Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 28 - 6- 2026 === Ο εκατόνταρχος === ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Ϛ´ 18 - 23 === ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Η´ 5 - 13 === ΕΩΘΙΝΟΝ Δ'' ===

 Ε.Ι.Π.Α.Σ.

†28-06-2026  Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ. † Μνήμη τῆς Ἀνακομιδῆς τῶν Λειψάνων τῶν Ἁγίων καὶ θαυματουργῶν Ἀναργύρων, Κύρου καὶ Ἰωάννου.

Ἦχος γ΄. Ἑωθινόν δ΄

                                        Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ´.

 Εὐφραινέσθω τὰ οὐράνια, ἀγαλλιάσθω τὰ ἐπίγεια, ὅτι ἐποίησε κράτος, ἐν βραχίονι αὐτοῦ, ὁ Κύριος, ἐπάτησε τῶ θανάτω τὸν θάνατον, πρωτότοκος τῶν νεκρῶν ἐγένετο, ἐκ κοιλίας ἄδου ἐρρύσατο ἡμᾶς, καὶ παρέσχε κόσμω τὸ μέγα ἔλεος.

 

                                        Ἀπολυτίκιον του ναού 

                                          Κοντάκιον Ἦχος β΄

Προστασία τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε, μεσιτεία πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετε, μὴ παρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς, ἀλλὰ πρόφθασον, ὡς ἀγαθή, εἰς τὴν  βοήθειαν

ἡμῶν, τῶν πιστῶς κραυγαζόντων σοι. Τάχυνον εἰς πρεσβείαν, καὶ σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, ἡ προστατεύουσα ἀεί, Θεοτόκε, τῶν τιμώντων σε.

=======================================

                 ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

                                      ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Ϛ´ 18 - 23

¹⁸ ἐλευθερωθέντες δὲ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ. ¹⁹ ἀνθρώπινον λέγω διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς ὑμῶν· ὥσπερ γὰρ παρεστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ ἀκαθαρσίᾳ καὶ τῇ ἀνομίᾳ εἰς τὴν ἀνομίαν, οὕτω νῦν παραστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ δικαιοσύνῃ εἰς ἁγιασμόν. ²⁰ ὅτε γὰρ δοῦλοι ἦτε τῆς ἁμαρτίας ἐλεύθεροι ἦτε τῇ δικαιοσύνῃ. ²¹ τίνα οὖν καρπὸν εἴχετε τότε ἐφ’ οἷς νῦν ἐπαισχύνεσθε; τὸ γὰρ τέλος ἐκείνων θάνατος. ²² νυνὶ δέ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωὴν αἰώνιον. ²³ τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τὸ δὲ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

                                        ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

¹⁸ Ἔτσι δὲ ἀφοῦ ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἐγίνατε δοῦλοι εἰς τὴν ἀρετήν. ¹⁹ Μεταχειρίζομαι ἀνθρώπινον τρόπον ἐκφράσεως ἐξ αἰτίας τῆς ἀδυναμίας τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς σας, ἡ ὁποία εἶναι ἀκόμη σαρκικὴ καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ ἐργασία τῆς ἀρετῆς σας φαίνεται δουλεία. Ὅπως δηλαδὴ προσεφέρατε τὰ μέλη σας σκλάβα εἰς τὴν ἁμαρτίαν, ποὺ κάμνει τὸν ἄνθρωπον ἀκάθαρτον καὶ παραβάτην τοῦ νόμου διὰ νὰ πράττετε τὴν ἀνομίαν, ἔτσι τώρα νὰ προσφέρετε τὰ μέλη σας δοῦλα εἰς τὸν ἐνάρετον βίον διὰ νὰ προκόπτετε εἰς ἁγιότητα. ²⁰ Ἀλλ’ ἡ δουλεία αὐτὴ εἰς τὸν ἐνάρετον βίον δὲν εἶναι σκλαβιά, ἀλλ’ ἐλευθερία. Διότι, ὅταν ἦσθε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ἦσθε μὲν ἐλεὐθεροι ὡς πρὸς τὴν δικαιοσύνην καὶ ἀρετήν, ἀλλὰ σᾶς ἐρωτῶ· ²¹ Ποίαν ὠφέλειαν λοιπὸν εἴχατε τότε ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, διὰ τὰ ὁποῖα τώρα, ὅταν τὰ ἐνθυμῆσθε, ἐντρέπεσθε; Καμμίαν. Εἴχατε τοὐναντίον βλάβην μεγάλην, διότι τὸ τελικὸν ἀποτέλεσμα τῶν ἔργων ἐκείνων εἶναι θάνατος πνευματικός. ²² Τώρα ὅμως, ποὺ ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ὑπεδουλώσατε δὲ τὸν ἑαυτόν σας εἰς τὸν Θεόν, ἔχετε βέβαιον κέρδος τὴν πρόοδον εἰς τὴν ἁγιότητα, τελικὸν δὲ ἀποτέλεσμα τὴν αἰώνιον ζωήν. Δὲν εἶναι λοιπὸν πραγματικὴ ἐλευθερία ἡ ὑποταγή σας εἰς τὸν Θεόν; ²³ Ναί· τότε ἤσασθε δοῦλοι δυστυχεῖς, διότι ὁ μισθός, μὲ τὸν ὁποῖον ἡ ἁμαρτία πληρώνει τοὺς δούλους της, εἶναι θάνατος. Τὸ δῶρον δέ, ποὺ δίδει ὁ Θεὸς εἰς τοὺς δούλους του, εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή, τὴν ὁποίαν ἐπιτυγχάνομεν διὰ τῆς ἑνώσεώς μας μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Κύριόν μας.

