Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2-8-2026 === ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α' Γ´ 9 - 17 === ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΔ´ 22 - 34 === Εωθινόν θ''

 Ε.Ι.Π.Α.Σ.

02-08-2026 † ΟΡΘΡΟΣ Θ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ † Μνήμη τῆς Ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Πρωτομάρτυρος καὶ Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου. Ἦχος πλ. δ΄. Ἑωθινόν Θ΄

 

                          Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ´.

 Ἐξ ὕψους κατῆλθες ὁ εὔσπλαγχνος, ταφὴν καταδέξω τριήμερον, ἵνα ἡμᾶς ἐλευθερώσῃς τῶν παθῶν·  ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάστασις ἡμῶν, Κύριε δόξα σοι.

 

              Ἀπολυτίκιον τοῦ Πρωτομάρτυρος Ἦχος δ'.

Ταχὺ προκατάλαβε Βασίλειον διάδημα, ἐστέφθη σὴ κορυφή, ἐξ ἄθλων ὧν ὑπέμεινας, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, μαρτύρων Πρωτόαθλε· σὺ γὰρ τὴν Ἰουδαίων ἀπελέγξας μανίαν,

εἶδές σου τὸν Σωτῆρα, τοῦ Πατρὸς δεξιόθεν. Αὐτὸν οὖν ἐκδυσώπει ἀεί, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

 

                          Ἀπολυτίκιον τοῦ Τοῦ Ναοῦ

                               

                  Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς Ἦχος βαρὺς. Αὐτόμελον

Ἐπὶ τοῦ ὄρους μετεμορφώθης, καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί σου τὴν δόξαν σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐθεάσαντο, ἵνα ὅταν σε ἴδωσι σταυρούμενον, τὸ μὲν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δὲ κόσμῳ κηρύξωσιν, ὅτι σὺ ὑπάρχεις ἀληθῶς, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.

======================================

                                     ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

                               ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α' Γ´ 9 - 17

⁹ Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε. ¹⁰ Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ· ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ· ¹¹ θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός. ¹² εἰ δέ τις ἐποικοδομεῖ ἐπὶ τὸν θεμέλιον τοῦτον χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην, ¹³ ἑκάστου τὸ ἔργον φανερὸν γενήσεται· ἡ γὰρ ἡμέρα δηλώσει· ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτεται· καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει. ¹⁴ εἴ τινος τὸ ἔργον μενεῖ ὃ ἐπῳκοδόμησε, μισθὸν λήψεται· ¹⁵ εἴ τινος τὸ ἔργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αὐτὸς δὲ σωθήσεται, οὕτως δὲ ὡς διὰ πυρός. ¹⁶ Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν; ¹⁷ εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς.

                            ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

⁹ Ο Απολλώς, λοιπόν, και εγώ είμεθα μεταξύ μας ένα, συνεργάται του Θεού δια την ιδικήν σας σωτηρίαν. Σεις δε είσθε αγρός και ιδιοκτησία του Θεού, που καλιεργείται από αυτόν τον ίδιον. Είσθε οικοδόμημα του Θεού, που εις την πραγματικότητα κτίζεται από τον ίδιον τον Θεόν με όργανά του ημάς. ¹⁰ Συμφωνα δε με την χάριν και την αποστολήν που μου έδωσεν ο Θεός μεταξύ των εθνών, εγώ, σαν σοφός αρχιτέκτων φωτισμένος από τον Θεόν, έχω θέσει ακλόνητον θεμέλιον εις την Κορινθον και άλλος κτίζει επάνω στο θεμέλιον αυτό. Ο καθένας όμως ας βλέπη και ας προσέχη πως κτίζει επάνω στο θεμέλιον. ¹¹ Δεν πρέπει δε να ασχολήται με νέαν θεμελίωσιν, διότι κανένας δεν ημπορεί να βάλη άλλο θεμέλιο αγκωνάρι εκτός από εκείνο που έχει ήδη τεθή και κείται εις την βάσιν της οικοδομής· και αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. ¹² Εάν δε κανείς κτίζη επάνω στο θεμέλιον αυτό πολύτιμα υλικά, όπως είναι ο χρυσός, ο άργυρος, οι πολύτιμοι λίθοι, η κτίζη ξύλα, χορτάρι και καλάμια, ¹³ ας έχη υπ' όψιν του, ότι του καθενός οικοδόμου θα γίνη φανερόν το έργον και η αξία του. Διότι η μεγάλη εκείνη ημέρα της κρίσεως θα το φανερώση ολοκάθαρα. Επειδή θα συνοδεύεται αυτή με την θείαν δικαιοσύνην, η οποία σαν φως θα αποκαλύπτη και σαν πυρ θα κατακαίη κάθε τι το ευτελές και σάπιο. Και του καθενός το έργον τι είναι και τι αξίζει, θα το φανερώση η δικαία κρίσις του Θεού που ομοιάζει με την φωτιά. ¹⁴ Εάν, λοιπόν, το έργον που ένας ωκοδόμησε επάνω στο θεμέλιον, στον Χριστόν, μένη άθικτον από την φωτιά, καθ' ο στερεόν και ανθεκτικόν, αυτός θα λάβη μισθόν. ¹⁵ Εάν όμως κάποιου άλλου το έργον κατακαή και γίνη στάκτη, αυτός θα ζημιωθή, διότι οι κόποι του θα πάνε χαμένοι. Ο ίδιος όμως ίσως σωθή με πολύ μεγάλην δυσκολίαν, σαν εκείνον που διέρχεται ανάμεσα από τας φλόγας. (Θα σωθή εάν η δικαιοσύνη του Θεού τον κρίνη, τουλάχιστον δια την καλήν του διάθεσιν, άξιον συγνώμης και σωτηρίας). ¹⁶ Σεις οι Κορίνθιοι είσθε αυτό το πνευματικόν οικοδόμημα, δια το οποίον ομιλώ. Σας ερωτώ, λοιπόν· δεν γνωρίζετε, ότι είσθε πράγματι πνευματικός ναός του Θεού και ότι το πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας και μεταξύ σας; ¹⁷ Εάν, λοιπόν, κανείς με τας φιλονεικίας και τας διαιρέσεις καταστρέφη τον ναόν του Θεού, ας γνωρίζη αυτός, ότι θα τον καταστρέψη ο Θεός. Διότι ο ναός του Θεού είναι άγιος, ιερόν αφιέρωμα στον Θεόν. Τετοιος δε άγιος ναός του Θεού είσθε σεις.

