸν ἀνακηρύξῃ βασιλέα, ἠνάγκασεν αὐτοὺς νὰ ἔμβουν εἰς τὸ πλοῖον καὶ νὰ περάσουν προτήτερα ἀπὸ αὐτὸν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, ἕως ὅτου αὐτὸς διαλύσῃ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ.

 

====================================

                                               Ἑωθινόν Η´

                                          ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Κ´ 11 - 18

¹¹ Μαρία δὲ εἱστήκει πρὸς τῷ μνημείῳ κλαίουσα ἔξω. ¹² ὡς οὖν ἔκλαιε, παρέκυψεν εἰς τὸ μνημεῖον καὶ θεωρεῖ δύο ἀγγέλους ἐν λευκοῖς καθεζομένους ἕνα πρὸς τῇ κεφαλῇ καὶ ἕνα πρὸς τοῖς ποσίν, ὅπου ἔκειτο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. ¹³ καὶ λέγουσιν αὐτῇ ἐκεῖνοι· Γύναι, τί κλαίεις; λέγει αὐτοῖς· Ὅτι ἦραν τὸν Κύριόν μου, καὶ οὐκ οἶδα ποῦ ἔθηκαν αὐτόν. ¹⁴ καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ θεωρεῖ τὸν Ἰησοῦν ἑστῶτα, καὶ οὐκ ᾔδει ὅτι Ἰησοῦς ἐστι. ¹⁵ λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Γύναι, τί κλαίεις; τίνα ζητεῖς; ἐκείνη δοκοῦσα ὅτι ὁ κηπουρός ἐστι, λέγει αὐτῷ· Κύριε, εἰ σὺ ἐβάστασας αὐτόν, εἰπέ μοι ποῦ ἔθηκας αὐτόν, κἀγὼ αὐτὸν ἀρῶ. ¹⁶ λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Μαρία. στραφεῖσα ἐκείνη λέγει αὐτῷ· Ραββουνί, ὃ λέγεται, διδάσκαλε. ¹⁷ λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Μή μου ἅπτου· οὔπω γὰρ ἀναβέβηκα πρὸς τὸν πατέρα μου· πορεύου δὲ πρὸς τοὺς ἀδελφούς μου καὶ εἰπὲ αὐτοῖς· ἀναβαίνω πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν. ¹⁸ ἔρχεται Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἀπαγγέλλουσα τοῖς μαθηταῖς ὅτι ἑώρακε τὸν Κύριον, καὶ ταῦτα εἶπεν αὐτῇ.