 

 =======================================

                                ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

                                   ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Η´ 5 - 13

⁵ Εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· ⁶ Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. ⁷ καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. ⁸ καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. ⁹ καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ’ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. ¹⁰ ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. ¹¹ λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσιν καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, ¹² οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. ¹³ καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῷ· Ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.

                                              ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

⁵ Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐμβῆκεν εἰς τὴν Καπερναούμ, ἦλθε πρὸς αὐτὸν εἰς ἑκατόνταρχος, ὁ ὁποῖος τὸν παρεκάλει καὶ τοῦ ἔλεγε· ⁶ Κύριε, ὀ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος εἰς τὸ σπίτι παραλυτικός, καὶ βασανίζεται τρομερὰ ἀπὸ πόνους. ⁷ Καὶ λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Θὰ ἔλθω ἑγὼ εἰς τὸ σπίτι σου καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω. ⁸ Καὶ ὁ ἑκατόνταρχος ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος διὰ νὰ εἰσέλθῃς κάτω ἀπὸ τὴν στέγην τοῦ σπιτιοῦ μου.Ἀλλὰ μόνον εἰπὲ μὲ ἁπλοῦν λόγον αὐτὸ ποὺ θέλεις, καὶ θὰ ἰατρευθῇ ὁ δοῦλος μου. ⁹ Διότι καὶ ἑγὼ ἄνθρωπος εἶμαι, ὑπεξούσιος, ποὺ λαμβάνω διαταγὰς ἀπὸ ἀνωτέρους, ἔχων ὑπὸ τὰς διαταγάς μου στρατιώτας· καὶ λέγω εἰς τοῦτον τὸν στρατιώτην πήγαινε, καὶ πηγαίνει· καὶ εἰς τὸν ἄλλον λέγω· ἐλθέ, καὶ ἔρχεται.Καὶ εἰς τὸν δοῦλον μου λέγω· κάμε αὐτό, καὶ τὸ ἐκτελεῖ.Πόσῳ μᾶλλον θὰ ἐκτελεσθῇ ὁ λόγος ὁ ἰδικός σου, ποὺ δὲν εἶσαι ὑπὸ τὰς διαταγὰς κανενός, ἀλλ' ἔχεις ἐξουσίαν ἐπὶ ὅλων τῶν ἀοράτων δυνάμεων; ¹⁰ Ὅταν δὲ ἤκουσε τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, ἐθαύμασε καὶ εἶπεν εἰς ἐκείνους, ποὺ τὸν ἠκολούθουν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι οὔτε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν εὗρον τόσον μεγάλην πίστιν. ¹¹ Σᾶς διαβεβαιῶ δέ, ὅτι πολλοὶ σὰν τὸν ἑκατόνταρχον θὰ ἔλθουν ἀπὸ ἀνατολὴν καὶ δύσιν, ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, καὶ θὰ παρακαθήσουν ὡς εἰς ἄλλο εὐφρόσυνον δεῖπνον μαζὶ μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ¹² Ἐκεῖνοι δέ, ποὺ κατάγονται ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ καὶ σύμφωνα πρὸς τὰς ἐπαγγελίας καὶ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Ἀβραὰμ εἶναι κληρονόμοι τῆς βασιλείας, θὰ ριφθοῦν ἔξω ἀπὸ αὐτὴν εἰς τὸ σκότος τὸ τελείως ἀπομακρυσμένον ἀπὸ τὴν βασιλείαν.Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων. ¹³ Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν ἑκατόνταρχον· Πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου καὶ ὅπως ἐπίστευσες, ὅτι δηλαδὴ μὲ μόνον τὸν λόγον καὶ ἀπὸ μακρυὰ δύναμαι νὰ θεραπεύσω τὸν δοῦλον σου, ἔτσι ἂς γίνῃ εἰς σέ.Πράγματι δὲ κατὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἐθεραπεύθη ὁ δοῦλος του.