 

 =======================================

 

 

                             ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

                                  ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΔ´ 22 - 34

²² Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους. ²³ καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ. ²⁴ τὸ δὲ πλοῖον ἤδη μέσον τῆς θαλάσσης ἦν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων· ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος. ²⁵ τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. ²⁶ καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν. ²⁷ εὐθέως δὲ ἐλάλησεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε. ²⁸ ἀποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρὸς σὲ ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα· ²⁹ ὁ δὲ εἶπεν, Ἐλθέ. καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα ἐλθεῖν πρὸς τὸν Ἰησοῦν. ³⁰ βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με. ³¹ εὐθέως δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· Ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας; ³² καὶ ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος. ³³ οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ ἐλθόντες προσεκύνησαν αὐτῷ λέγοντες· Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ. ³⁴ Καὶ διαπεράσαντες ἦλθον εἰς τὴν γῆν Γεννησαρέτ.

                                        ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

²² Και αμέσως ο Ιησούς ηνάγκασε τους μαθητάς να εισέλθουν στο πλοίον και να πάνε προ αυτού στο απέναντι μέρος, μέχρις ότου αυτός απολύση τα πλήθη του λαού. (Τούτο δε το έκαμε δια να μη παρασυρθούν και οι μαθηταί από τον άκριτον ενθουσιασμόν των ανθρώπων αυτών, που ήθελαν να τον ανακηρύξουν βασιλέα). ²³ Αφού δε διέλυσε τα πλήθη, ανέβη στο όρος, δια να προσευχηθή μόνος και απερίσπαστος. Οταν δε άρχισε να νυκτώνη, ήτο μόνος. ²⁴ Το δε πλοίον ευρίσκετο στο μέσον της θαλάσσης και εταλαιπωρείτο πολύ από τα κύματα, διότι ήτο αντίθετος ο άνεμος. ²⁵ Κατά δε τα χαράματα, το τέταρτον τρίωρον της νυκτός, κατά τον χρόνον που η τετάρτη βάρδια των φρουρών ανελάμβανε υπηρεσίαν, ήλθεν ο Ιησούς προς τους μαθητάς περιπατών επάνω εις την θάλασσαν. ²⁶ Οταν δε τον είδαν οι μαθηταί να περιπατή επάνω εις την θάλασσαν, εταράχθησαν και έλεγαν ότι είναι φάντασμα και από τον φόβον έκραξαν. ²⁷ Αμέσως όμως ωμίλησεν ο Ιησούς προς αυτούς και τους είπε· “θάρρος, εγώ είμαι· μη φοβείσθε”. ²⁸ Απεκρίθη δε εις αυτόν ο Πετρος και είπε· “Κυριε, εάν είσαι συ, διάταξέ με να έλθω προς σε περιπατών επάνω εις τα νερά”. ²⁹ Ο δε Κυριος του είπε· “έλα”. Κατέβηκε ο Πετρος από το πλοίον και επεριπάτησε επάνω εις τα νερά, δια να έλθη στον Ιησούν. ³⁰ Οταν όμως είδε τον άνεμον ισχυρόν, εφοβήθη, εκλονίσθη η πίστις του, ήρχισε να βυθίζεται και εφώναξε δυνατά λέγων· “Κυριε σώσε με”. ³¹ Αμεσως δε ο Ιησούς άπλωσε το χέρι του, τον έπιασε και του είπε· ολιγόπιστε διατί εκλονίσθης εις την πίστιν και εδειλίασες;” ³² Οταν δε ανέβησαν στο πλοίον, έπαυσε ο άνεμος. ³³ Οι μαθηταί, που ήσαν στο πλοίον, ήλθαν, εγονάτισαν με σεβασμόν προς αυτόν και είπαν· “αληθινά συ είσαι Υιός του Θεού”. ³⁴ Και αφού διέσχισαν την θάλασσαν, ήλθαν εις την χώραν της Γεννησαρέτ.

 

 ======================================

 

                                      Εωθινόν  θ''

                                     ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ  Κ’ 19-31

     ¹⁹ Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· Εἰρήνη ὑμῖν. ²⁰ καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον. ²¹ εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· Εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. ²² καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· ²³ ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. ²⁴ Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. ²⁵ ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. ²⁶ Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· Εἰρήνη ὑμῖν. ²⁷ εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. ²⁸ καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. ²⁹ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες. ³⁰ Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· ³¹ ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