                                         ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

¹¹ Ἡ Μαρία ὅμως ἐν τῷ μεταξὺ ἔστεκε πλησίον τοῦ μνήματος καὶ ἔκλαιε ἔξω ἀπὸ αὐτὸ μὴ φανταζομένη ποτέ, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἀνέστη. ¹² Ἐνῷ λοιπὸν ἐξηκολούθει νὰ κλαίῃ, ἔσκυψε σὲ μιὰ στιγμὴν εἰς τὸ μνημεῖον ἀναζητοῦσα καὶ πάλιν τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ βλέπει τότε δύο ἀγγέλους μὲ λευκὰ ἐνδύματα, οἱ ὁποῖοι φρουροὶ τοῦ τάφου ἔνδοξοι καὶ ἀκαταγώνιστοι ἐκάθηντο ὡς ὑπηρέται τοῦ ἀναστάντος Κυρίου, ὁ ἕνας πρὸς τὸ μέρος τῆς κεφαλῆς καὶ ὁ ἄλλος πρὸς τὸ μέρος τῶν ποδῶν, ὅπου προτήτερα ἦτο τοποθετημένον κατὰ γῆς τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. ¹³ Καὶ λέγουν εἰς αὐτὴν ἐκεῖνοι· Γυναῖκα, διατὶ κλαίεις; Λέγει εἰς αὐτούς· Διότι ἐπῆραν τὸν Κύριόν μου ἀπὸ τὸν τάφον καὶ δὲν ἠξεύρω, ποὺ τὸν ἔβαλαν. ¹⁴ Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτά, ἔστρεψεν ὀπίσω καὶ βλέπει τὸν Ἰησοῦν νὰ στέκεται ὄρθιος, ἀλλ’ εἴτε διότι τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου εἶχεν ὑποστῇ μεταβολὴν διὰ τῆς Ἀναστάσεως, εἴτε διότι ἡ Μαρία δὲν ὑπώπτευε κάν, ὅτι ὁ Διδάσκαλος ἀνέστη, δὲν ἤξευρεν αὐτή, ὅτι αὐτὸς ποὺ τὴν ἠρώτα ἦτο ὁ Ἰησοῦς. ¹⁵ Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Γυναῖκα, διατὶ κλαίεις; Ποῖον ζητεῖς; Ἐκείνη ἐνόμισε, πῶς ἦτο ὁ κηπουρὸς καὶ δι’ αὐτὸ εἶπε πρὸς αὐτόν· Κύριε, ἐὰν τὸν ἐπῆρες σύ, πές μου ποὺ τὸν ἔβαλες, καὶ ἐγὼ θὰ τὸν πάρω ἀπὸ τὸν κῆπον σου καὶ θὰ τὸν τοποθετήσω εἰς ἄλλον τάφον. ¹⁶ Τότε λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς μὲ τὸν γνωστὸν εἰς ἐκείνην τόνον τῆς φωνῆς του· Μαρία. Ἀναγνωρίσασα δὲ ἐκείνη εὐθὺς τὴν φωνὴν τοῦ Ἰησοῦ ἔστρεψεν ὀπίσω καὶ εἶπεν εἰς αὐτόν· Ραββουνί, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν σημαίνει. Διδάσκαλέ μου. ¹⁷ Καὶ ἐπειδὴ ἡ Μαρία ἔτρεξε νὰ περιπτυχθῇ μὲ σεβασμὸν τοὺς πόδας του, νομίσασα, ὅτι ὁ Κύριος θὰ ἐξηκολούθει καὶ τώρα νὰ ζῇ σωματικῶς, ὅπως καὶ πρὸ τοῦ παθήματος, μετὰ τῶν μαθητῶν του, λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Μὴ μὲ ἐγγίζῃς καὶ μὴ συμπεριφέρεσαι πλέον πρὸς ἐμὲ σὰν νὰ πρόκειται νὰ μὲ ἔχετε πάλιν μεταξύ σας μὲ αὐτὴν τὴν μορφὴν τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς ἀσθενείας, ὅπως ὁ ζῶν μαζί σας καὶ πρὸ τοῦ Πάθους. Μὴ μὲ ἐγγίζῃς, διότι δὲν ἀνέβηκα ἀκόμη πρὸς τὸν Πατέρα μου καὶ συνεπῶς δὲν ἐγκαινιάσθη ἀκόμη ἡ νέα σχέσις τῆς εὐλαβοῦς καὶ λατρευτικῆς οἰκειότητος, τὴν ὁποίαν μετὰ τὴν ἀνάληψίν μου ὡς αἰώνιος καὶ οὐράνιος πλέον ἀρχιερεὺς καὶ ὡς κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας ἐνωμένος μὲ αὐτὴν θὰ συνάψω πρὸς τοὺς ἀνθρώπους. Πήγαινε δὲ πρὸς τοὺς ἀδελφούς μου καὶ εἰπὲ εἰς αὐτούς· Ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρα μου, ὁ ὁποῖος δι’ ἐμοῦ ἔγινε καὶ ἰδικός σας κατὰ χάριν Πατήρ, ἔγινε δὲ καὶ ἀφ’ ὅτου ἐνηνθρώπησα καὶ Θεός μου, ὅπως εἶναι καὶ Θεὸς ἰδικός σας. ¹⁸ Ἔρχεται Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἀναγγέλλει εἰς τοὺς μαθητάς, ὅτι εἶδε τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος καὶ εἶπεν εἰς αὐτὴν τοὺς λόγους αὐτούς.