 ===================================

 

                                               ΕΩΘΙΝΟΝ Δ'' 

                                                ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΔ´ 1 - 12

¹ Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων ὄρθρου βαθέoς ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα φέρουσαι ἃ ἡτοίμασαν ἀρώματα, καὶ τινες σὺν αὐταῖς. ² εὗρον δὲ τὸν λίθον ἀποκεκυλισμένον ἀπὸ τοῦ μνημείου, ³ καὶ εἰσελθοῦσαι οὐχ εὗρον τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. ⁴ καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαπορεῖσθαι αὐτὰς περὶ τούτου καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο ἐπέστησαν αὐταῖς ἐν ἐσθήτεσιν ἀστραπτούσαις. ⁵ ἐμφόβων δὲ γενομένων καὶ κλινουσῶν τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν εἶπον πρὸς αὐτάς· Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; ⁶ οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη· μνήσθητε ὡς ἐλάλησεν ὑμῖν ἔτι ὢν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, ⁷ λέγων ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδοθῆναι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καὶ σταυρωθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι. ⁸ καὶ ἐμνήσθησαν τῶν ῥημάτων αὐτοῦ, ⁹ καὶ ὑποστρέψασαι ἀπὸ τοῦ μνημείου ἀπήγγειλαν ταῦτα πάντα τοῖς ἕνδεκα καὶ πᾶσι τοῖς λοιποῖς. ¹⁰ ἦσαν δὲ ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ Ἰωάννα καὶ Μαρία Ἰακώβου καὶ αἱ λοιπαὶ σὺν αὐταῖς, αἳ ἔλεγον πρὸς τοὺς ἀποστόλους ταῦτα. ¹¹ καὶ ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεὶ λῆρος τὰ ῥήματα αὐτῶν, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς. ¹² ὁ δὲ Πέτρος ἀναστὰς ἔδραμεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον, καὶ παρακύψας βλέπει τὰ ὀθόνια κείμενα μόνα, καὶ ἀπῆλθε πρὸς ἑαυτὸν θαυμάζων τὸ γεγονός.