                                             ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

¹⁹ Κατά την ημέραν εκείνην, την πρώτην της εβδομάδος, ενώ πλέον είχε βραδυάσει και αι θύραι του σπιτιού, όπου ευρίσκοντο συγκεντωμένοι οι μαθηταί, ήσαν κλεισμέναι δια τον φόβον των Ιουδαίων, ήλθεν έξαφνα ο Ιησούς, εστάθη στο μέσον και τους λέγει· “ειρήνη ας είναι εις σας”. ²⁰ Και αφού είπε τούτο, έδειξεν εις αυτούς τα χέρια και την πλευράν του, δια να ίδουν τα σημάδια των πληγών και πιστεύσουν ότι αυτός είναι ο διδάσκαλός των. Και τότε οι μαθηταί, όταν είδαν τον Κυριον αναστημένον, εχάρησαν. ²¹ Είπε, λοιπόν, τότε εις αυτούς ο Ιησούς· “ειρήνη εις σας. Οπως έστειλεν εμέ ο Πατήρ, δια να τελειώσω το έργον της σωτηρίας των ανθρώπων, έτσι και εγώ στέλνω σας, να μεταφέρετε στους ανθρώπους την σωτηρίαν”. ²² Και αφού είπε τούτο, εφύσησε εις τα πρόσωπα των την ζωογόνον πνοήν της νέας ζωής και τους είπε· “λάβετε Πνεύμα Αγιον. ²³ Εις όποιους συγχωρείτε τις αμαρτίες, θα είναι συγχωρημένες και από τον Θεόν. Εις όποιους όμως τις κρατείτε άλυτες και ασυγχώρητες, θα μείνουν αιωνίως ασυγχώρητες”. ²⁴ Ο Θωμάς όμως, ένας από τους δώδεκα, ο οποίος ελέγετο εις την ελληνικήν Διδυμος, δεν ήτο μαζή τους, όταν ήλθε ο Ιησούς. ²⁵ Ελεγαν, λοιπόν, εις αυτόν οι άλλοι μαθηταί· “είδαμε τον Κυριον”. Εκείνος όμως τους είπε· “εάν δεν ίδω εις τα χέρια του το σημάδι των καρφιών και δεν βάλω το δάκτυλό μου στο σημάδι των καρφιών, και αν δεν βάλω το χέρι μου εις την πλευράν, που την ετρύπησε η λόγχη, δεν θα πιστεύσω”. ²⁶ Και έπειτα από οκτώ ημέρας ήσαν πάλιν οι μαθηταί μέσα στο σπίτι και ο Θωμάς μαζή με αυτούς. Ερχεται, λοιπόν, ο Ιησούς έξαφνα, ενώ οι πόρτες ήσαν κλεισμένες, εστάθηκε στο μέσον και είπε· “ειρήνη υμίν”. ²⁷ Επειτα λέγει στον Θωμάν· “φέρε το δάκτυλό σου εδώ, ιδέ και με τα μάτια σου τα χέρια μου και φέρε το χέρι σου και βάλε το εις την πλευράν μου, ψηλάφησε και ιδέ τα σημάδια των καρφιών και της λόγχης, και μη γίνεσαι άπιστος, αλλά πιστός”. ²⁸ Απήντησε τότε ο Θωμάς και είπε εις αυτόν· “Πιστεύω, Κυριε, ότι συ είσαι ο Κυριος μου και ο Θεός μου”. ²⁹ Λεγει εις αυτόν ο Ιησούς· “επίστευσες, διότι με είδες· μακάριοι θα είναι απ' εδώ και πέρα στους αιώνας των αιώνων, εκείνοι οι οποίοι καίτοι δεν με είδαν, επίστευσαν”. ³⁰ Εκτός από το θαύμα αυτό της αναστάσεως και από όσα άλλα θαύματα είχε κάμει προηγουμένως ο Ιησούς, έκαμε και πολλά άλλα, εμπρός στους μαθητάς του, τα οποία απεδείκνυαν την θεότητά του και το έργον του, και τα οποία δεν είναι γραμμένα στο ιερόν τούτο βιβλίον. ³¹ Αυτά δε, που εξιστορήσαμεν, εγράφησαν, δια να πιστεύσετε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού και ίνα πιστεύοντες αυτόν με φωτισμένην και ενεργόν πίστιν, έχετε, ως παντοτεινόν κτήμα σας, εν τω ονόματι αυτού, την αιωνίαν ζωήν”.

=======================================

                               ΟΜΙΛΙΑ  Α''

                  ----- Η πίστη είναι σανίδα σωτηρίας -----

 Αφού θαυματουργικά προσέφερε ο Ιησούς φαγητό σε χιλιάδες ανθρώπους, και από τα περισσεύματα μάλιστα που μάζεψαν από τα ψωμιά και τα ψάρια γέμισαν δώδεκα κοφίνια (Μτθ. 14,13-21), αμέσως ύστερα υποχρέωσε τους μαθητές του να μπουν στο πλοιάριο και να πάνε να τον περιμένουν στην απέναντι όχθη της Θάλασσας της Γαλιλαίας, ωσότου αυτός διαλύσει τα πλήθη (δηλαδή απολύσει ειρηνικά το λαό). Διακρίνουμε την πραγματική αγάπη του Ιησού προς τον κόσμο και την ευγένεια του χαρακτήρα Του. Αφού τους απέλυσε, ανέβηκε μόνος του στο βουνό ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙ. Όταν βράδιασε ήταν μόνος του εκεί. {Από την προσευχή λοιπόν να ξεκινάμε και σ’ αυτή να καταλήγουμε. Όταν ο άνθρωπος έχει προσευχητική σχέση με τον Θεό δεν φοβάται τις ανημποριές της ζωής και δεν νοιώθει μόνος και ανασφαλής. Η ατομική και λειτουργική προσευχή οδηγεί στην χαρισματική ένωση ανθρώπου και Θεού. Και αυτό μας το φανερώνει ο ίδιος ο Θεάνθρωπος}.

Στο μεταξύ το καΐκι βρισκόταν κιόλας στη μέση της λίμνης Γεννησαρέτ και το παίδευαν τα κύματα γιατί ήταν αντίθετος ο άνεμος {Η ζωή είναι μια άγρια θάλασσα, αλλά ο Θεός δαμάζει τα στοιχεία της φύσεως, και μας μαθαίνει ακόμη να υπομένουμε με πίστη τα πάντα. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ, και σκόπιμα ο Χριστός έστειλε, πριν απ’ Αυτόν, με το πλοιάριο τους μαθητές Του, για να το διαπιστώσουν}. Κατά τα ξημερώματα, ήρθε ο Ιησούς κοντά τους ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ. Οι μαθητές, όταν τον είδαν να περπατάει πάνω στη λίμνη, τρόμαξαν. Έλεγαν πως είναι φάντασμα κι έβαλαν τις φωνές από το φόβο τους {Η σκηνή αυτή επισημαίνει την πραγματικότητα της διήγησης, αφού και ο καθένας από εμάς εξίσου θα τρόμαζε. Δεν διασώζονται στα ευαγγέλια τα λόγια των μαθητών μέσα στην ταραχή τους, προφανώς όμως τον Θεό θα παρακαλούσαν για βοήθεια}. Αμέσως όμως ο Ιησούς τούς μίλησε και τους είπε: «Θάρρος! ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ» {Μόνο ο Χριστός μάς βοηθάει να μην βυθιστούμε πνευματικά και κοινωνικά, ενώ διώχνει και τους μύχιους φόβους μας}.