=====================================

                                        ΟΜΙΛΙΑ  Α''

 Το θαύμα των πεντακισχιλίων , και η Αγία Παρασκευή 

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ σταθοῦμε μπροστὰ σὲ δύο μεγάλες εἰκόνες τῆς πίστεως. Ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ ἀκοῦμε στὸ Εὐαγγέλιο τὸ θαῦμα τῶν πεντακισχιλίων καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τιμοῦμε τὴ μνήμη τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Ὁσιομάρτυρος Παρασκευῆς. Ὁ Χριστός, βλέποντας τὸ πλῆθος, «ἐσπλαγχνίσθη πὲρὶ αὐτῶν». Δὲν ἀντικρίζει ἀνθρώπους ὡς ἀριθμούς, ἀλλὰ ὡς πρόσωπα ποὺ ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ ἀγάπη, θεραπεία καὶ ἐλπίδα. Καὶ ὅταν οἱ μαθητὲς προτείνουν νὰ ἀπολύσει τὸν κόσμο γιὰ νὰ βρεῖ τροφή, ὁ Κύριος ἀπαντᾶ μὲ ἕναν λόγο ποὺ συγκλονίζει κάθε ἐποχή: «Δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν». Οἱ μαθητὲς βλέπουν τὴν ἔλλειψη. Ὁ Χριστὸς βλέπει τὴ δυνατότητα. Ἐκεῖνοι μετροῦν πέντε ἄρτους καὶ δύο ψάρια. Ἐκεῖνος φανερώνει ὅτι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσφέρει μὲ ἐμπιστοσύνη ὅ,τι ἔχει, ὅσο λίγο κι ἂν εἶναι, ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τὸ μεταμορφώνει σὲ εὐλογία γιὰ πολλούς.

Τὸ ἴδιο μήνυμα μᾶς δίνει καὶ ἡ Ἁγία Παρασκευή. Δὲν πρόσφερε οὔτε πλούτη, ἀλλὰ οὔτε κοσμικὴ δύναμη. Πρόσφερε ὁλόκληρη τὴν καρδιά της στὸν Χριστό. Ἔμεινε σταθερὴ στὴν πίστη, χωρὶς νὰ λυγίσει μπροστὰ στὶς ἀπειλὲς καὶ τὰ μαρτύρια. Ἡ ζωή της ἔγινε μαρτυρία ὅτι ἡ ἀληθινὴ δύναμη δὲν βρίσκεται στὴν ἐξουσία, ἀλλὰ στὴν πίστη, στὴν ἀγάπη καὶ στὴν ὑπομονή. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ λαός μας, συνδέει τὴν Ἁγία Παρασκευὴ μὲ τὸ φῶς τῶν ματιῶν. Πέρα ὅμως ἀπὸ τὴ σωματικὴ ὅραση, ἡ Ἁγία μᾶς καλεῖ νὰ ἀποκτήσουμε καὶ πνευματικὴ ὅραση. Νὰ βλέπουμε τὸν Χριστὸ μέσα στὸν συνάνθρωπο, νὰ ἀναγνωρίζουμε τὶς ἀνάγκες τοῦ ἀδελφοῦ μας καὶ νὰ μὴν ἀδιαφοροῦμε μπροστὰ στὸν ἀνθρώπινο πόνο.

Στὸν κόσμο μας κυριαρχεῖ συχνὰ ἡ λογικὴ τῆς ἔλλειψης: «Δὲν ἔχω χρόνο», «δὲν ἔχω χρήματα», «δὲν μπορῶ νὰ βοηθήσω». Ὁ Χριστὸς ὅμως δὲν ζητᾶ πρῶτα τὸ μέγεθος τῆς προσφορᾶς μας. Ζητᾶ τὴ διάθεση τῆς καρδιᾶς μας. Τὸ μικρὸ ποὺ προσφέρεται μὲ ἀγάπη γίνεται μεγάλο στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ἂς ἀναρωτηθοῦμε σήμερα: Ποιοί εἶναι οἱ «πεινασμένοι» γύρω μας; Ἴσως κάποιος πεινᾶ γιὰ ἕνα κομμάτι ψωμί. Ἴσως ὅμως πεινᾶ περισσότερο γιὰ ἕναν καλὸ λόγο, γιὰ συγχώρεση, γιὰ ἐλπίδα, γιὰ μιὰ παρουσία ποὺ θὰ τοῦ θυμίσει ὅτι δὲν εἶναι μόνος.

Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ μᾶς δείχνει τὸν δρόμο τῆς θαρραλέας ὁμολογίας καὶ τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐμπιστοσύνης στὸν Χριστό. Τὸ Εὐαγγέλιο μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε συνεργοὶ τοῦ Θεοῦ στὸ ἔργο τῆς ἀγάπης. Ὅταν ἑνώνονται ἡ πίστη τῆς Ἁγίας καὶ ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Χριστοῦ, τότε γεννιέται μιὰ Ἐκκλησία ποὺ θεραπεύει, στηρίζει καὶ μοιράζεται.

Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Κύριο νὰ εὐλογήσει καὶ τὰ δικά μας «πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια», δηλαδὴ τὶς μικρὲς μας καθημερινές προσφορές. Καὶ ἂς ἔχουμε τὶς πρεσβεῖες τῆς Ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευῆς, ὥστε νὰ κρατοῦμε ἄσβεστη τὴν πίστη, καθαρὴ τὴν καρδιὰ καὶ ἀνοιχτὰ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας, γιὰ νὰ βλέπουμε πάντοτε τὸν Χριστὸ καὶ νὰ Τὸν ὑπηρετοῦμε στὸ πρόσωπο κάθε ἀνθρώπου.

 

                                                     

                                  ΟΜΙΛΙΑ  Β''

      Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των 5 άρτων και 2 ιχθύων.

Το πέρασμα από τη λογική της ελλείψεως στη χαρά της αφθονίας διδάσκει τρία διαχρονικά μηνύματα:

1. Η ανθρώπινη αδυναμία γίνεται δύναμη Θεού

Μπροστά στο αδιέξοδο, οι μαθητές βλέπουν μόνο έλλειψη: «οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας». Ο Χριστός παίρνει τα ελάχιστα υλικά, τα ευλογεί στον ουρανό, και αυτά επαρκούν για να χορτάσουν χιλιάδες άνθρωποι. Όταν προσφέρουμε τα λίγα που έχουμε με εμπιστοσύνη, ο Θεός τα πολλαπλασιάζει.

2. Η αξία της προσφοράς

Η εντολή «δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν» είναι κάλεσμα ενεργητικής αγάπης. Ο Χριστός ζητά από τους μαθητές να μοιράσουν οι ίδιοι το ψωμί, μετατρέποντάς τους από απλούς παρατηρητές σε συνεργάτες Του. Η αγάπη δεν είναι θεωρία, αλλά έμπρακτη φροντίδα για τον συνάνθρωπο.

3. Το πνευματικό μήνυμα

Οι άρτοι και οι ιχθύες συμβολίζουν την πίστη και την πνευματική τροφή, που ξεπερνούν τις υλικές ανάγκες. Το γεγονός ότι περισσεύουν 12 κοφίνια συμβολίζει τη Θεία Χάρη, η οποία είναι ανεξάντλητη και επαρκεί για ολόκληρο τον κόσμο.

 Το θαύμα αυτό αποτελεί προτύπωση της Θείας Ευχαριστίας και συμβολίζει ότι ο Χριστός τρέφει πνευματικά και σωματικά τον άνθρωπο όταν εκείνος εμπιστεύεται τις ανάγκες του σε Εκείνον.

• Η ανάγκη: Ο κόσμος ακολούθησε τον Ιησού στην έρημο και το απόγευμα οι μαθητές ζήτησαν να διαλυθεί το πλήθος για να πάνε στα χωριά να αγοράσουν φαγητό.
• Η λύση: Ο Χριστός είπε στους μαθητές «δότες αυτοίς υμεῖς φαγεῖν» (δώστε τους εσείς να φάνε). Εκείνοι είχαν μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια.
• Το θαύμα: Αφού ευλόγησε τα τρόφιμα, τα έδωσε στους μαθητές και εκείνοι στον κόσμο. Έφαγαν και χόρτασαν 5.000 άνδρες, εκτός από τις γυναίκες και τα παιδιά, και περίσσεψαν 12 κοφίνια.

Μερικοί ακόμη  ερμηνευτικοί Συμβολισμοί

• Οι 5 άρτοι: Συμβολίζουν τα πέντε βιβλία του Μωυσή (την Πεντάτευχο) και κατ' επέκταση τον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης.
• Οι 2 ιχθύες (ψάρια): Συμβολίζουν το Ευαγγέλιο και τον Απόστολο (το κήρυγμα της Καινής Διαθήκης).
• Τα 12 κοφίνια: Είναι τα περισσεύματα, που δείχνουν την ανεξάντλητη Χάρη του Θεού. Αντιστοιχούν στους 12 Αποστόλους που κράτησαν και μοίρασαν το λόγο του Θεού στα πέρατα της οικουμένης