                          ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

 Κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος, μὲ τὰ βαθειὰ χαράματα ἦλθον αἱ γυναῖκες εἰς τὸ μνῆμα φέρουσαι τὰ ἀρώματα, ποὺ ἡτοίμασαν. Καὶ μαζί των ἦλθον καὶ μερικαὶ ἄλλαι. ² Εὗρον δὲ τὴν πέτραν, ποὺ ἔφραζε τὸ μνημεῖον, κυλισμένην μακρὰν ἀπὸ αὐτό. ³ Καὶ ὅταν ἐμβῆκαν εἰς τὸ μνημεῖον, δὲν εὗρον τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. ⁴ Καὶ συνέβη, ἐνῷ αὐταὶ εὑρίσκοντο εἰς μεγάλην ἀπορίαν διὰ τὸ συμβὰν αὐτό, καὶ ἰδοὺ δύο ἄγγελοι παρουσιάσθησαν αἴφνης εἰς αὐτὰς ὡς ἄνδρες μὲ στολάς, ποὺ ἤστραπτον ἀπὸ τὴν λαμπρότητα. ⁵ Ἐνῷ δὲ αὐταὶ ἔγιναν καταφοβισμέναι καὶ ἔγερναν τὸ πρόσωπόν των εἰς τὴν γῆν ἐξ εὐλαβείας, ἀλλὰ καὶ διότι δὲν ἀντεῖχον εἰς τὴν λάμψιν τῶν ἀγγέλων, εἶπον οὔτοι πρὸς αὐτάς· διατὶ ζητεῖτε μεταξὺ τῶν νεκρῶν αὐτόν, ποὺ τώρα πλέον εἶναι ζωντανός; ⁶ Δὲν εἶναι ἐδῶ, ἀλλ’ ἀνεστήθη. Ἐνθυμηθῆτε πῶς σᾶς ὡμίλησε καὶ τί σᾶς εἶπεν, ὅταν ἀκόμη ἦτο εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ⁷ λέγων, ὅτι σύμφωνα μὲ τὸ προκαθωρισμένον σχέδιον τοῦ Θεοῦ πρέπει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ παραδοθῇ εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καὶ νὰ σταυρωθῇ καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν ἀπὸ τοῦ θανάτου του νὰ ἀναστηθῇ. ⁸ Καὶ αἱ Μυροφόροι ἐνεθυμήθησαν τότε τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου. ⁹ Καὶ ἀφοῦ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὸ μνημεῖον, ἀνήγγειλαν ὅλα αὐτὰ εἰς τοὺς ἕνδεκα καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους, ποὺ ἦσαν μαζὶ μὲ τοὺς Ἀποστόλους. ¹⁰ Αἱ γυναῖκες δέ, ποὺ ἔλεγαν αὐτὰ εἰς τοὺς Ἀποστόλους, ἦσαν ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ ἡ Ἰωάννα καὶ ἡ Μαρία ἡ μήτηρ τοῦ Ἰακώβου καὶ αἱ λοιπαί, ποὺ ἦσαν μαζί των. ¹¹ Καὶ ἐφάνησαν εἰς αὐτοὺς σὰν φλυαρία καὶ ἐπινόησίς τῆς φαντασίας οἱ λόγοι τῶν γυναικῶν αὐτῶν καὶ δὲν τὰς ἐπίστευαν. ¹² Παρὰ ταῦτα ὅμως ὁ Πέτρος ἐσηκώθη καὶ ἔτρεξεν εἰς τὸ μνημεῖον. Καὶ ἀφοῦ ἔσκυψεν ἀπὸ τὴν θύραν, βλέπει τοὺς νεκρικοὺς ἐπιδέσμους νὰ εἶναι χάμω εἰς τὸ μνημεῖον μόνοι χωρὶς τὸ σῶμα. Καὶ ἐπέστρεψε εἰς τὸ κατάλυμά του θαυμάζων αὐτὸ ποὺ ἔγινε.

============================

                           ΟΜΙΛΙΑ   Α''

                   Η πίστη του Ρωμαίου και ειδωλολάτρη εκαντοντάρχου              

 Τρεις μεγάλες και γενικές αρετές, αγαπητοί Χριστιανοί, μας προβάλλει η ευαγγελική περικοπή, που μόλις ακούσαμε: Τις αρετές της αγάπης, της ταπείνωσης και της πίστης. Τρεις αρετές, που βλέπουμε στο πρόσωπο του Ρωμαίου και ειδωλολάτρη εκαντοντάρχου της σημερινής περικοπής. Ας τις δούμε όμως μία προς μία.