Ο Πέτρος τού αποκρίθηκε: «Κύριε, αν είσαι εσύ, ΔΩΣΕ ΕΝΤΟΛΗ να έρθω κοντά σου περπατώντας στα νερά» {Ο Λόγος (Υιός) και ο λόγος του Θεού είναι παντοδύναμοι}. Κι Εκείνος τού είπε: «Έλα». Κατέβηκε τότε από το πλοίο Ο ΠΕΤΡΟΣ ΚΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΝΕΡΑ για να πάει στον Ιησού {Η πίστη στον Χριστό πραγματοποιεί το ακατόρθωτο}. Βλέποντας όμως τον ισχυρό άνεμο φοβήθηκε, κι ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΖΕΤΑΙ {Και τελέστηκε δεύτερο θαύμα εδώ, το ίδιο σπουδαίο όπως και το πρώτο, το οποίο μας αποκαλύπτει ότι μόνο με τη δύναμη του Θεού ο άνθρωπος ποιεί τα πάντα, ενώ μόνος του ασθενεί και καταποντίζεται}. Έβαλε τότε τις φωνές: «ΚΥΡΙΕ, ΣΩΣΕ ΜΕ!» {Η προσευχή είναι σανίδα σωτηρίας και φράχτης στο χείλος του γκρεμού, όποτε δε κινδυνεύουμε, τον Κύριο να επικαλούμαστε}. ΑΜΕΣΩΣ ο Ιησούς ΑΠΛΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ {Ο Θεός τείνει στον άνθρωπο χέρι συμφιλιώσεως και συνεργασίας σε όλη την διαδρομή της ιστορίας του, πλην όμως πολλοί δεν ανταποκρίνονται στην Ουράνια αυτή και λυτρωτική για όλη την ανθρωπότητα πρόσκληση}, τον έπιασε και με πραότητα τού λέει: «ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΚΥΡΙΕΨΕ Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ;» {Δεν είναι κακό να υπάρχει υγιής αμφιβολία, φτάνει να μην κυριέψει τον αμφιβάλλοντα, και να μην τον οδηγήσει σε εσφαλμένη έρευνα και εν τέλει στην απιστία}. Και μόλις ανέβηκαν στο καΐκι ΚΟΠΑΣΕ Ο ΑΝΕΜΟΣ {Υπήρξε επομένως στην κυριολεξία Θεάνθρωπος ο Χριστός και όχι απλά ένας άγιος άνθρωπος}. Τότε όσοι ήταν στο καΐκι ήρθαν και τον προσκύνησαν λέγοντας: «ΑΛΗΘΙΝΑ, ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΥ ΥΙΟΣ!» {Εφόσον ΟΛΟΙ (Μάρκ. 6,50) είδαν με τα μάτια τους ΤΡΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΘΑΥΜΑΤΑ στην ίδια φάση: Να βαδίζει πάνω στα κύματα, να επιτρέπει στον Πέτρο να κάνει το ίδιο, και να ηρεμεί τον άνεμο}.

Και αφού διασχίσανε τη λίμνη, ήρθαν στην περιοχή της Γεννησαρέτ (Μθ. 14,22-34/ Μκ. 6,45-52/ Ιω. 6,16-21). Και οι κάτοικοι των γύρω περιοχών τού έφεραν όλους τους αρρώστους. Και τον παρακαλούσαν να αγγίξουν μόνο την άκρη από το ρούχο του. Κι όσοι την άγγιζαν γιατρεύονταν, διαπιστώνοντας με τις ίδιες τις αισθήσεις τους ότι όντως ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, που ήρθε να συναντήσει, να αγκαλιάσει και σώσει τα αγαπημένα Του πλάσματα, τους ανθρώπους.

=========================================

 

                                 ΟΜΙΛΙΑ  Β''

         Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς , περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης,

                    “Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ ᾿Ιησοῦς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ μαθηταὶ ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν”(Ματθ. 14, 23-24).

“Κατὰ τὰ ξημερώματα, ἦρθε ὁ Ιησοῦς κοντά τους περπατῶντας πάνω στὴ λίμνη. Οἱ μαθητές, ὅταν τὸν εἶδαν νὰ περπατάει πάνω στὴ λίμνη, τρόμαξαν· ἔλεγαν πὼς εἶναι φάντασμα κι ἔβαλαν τὶς φωνὲς ἀπὸ τὸν φόβο τους”.

Σ᾽ένα από τα πιο γνωστά θαύματά Του, που επισυμβαίνει αμέσως μετά τον πολλαπλασιασμό των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων, ο Χριστός εμφανίζεται να περπατά στη θάλασσα σε μία βραδιά δύσκολη για τους μαθητές που περνούσαν από το ένα μέρος προς το άλλο, εξαιτίας δυνατού ανέμου που έκανε το πλοίο και τις καρδιές των μαθητών να κλυδωνίζονται. Και αυθόρμητα έρχεται στη σκέψη μας ένα ερώτημα: γιατί ο Χριστός, ξημερώματα, χωρίς να υπάρχει το φως της αυγής, περπατά στα νερά, ενώ θα μπορούσε να δώσει μία εντολή και να σταματήσει ο ισχυρός άνεμος, θα μπορούσε να φωνάξει καθησυχαστικά στους μαθητές Του, θα μπορούσε να τους προτρέψει να περιμένουν είτε προσευχόμενοι μαζί Του είτε στην όχθη, μέχρις ότου ηρεμήσει η θάλασσα. Το περπάτημα πάνω στη θάλασσα, η υπέρβαση της βαρύτητας, των φυσικών νόμων δηλαδή, είναι στην πραγματικότητα ένα σημάδι παντοδυναμίας του Χριστού που είναι Θεός και άνθρωπος. Ο άνθρωπος υπόκειται στους φυσικούς νόμους, όμως ο Θεός όχι. Έτσι, ο Χριστός περπατά ως άνθρωπος, νικά όμως τη δύναμη της βαρύτητας που τραβά τον άνθρωπο κάτω από το νερό που δεν είναι σταθερή επιφάνεια ως Θεός. Και αυτό γίνεται ταυτόχρονα, διότι θεία και ανθρώπινη φύση είναι ένα, έχουν γίνει ένα.

 Το περπάτημα όμως πάνω στη θάλασσα είναι και μία δοκιμασία της πίστεως των μαθητών, οι οποίοι, παρότι έχουν δει τόσα θαύματα, με πρόσφατο αυτό του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων, εξακολουθούν να σκέφτονται με τα ανθρώπινα και όχι τα θεανθρώπινα κριτήρια. Δεν έχουν αλλάξει εντός τους τα σύνορα του κόσμου, παρότι έχουν δει ότι ο Θεάνθρωπος Διδάσκαλός Τους μπορεί να νικήσει τους όρους της φύσης. Παραμένουν όμως εκείνοι στον τρόπο σκέψης που μετρά τη ζωή και το νόημά της από την ανθρώπινη πλευρά. Σύνορο του κόσμου τους είναι ο άνθρωπος. Και η δοκιμασία που περνάνε είναι μία δωρεά από τον Χριστό, για να μπορέσουν να κατανοήσουν ότι η εμπειρία της σχέσης που έχουν με τον Θεάνθρωπο Κύριο είναι μία πρόσκληση αλλαγής της καρδιάς τους και του τρόπου θέασης της ζωής. Δεν είναι τα επίγεια που κυριαρχούν, τα πρόσκαιρα, τα φθαρτά, αλλά η πίστη που κάνει τον άνθρωπο να βαδίζει πέρα από τα όρια. Η πίστη όμως δεν είναι αφηρημένη. Πηγάζει από τη σχέση με το Πρόσωπο του Χριστού και γι᾽αυτό ο Κύριος περπατά στη θάλασσα, για να τους δείξει ότι δεν είναι ένα φάντασμα που έχει υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά ο Διδάσκαλος, ο φίλος, ο οικείος τους.

Περπατά στη θάλασσα ο Χριστός για να δείξει ότι η βοήθεια Του έρχεται στην ώρα που πρέπει, ακόμη κι αν δεν την περιμένουν οι άνθρωποι. Οι μαθητές έχουν βάλει τα δυνατά τους για να γλιτώσουν από τον κλυδωνισμό. Έδωσαν τον εαυτό τους, αλλά αυτό δεν επαρκεί. Και την ώρα που τους καταλαμβάνει ο φόβος, ο Χριστός τους δείχνει ότι είναι παρών, περπατώντας πάνω στο αντικείμενο που φοβούνται. Δεν είναι παντοδύναμη η θάλασσα, δεν είναι θεότητα, δεν είναι μια δύναμη που συντρίβει τα πάντα στο πέρασμά της. Έχει κι αυτή τα όριά της, που είναι η υπακοή στον Δημιουργό της. Αρκεί να υπάρχει στον άνθρωπο η πίστη και η βοήθεια έρχεται τη στιγμή που πρέπει, τη στιγμή που πραγματικά τη χρειάζεται, αλλά και τη στιγμή που ο Θεός, κατά το θέλημά Του, την δίνει. Κι αν αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε, είναι γιατί η πίστη λείπει, γιατί οι άνθρωποι είμαστε αλαζόνες και διαγράφουμε τον Θεό, ζητώντας να εφαρμόσουμε την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας μας και τότε βουλιάζουμε είτε από τον φόβο, είτε από την υπεροψία.

Ο Χριστός περπατά στα κύματα γιατί ξέρει να ακούει, να βλέπει, να νιώθει την αγωνία των μαθητών Του. Αλλά και σε κάθε εποχή, περπατά στα κύματα της κάθε ζωής μας, για να απλώσει το χέρι Του, αλλά και να γαληνέψει τους ανέμους, αρκεί να επιζητούμε την παρουσία Του, να προσευχόμαστε, να ελπίζουμε, να μην αφήνουμε τον φόβο για τις περιστάσεις να μας λυγίζει. Η απάντηση βρίσκεται στην πίστη. Αυτή που κάποτε δεν φτάνει για να νικήσουμε τους δισταγμούς μας, τις αμφιβολίες ή την καύχηση ότι όλα έχουν να κάνουν με το “εγώ” μας. Ιδίως στους καιρούς μας, που το Θεανθρώπινο Πρόσωπο του Χριστού αμφισβητείται από τους πολλούς. Που η υπέρβαση της φύσης γίνεται ο στόχος, όχι όμως για να οδηγηθούμε στον τρόπο της σχέσης, της αγάπης, της κοινότητας, του μοιράσματος, της υποχώρησης, κυρίως της εμπιστοσύνης στον Θεό, αλλά για να παραμείνουμε οι δήθεν αυτάρκεις και παντοδύναμοι που μπορούμε με τα πλοία των εφευρέσεών μας και της τεχνολογίας μας να κάνουμε κάθε ταξίδι. Δεν μπορούμε όμως να νικήσουμε τον θάνατο, συχνά ούτε τον φόβο.

Τον Χριστό ας καλούμε, ας αναζητούμε, ας εμπιστευόμαστε! Τον Χριστό της Εκκλησίας. Κι ας μην ξεχνούμε ότι όπως ο Πέτρος χωρίστηκε από τους υπόλοιπους μαθητές, αλλά πήγε να καταποντιστεί, έτσι κι εμείς, χάνουμε την πίστη γιατί χωριζόμαστε από το σώμα, το πλοίο που είναι η Εκκλησία, γιατί πιστεύουμε στις δικές μας δυνάμεις. Με πίστη λοιπόν στη ζωή της Εκκλησίας!

=========================================

                                           ΟΜΙΛΙΑ  Γ''

                             Ο Ιησούς περιπατών επί της θαλάσσης ,,,

                 Μετά το θαύμα της θαυματουργικής διατροφής των πεντακισχιλίων (χωρίς τις γυναίκες και τα παιδιά), ο Ιησούς έπεισε τους μαθητές του να μπουν στο πλοίο και να περάσουν, πριν απ’ αυτόν, στο απέναντι μέρος της λίμνης Γεννησαρέτ (ή θάλασσα της Τιβεριάδος, όπως ονομαζόταν επίσης), έως ότου ο ίδιος διαλύσει τα πλήθη. Αυτό το έκανε όχι μόνο για να αποφύγει πολιτικοθρησκευτικές μεσσιανικές εκδηλώσεις του πλήθους (που θα μπορούσαν να παρασύρουν και τους μαθητές Του), αλλά και γιατί ο κόσμος δεν έφευγε από κοντά Του, αφού πλάι του η ζωή τους εύρισκε νόημα (αποκτούσε θείο βάθος και προοπτική), τούς δίδασκε με «ρήματα ζωής αιωνίου» (Ιω. 6,68), έκανε πλήθος θαυμάτων και στο πρόσωπό Του αντικαθρεπτιζόταν η λαμπρότητα της «Άνω Ιερουσαλήμ» (Αποκ. 21,1-4).