Πρώτη, η αρετή της αγάπης. Η κορυφαία αρετή. Η αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας. Η αγάπη αυτή οδήγησε τον καλό εκείνο εκατόνταρχο στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, για να ζητήσει τη θεραπεία του δούλου του. Και τούτο, παρόλο που την εποχή εκείνη, τη ρωμαική, ο δούλος εθεωρείτο ένα res, δηλαδή ένα πράγμα, ένα άψυχο αντικείμενο! Αυτό δείχνει την καλή ψυχή και προαίρεση του εκατοντάρχου. Βλέπετε, η γνήσια, η αληθινή αγάπη προς τον αδελφό, τον συνάνθρωπό μας, μας οδηγεί στον Κύριο, όπως οδήγησε και τον εκατόνταρχο. Λένε κάποια παλαιά θεόπνευστα ρητά αγίων Γερόντων της ερήμου: «Είδες και κέρδισες (δηλαδή ανέπαυσες πνευματικά) τον αδελφό σου; Είδες και κέρδισες Κύριον τον Θεόν σου. Διότι η σωτηρία μας κρέμμαται (εξαρτάται) από τον πλησίον μας.»

Δεύτερη μεγάλη αρετή του εκατοντάρχου η ταπείνωση, συνυφασμένη με την αυτογνωσία. Γνώριζε τις αδυναμίες, τα σφάλματα, τα ανθρώπινά του πάθη ο Ρωμαίος αυτός αξιωματικός και, έτσι, απευθυνόμενος στον Κύριό μας, που ήθελε να πάει στο σπίτι του για να θεραπεύσει τον δούλο του, του είπε: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχθώ, να μπης στο σπίτι μου!» Κι αυτές οι αρετές του ήταν αλληλένδετες με τη μεγάλη του·

Πίστη, την τρίτη θαυμαστή του αρετή. Τόση πίστη, εμπιστοσύνη έδειξε στον φιλάνθρωπο θαυματουργό Διδάσκαλο, που ήταν απόλυτα βέβαιος πως και από μακριά, με μόνο τον λόγο Του, θα θεραπευόταν ο ασθενής δούλος του. Τον πίστευσε για Κύριο και Δεσπότη των όλων.

Και ο Χριστός μας συγκινήθηκε με τις αρετές αυτές του εκατοντάρχου και τις θαύμασε τόσο, που, όχι μόνο θεράπευσε τον ασθενή του δούλο, παράλυτο και ταλαιπωρούμενο, αλλά και εγκωμίασε περίτρανα στους εκεί παρευρισκόμενους την πίστη αυτού του εθνικού, του μη Ιουδαίου δηλαδή. Και τόνισε πως ούτε ανάμεσα στον εκλεκτό του λαό των Εβραίων δεν είχε συναντήσει μέχρι τότε τέτοια μεγάλη πίστη. Και, με αφορμή τη θερμή αυτή πίστη του εκατοντάρχου, ανέπτυξε στη συνέχεια ο Κύριος μία προφητική διδασκαλία, ότι άνθρωποι που δεν θα ανήκουν στον εκλεκτό Του λαό, προερχόμενοι δηλαδή απ᾽ όλα τα έθνη της γης, θα πιστεύσουν σ᾽ Αυτόν και θα αξιωθούν της βασιλείας των ουρανών (όπως πράγματι συνέβηκε, με το κήρυγμα των αποστόλων)· ενώ, συνέχισε ο Κύριος, οι εξ αρχής εκλεκτοί Του, λόγω της απιστίας τους στο πρόσωπό Του, θα απέλθουν στην αιώνια κόλαση. Και γνωρίζουμε πως η πλειονότητα των συμφυλετών Του Ιουδαίων, όχι μόνο απίστησαν σ᾽ Αυτόν, αλλά και συναίνεσαν στη σταύρωσή Του.

Η θερμή πίστη και η μακαρία αγάπη στον Θεό και τους αδελφούς μας, μας ανυψώνουν προς τον Κύριο, γίνονται φτερούγες στην προσευχή, στον πνευματικό μας αγώνα. Και η τρισμακάρια ταπείνωση, από την άλλη, μας συγκρατεί να μην πέσουμε, μας προφυλάσσει από τις παγίδες του διαβόλου.