Και όταν ευλόγησε το λαό και τους έστειλε στις οικίες τους, ανέβηκε στο βουνό να προσευχηθεί μόνος του. Κι όταν βράδιασε, ήταν μόνος του εκεί. Όχι μόνο δηλαδή η αποκάλυψη του Θεού συνδέεται στην Αγία Γραφή με ορεινές περιοχές όπου υπάρχει κοντινότερη σχέση με το Θεό (λ.χ. όρος Σινά και 10 εντολές, Επί του όρους ομιλία του Χριστού κοντά στην Καπερναούμ, Μεταμόρφωση του Σωτήρος στο Θαβώρ), αλλά και η προσευχή για τον Χριστό και τους αγίους Του είναι αδιάλειπτη και σπουδαιότερη από την αναπνοή, σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Ανήκει στον παραδείσιο τρόπο ζωής, στον οποίον εισάγει και ο οποίος εγκαινιάζεται δια της Θείας Λειτουργίας από την παρούσα ζωή.   

Μα το πλοίο ήταν ήδη στη μέση της θάλασσας και το ταλαιπωρούσαν τα μεγάλα κύματα, γιατί ο αέρας ήταν αντίθετος. Και την ώρα της τέταρτης στρατιωτικής βάρδιας (δηλαδή 3-6 το πρωί) ήρθε κοντά τους ο Ιησούς περπατώντας πάνω στη θάλασσα. Κι όταν τον είδαν οι μαθητές να περπατάει πάνω στη θάλασσα, φοβήθηκαν, νομίζοντας ότι είναι φάντασμα κι από το φόβο τους έβαλαν τις φωνές. Ήταν πολύ προσγειωμένοι και λογικοί λοιπόν οι μαθητές του Κυρίου και, ως γνήσιοι Ισραηλίτες, δεν πείθονταν χωρίς έλεγχο σε όσα έβλεπαν και άκουγαν, όπως διαβάζει κανείς στα Ευαγγέλια. Γι’ αυτό και τα θαύματα που περιγράφουν οι τέσσερις ευαγγελιστές είναι αληθινά. Άλλωστε τα θαύματα του Χριστού προϋποθέτουν και βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία με τη διδασκαλία Του. Η δε μοναδική στους αιώνες διδασκαλία του βρισκόταν σε πλήρη αρμονία με την τέλεια και αγία ζωή του (την οποία παραδέχονται και οι αρνητές του), στοιχεία τα οποία συνηγορούν υπέρ  του υπερφυσικού τρόπου πραγματοποιήσεως των θαυμάτων Του. Επιπλέον, εδώ πραγματοποιούνται και συγκεκριμένες προφητείες από την Π.Δ., όπως εκείνη στον Ιώβ, όπου ο Θεός «περπατά στη θάλασσα όπως περπατά κανείς στο έδαφος» (8,9).

Μόλις είδε ο Ιησούς ότι ξαφνιάστηκαν και τρόμαξαν οι μαθητές, αμέσως τους μίλησε λέγοντας: «Έχετε θάρρος, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Μη φοβάστε». Ο Θεός είναι που κατεξοχήν δίνει θάρρος στον άνθρωπο να προχωρήσει παρακάτω και τον λυτρώνει από τις παγίδες της απογοήτευσης, το φόβο μπροστά στο άγνωστο, το πεπρωμένο (μοίρα, αστρομαντεία) και τις δεισιδαιμονίες. Άραγε εμείς προσφέρουμε κουράγιο και θάρρος σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς, όπως θέλει ο Θεός, ή απογοητεύουμε με το παράδειγμά μας πολλούς; Με το «Εγώ Είμαι» ο Χριστός δηλώνει ότι μέσα απ’ Αυτόν και μόνο θα βρούμε και το δικό μας πρόσωπο, το σκοπό και το δρόμο στη ζωή. Ο Ιησούς είναι εξάλλου ο ίδιος ο Θεός, που και στην Π.Δ. αποκαλύπτεται ως άσαρκος Λόγος με το ΕΓΩ ΕΙΜΙ. Το «Μη φοβάστε» επαναλαμβάνεται και σε άλλα σημεία των ευαγγελικών διηγήσεων και φανερώνει ότι η πραγματική εμπιστοσύνη στην πρόνοια και τη δύναμη του Θεού και η αληθινή αγάπη προς αυτόν «έξω βάλει τον φόβο», αποδιώχνει κάθε φόβο από τον άνθρωπο (Α΄ Ιω. 4,18). Αλλά αποδιώχνει κάθε φόβο και από την Εκκλησία του Χριστού, εφόσον ο αρχηγός της είναι και προστάτης της και διασώστης έναντι των κινδύνων αφανισμού της.

Του απάντησε ο Πέτρος και είπε: «Κύριε, αν είσαι εσύ, επίτρεψέ μου να ‘ρθω κοντά σου πάνω στα κύματα». Κι αυτός είπε: «ΈΛΑ». Σ’ αυτή την πρόσκληση του Θεού είναι που δεν απάντησαν οι πρώτοι άνθρωποι και ξέφυγαν από τη θεωτική τους πορεία, ενώ μόνο κοντά στον Κύριο Ιησού τελειοποιείται πραγματικά ο άνθρωπος και γνωρίζει γιατί υπάρχει. Η συνάντηση μαζί Του απαντά και στο διαχρονικό δηλαδή ερώτημα περί της αιτίας της ύπαρξης του σύμπαντος και των ανθρώπων, που δεν είναι άλλη από την ανακεφαλαιοποίηση των πάντων εν τω Χριστώ και την αιώνια ευτυχία που απορρέει απ’ αυτό. Ο λόγος του Θεού είναι εξάλλου προσταγή στις φυσικές δυνάμεις να υπακούσουν. Ο Θεός δεν δεσμεύεται από κανένα φυσικό νόμο, αφού η φυσική τάξη δεν είναι τίποτε άλλο από τη διαρκή Του μέριμνα για τη λύτρωση του κόσμου. Και αφού κατέβηκε από το πλοίο ο Πέτρος περπάτησε πάνω στα κύματα, για να ‘ρθει κοντά στον Ιησού. Όταν και όσο ο άνθρωπος εμπιστεύεται το Θεό και ακολουθεί τις εντολές Του, τόσο μεγαλουργεί και θαυματουργεί, αφού, όπως βλέπουμε, δεν ήταν του Πέτρου αυτό το κατόρθωμα, αλλά του Θεανθρώπου Χριστού. Που σημαίνει για άλλη μια φορά πως ο άνθρωπος δεν έχει πλαστεί και εφοδιαστεί με εσωτερικές αποκρυφιστικές δυνάμεις, αλλά ή θα συνεργάζεται με το Θεό και τη Χάρη Του ή θα είναι υπόδουλος στον διάβολο και θα κινείται σαν μαριονέττα στα χέρια του.

Βλέποντας όμως τον άνεμο ο Πέτρος φοβήθηκε. Κι όταν άρχισε να βουλιάζει φώναξε λέγοντας: «Κύριε, σώσε με». Αμέσως ο Ιησούς, αφού άπλωσε το χέρι Του, τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε! Γιατί δείλιασες;» Η ίδια «φοβισμένη πίστη» βλέπουμε να επαναλαμβάνεται και στο θαύμα της κατάπαυσης της μεγάλης τρικυμίας από τον Χριστό (Ματθ. 8,18-27), όπου ο φόβος των ανέτοιμων πνευματικά μαθητών και πάλι είχε μέσα τους επικρατήσει και όπου, στο τέλος, οι μαθητές γεμάτοι έκπληξη αναρωτήθηκαν: «Ποιος είναι αυτός που δαμάζει όποτε θέλει τους ανέμους και τη θάλασσα;» Την αίσθηση ολιγοπιστίας και πνευματικής αδυναμίας, που περιγράφει η παρούσα ευαγγελική διήγηση, συναντάμε ενίοτε στη ζωή ακόμη και των πιο πιστών χριστιανών. Σε πολλές περιπτώσεις η πίστη διαδέχεται την ολιγοπιστία και η ψιλή πίστη και πάλι μετασχηματίζεται σε βαθειά πίστη. Πολλές φορές νοιώθουμε ακυβέρνητοι και το έδαφος τρίζει κάτω από τα πόδια μας. Απροετοίμαστους μας βρίσκουν οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες, είτε γιατί αποξενωνόμαστε από το Θεό είτε γιατί εωσφορικά νοιώθουμε ικανοί να ξεπεράσουμε μόνοι μας όλες τις αντιξοότητες. Κλυδωνίζεται η ζωή μας, αλλά και της Εκκλησίας εν συνόλω, από λοιμούς, λιμούς, καταποντισμούς, αιρέσεις, διωγμούς, πόνους, θανάτους κ.α. Μόνη λύση, μας αναφέρει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, είναι η πίστη ότι ο Χριστός είναι ο πραγματικός και έμπειρος κυβερνήτης του ταλαιπωρημένου σκάφους της ζωής μας, ο οποίος μας διασώζει από το πέλαγος των θλίψεων, συμφορών, πνευματικών ναυαγίων και παθών και με σιγουριά μάς οδηγεί στο λιμάνι του τελικού προορισμού μας, που είναι η κατά χάριν ένωση μαζί Του, τόσο στην επίγεια όσο και στην αιώνια ζωή.

Ο Χριστός επομένως είναι ο σωτήρας ψυχών και σωμάτων! Δεν αφήνει το πλάσμα του να χαθεί, φτάνει η πίστη να χαρακτηρίζει τη ζωή μας. Το ΚΥΡΙΕ ΣΩΣΕ ΜΕ είναι η ευχή όλων των χριστιανών, αφού εκφράζει την ενδόμυχη θέση ότι όλα στη ζωή έχουν νόημα και βρίσκονται στα πανίσχυρα χέρια του Θεού. Ο Χριστός επεμβαίνει πάνω στην αδυναμία, την ασθένεια, το φόβο, το κακό, την αμαρτία, τον θάνατο. Ενεργεί για χάρη μας απελευθερωτικά και με σκοπό να συναντηθεί μαζί μας. Με τα θαύματά του προγευόμαστε τη νέα ζωή, που εγκαινιάστηκε για μας από τον ίδιο, ο οποίος δεν παύει να είναι το θαύμα των θαυμάτων, ως Θεός και άνθρωπος συνάμα.  

Και μόλις μπήκαν στο πλοίο, σταμάτησε ο άνεμος. Κι όσοι ήταν μέσα στο πλοίο, αφού πλησίασαν, τον προσκύνησαν λέγοντας: «ΑΛΗΘΙΝΑ, ΕΙΣΑΙ ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ». Και αφού διέσχισαν τη θάλασσα, ήρθαν στην περιοχή Γεννησαρέτ, όπου και συνέχισε σε χωριά και σε πόλεις που έμπαινε να θεραπεύει πολύ μεγάλο αριθμό αρρώστων, επαληθεύοντας ότι είναι όντως Υιός του Θεού. Η διήγησή μας δηλαδή είναι καθαρά Χριστολογική. Απαντά στο ερώτημα «Τι είναι ο Χριστός». Καταδεικνύει τον Ιησού ως παντοδύναμο Κύριο. Μόνο αυτός που δημιούργησε το σύμπαν έχει την εξουσία να επεμβαίνει στους φυσικούς νόμους, να τους μεταβάλει ή να τους προεκτείνει. Άρα, ο Χριστός που θεράπευσε τυφλούς, κωφάλαλους, παράλυτους, επιληπτικούς, λεπρούς, δαιμονισμένους, ηρέμησε φουρτουνιασμένες θάλασσες, χιλιοπολλαπλασίασε ψάρια και ψωμιά και ανέστησε νεκρούς ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ.  