Οι τρεις αυτές μεγάλες αρετές, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για μία γνήσια, αληθινή επικοινωνία-κοινωνία μας με τον Θεό. Τόσο στην καθημερινή μας ζωή, όσο και στην προσευχή και τη λατρεία μας. Ιδιαίτερα όμως στη Μυστηριακή συνάντηση μαζί Του: οι τρεις αυτές αρετές είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την προσέλευσή μας στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Να αγαπούμε τον Χριστό μας, τηρώντας τις άγιες εντολές Του, και να ποθούμε να κατοικήσει μέσα μας, με τη μετοχή μας στο Σώμα και το Αίμα Του. Ταυτόχρονα, πρέπει με πίστη ακράδαντη και πόθο να δεχόμαστε τα Τίμια Δώρα ως αυτό το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, που έλαβε με τη σάρκωσή Του και έπαθε για την αγάπη μας στον Σταυρό. Πίστη είναι να υπερβαίνουμε τη λογική και να δεχόμαστε ανεπιφύλακτα τη διδασκαλία του Κυρίου μας, των αγίων Πατέρων, της Εκκλησίας μας. Και, εν προκειμένω, ότι αν και βλέπουμε άρτο και οίνο στη Θεία Ευχαριστία, αφού καθαγιαστούν με τη σχετική επίκληση του ιερέα, είναι πράγματι αυτό τούτο το Σώμα και αυτό τούτο το Αίμα του Κυρίου. Πράγμα, που πολλοί των αγίων μας αξιώθηκαν να ιδούν και με τα αισθητά τους μάτια. Αλλά και πάντοτε πρέπει να μας συνέχει η συναίσθηση πως, όπως ο εκατόνταρχος, δεν είμαστε άξιοι να δεχθούμε στον οίκο της ψυχής μας τον Δεσπότη Χριστό, δεν κοινωνούμε αξίως, αλλά μας αξιώνει μόνη η αγάπη και το έλεος του Κυρίου μας. Και βεβαίως εδώ, δεν εννοούμε να μας τύπτει η συνείδηση για σοβαρές αμαρτίες και να κοινωνούμε έτσι, ανεξομολόγητοι και χωρίς προετοιμασία, γιατί αλίμονό μας τότε, «και εν τω νυν αιώνι, και εν τω μέλλοντι»!

Στο πλαίσιο λοιπόν της ετοιμασίας μας για τη Θεία Κοινωνία χρειάζεται εγκράτεια ψυχής και σώματος, γρήγορος νούς και νήφουσα καρδία, προσευχή εν μετανοία -καλό είναι να διαβάζουμε την ωραιότατη και κατανυκτική Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως, που σήμερα κυκλοφορεί και σε αυτοτελή βιβλιαράκια-, να συγχωρούμε από ψυχής και να συγχωρούμαστε με όσους τυχόν έχουμε λυπηθεί και παρεξηγηθεί, να μην έχουμε μνησικακία μέσα μας και, όταν αισθανόμαστε βεβαρυμένη τη συνείδησή μας, ειλικρινής εξομολόγηση στον Πνευματικό. Αυτός, έχοντας τη Χάρη να λύνει και να δένει πνευματικά, θα κρίνει εάν και πότε θα κοινωνήσουμε, και θα μας ορίσει, ως πνευματικός ιατρός, και τα κατάλληλα φάρμακα, ίσως κάποια πνευματικά επιτίμια, για τη θεραπεία μας και την πρόληψη πτώσης στα ίδια αμαρτήματα.

Έτσι λοιπόν, αδελφοί μου, ετοιμαζόμενοι κάθε φορά, το κατά δύναμιν ο καθένας, για τη Θεία Κοινωνία, και αγωνιζόμενοι να έχομε καθαρή την καρδία και τη συνείδησή μας από έργα αμαρτωλά και λόγους και λογισμούς εφάμαρτους, μετέχοντας των Θείων Μυστηρίων, λαμβάνουμε Χάρη και δύναμη και αγιασμό, έχομε αληθινά κάτοικο τον Κύριο μέσα μας, στην ψυχή και το σώμα μας, και μας γίνεται πράγματι η Θεία Μετάληψη «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον», με τη χάρη και φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον Οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες. Αμήν!

==========================

                                   ΟΜΙΛΙΑ  Β''

                       Τα δύο βήματα του εκατοντάρχου………….