Τα θαύματα θα αποτελούσαν μια καθημερινότητα στη ζωή των ανθρώπων, αν οι πρωτόπλαστοι δεν αδυνατούσαν να παραμείνουν ενωμένοι με το Άγιο Πνεύμα. Ο Χριστός με την υποταγή των στοιχείων της φύσεως στην εξουσία του, δείχνει όχι μόνο το ακατάβλητο της δύναμής του, αλλά και την μεταμόρφωση των αγίων του σε πολίτες του νέου κόσμου της βασιλείας Του (ηγεμονική θέση που χάθηκε με το προπατορικό αμάρτημα). Στη βασιλεία Του το θαύμα θα είναι υγιής τρόπος ζωής των πολιτών της, στην οποία όμως οι ανακαινισμένοι άνθρωποι θα σέβονται και θα υποτάσσουν τη φύση και τις δυνάμεις της στους σκοπούς της αρχικής δημιουργίας. Ο Χριστός κατασίγασε άγριες θάλασσες, κατεύθυνε τα ψάρια στα δίχτυα των μαθητών Του και περπάτησε στα κύματα. Όπως και πιστοί χριστιανοί και άγιοι άνθρωποι, με τη δύναμη Εκείνου, μετακινήθηκαν θαυματουργικά, επιβλήθηκαν επί της φύσεως, παρέμειναν ανεπηρέαστοι από δηλητήρια και δάγκωμα εχιδνών, σώθηκαν από ναυάγια, τέλεσαν ασυνήθιστα σημεία με τη Χάρη Του. Όχι μόνο είναι επομένως ο Κύριος αρχηγός της ζωής (θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων), αλλά και νικητής του χάους, του θανάτου και των φαντασμάτων (φαντασιώσεων, αμφιβολιών, ιδεολογικών παρεκκλίσεων), που παράλληλα συμβολίζουν το πυκνό σκοτάδι, η τρικυμισμένη θάλασσα και ο ισχυρός άνεμος της παρούσας ευαγγελικής διήγησης.

Μέσα στο «πηχτό σκοτάδι» (αδιέξοδα) της «αιγυπτιώδους» καθημερινής δουλείας (αποπροσανατολισμός, βίωση του κακού και των παθών, παρουσία του πόνου και του θανάτου) δεν πρέπει να διαφεύγει σε κανέναν ότι Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΜΑΣ από την αμαρτία, την απελπισία και τη υλιστική σκλαβιά. Όπως στην Αίγυπτο ο Θεός, μετά τα χρόνια της δυστυχίας, ελευθέρωσε το λαό του και τους οδήγησε στη γη της Επαγγελίας, έτσι και σε κάθε επικίνδυνη περιπέτειά μας μέσα στη θάλασσα των θλίψεων, ηχεί σ’ όλη την ιστορία, και στην καρδιά και το νου των πιστών, η παρήγορη και σώζουσα φωνή του Χριστού: «ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ», όπως άλλοτε διαβεβαίωσε μέσα από τη φλεγόμενη και μη καιόμενη βάτο το Μωυσή: «Είμαι και θα είμαι αυτός που είμαι», δηλαδή ο αιώνιος, αναλλοίωτος και μόνος υπάρχων Θεός, που επεμβαίνει για να παρηγορήσει, οδηγήσει και σώσει τα αγαπημένα Του πλάσματα, τους ανθρώπους. 

Άλλωστε, ο ίδιος ο Χριστός διαβεβαιώνει τους πιστούς όλων των αιώνων: «Αυτά σας τα είπα για να έχετε, ενωμένοι μαζί μου, την ειρήνη. Στον κόσμο θα έχετε θλίψη (και θα υποφέρετε). Να έχετε όμως θάρρος, γιατί εγώ έχω νικήσει τον κόσμο» (Ιω. 16,33).

του Μιχαήλ Χούλη Θεολόγου

======================================

                                                

                                  ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΟΜΙΛΊΑΣ

 Το θαύμα του Ιησού να περπατάει πάνω στη θάλασσα (Ματθ. 14,22-34) είναι μια ζωντανή εικόνα για το πώς ο Χριστός πλησιάζει τον άνθρωπο στις δυσκολίες και τις τρικυμιές της ζωής.

1. Εισαγωγή: Η φουρτούνα της ζωής

• Μετά τον πολλαπλασιασμό των άρτων, ο Ιησούς αποσύρθηκε για προσευχή και έστειλε τους μαθητές με πλοίο στη λίμνη της Γενησαρέτ.
• Μέσα στη νύχτα σηκώθηκε δυνατός άνεμος και τα κύματα απειλούσαν το πλοίο.
• Συμβολισμός: Το πλοίο συμβολίζει την Εκκλησία ή την ίδια μας τη ζωή, που συχνά «δαρδίζεται» από τους ανέμους των δυσκολιών, των θλίψεων και των αμφιβολιών.

2. Η παρουσία του Χριστού

• Ενώ οι μαθητές παλεύουν μόνοι τους, «κατά τα ξημερώματα» ο Ιησούς πηγαίνει κοντά τους περπατώντας πάνω στα κύματα.
• Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει ποτέ, ακόμη κι όταν η νύχτα της δοκιμασίας φαίνεται μεγάλη και η βοήθεια αργεί.
• Οι μαθητές, από τον φόβο τους, νόμισαν ότι έβλεπαν φάντασμα. Ο φόβος θολώνει την πνευματική όραση και δεν μας αφήνει να αναγνωρίσουμε την παρουσία του Θεού.

3. Το «Μη φοβάστε» και η δύναμη της πίστης

• Ο Χριστός μιλάει αμέσως: «Έχετε θάρρος. Εγώ είμαι, μη φοβάστε». Η σωτηρία αρχίζει μόλις ακουστεί η φωνή Του.
• Η κίνηση του Πέτρου: Ο Πέτρος ζητά να πάει κοντά Του περπατώντας στο νερό. Όσο κοιτάζει τον Ιησού, τα καταφέρνει. Όταν όμως κοιτάζει τον άγριο άνεμο, δειλιάζει και αρχίζει να βουλιάζει.
• Η κραυγή: «Κύριε, σώσον με». Μια σύντομη, ειλικρινής προσευχή αρκεί για να απλώσει ο Χριστός το χέρι Του και να τον κρατήσει. Το σχόλιο του Κυρίου: «Ολιγόπιστε, εις τί εδίστασας;».

4. Συμπέρασμα

• Ο Χριστός μπήκε στο πλοίο και αμέσως ο άνεμος κόπασε.
• Το μήνυμα της ομιλίας:
•  Στις δικές μας τρικυμιές, ο Χριστός είναι παρών. Αρκεί να μην αφήνουμε τον φόβο και την αμφιβολία να μας κυριεύουν, αλλά να στρέφουμε το βλέμμα και την προσευχή μας σε Εκείνον.