   Κάνουν συγκλονιστική ἐντύπωση τά λόγια τοῦ ἑκατόνταρχου, ὅταν ὁ Κύριος τοῦ λέει ὅτι θά πάει στό σπίτι του γιά νά θεραπεύσει τόν ὑπηρέτη του: «Κύριε, δέν εἶμαι ἄξιος νά σέ δεχτῶ στό σπίτι μου, πές ὅμως μόνο ἕναν λόγο καί θά γιατρευτεῖ ὁ δοῦλος μου».

Νά τό πρῶτο βῆμα τῆς λυτρώσεως: ἡ συναίσθηση τῆς ἀναξιότητας, τό ξεγύμνωμα τοῦ ἑαυτοῦ μας ἀπό ὅλα τά ὀχυρά πού χτίζουμε συνήθως γιά νά σταθοῦμε μέ πολλές ἀξιώσεις μέσα στήν ζωή, νά δείξουμε στούς ἄλλους τήν δύναμή μας, νά πείσουμε γιά τήν ὑπεροχή μας. 

Καί ὅλα αὐτά τά ὀχυρά ὄχι μόνο μᾶς κάνουν νά συμπεριφερόμαστε διαφορετικά ἀπ΄ ὅτι εἴμαστε στήν πραγματικότητα, ἀλλά ἐμποδίζουν τήν πραγματική ἐπικοινωνία μας μέ τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους.  Δημιουργοῦν αὐταπάτες πού ἀποβαίνουν πολλές φορές ὀλέθριες. 

Τό δεύτερο βῆμα εἶναι ἡ μεγάλη πίστη τοῦ ἑκατόνταρχου, πού προκαλεῖ τό θαυμασμό τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος λέει ὅτι «θά ἔρθουν πολλοί ἀπό τήν ἀνατολή καί δύση καί θά καθίσουν μαζί μέ τόν Ἀβραάμ καί τόν Ἰσαάκ καί τόν Ἰακώβ στό τραπέζι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐνώ οἱ κληρονόμοι της βασιλείας θά πεταχτοῦν ἔξω στό σκοτάδι». Ἡ προειδοποίηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι σκληρή ἀλλά καί κατηγορηματική καί δέν ἀπευθύνεται μόνο στούς ἰσραηλίτες ἀλλά καί σέ κάθε χριστιανό πού ἔχει τήν ψευδή βεβαιότητα τῆς πνευματικῆς αὐτάρκειας.

Εἶναι τρομερή ἡ ἀντιστροφή τῶν πραγμάτων, τήν ὁποία προαναγγέλει τό Εὐαγγέλιο μέ τούς παραπάνω λόγους τοῦ Κυρίου. Εἶναι τραγικό νά ζοῦμε μέ τήν αὐτάρεσκη βεβαιότητα τῆς πνευματικῆς αὐτάρκειας τοῦ τέλειου πνευματικοῦ ἀνθρώπου, νά κρίνουμε τούς ἄλλους, νά περιγράφουμε τίς μελλοντικές τιμωρίες τῶν ἁμαρτωλῶν καί συγχρόνως νά λησμονοῦμε ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι βρισκόμαστε κάτω ἀπό τήν κρίση τοῦ Θεοῦ καί τό σπουδαιότερο, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε ἀνάγκη τῆς λυτρώσεως πού προσφέρει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. 

Οἱ ἁμαρτωλοί πού συναισθάνονται τή γύμνια τους δέχονται τήν σωστική χάρη τοῦ Θεοῦ πολύ πιό εὔκολα ἀπό τούς εὐσεβεῖς πού δημιούργησαν τεῖχος ἀνάμεσα στόν ἑαυτό τους καί τήν πραγματικότητα.

Ἡ συζήτηση τοῦ Χριστοῦ μέ τόν Ἑκατόνταρχο εἶναι ἀποκαλυπτική γιά ὅλους τούς Χριστιανούς κάθε ἐποχῆς, ὄχι μόνο ἐξ ἀφορμῆς τῆς προειδοποιητικῆς σημασίας πού ἔχουν τά λόγια Του, ἀλλά καί γιά τήν ὑποδειγματική αὐτοσυναίσθηση τῆς ἀναξιότητας πού ἐκφράζει ἡ ὁμολογία τοῦ ρωμαίου ἀξιωματικοῦ: «Κύριε, δέν εἶμαι ἄξιος νά ἔλθεις στό σπίτι μου».