Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 23-8-2026 , ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ === ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ Β´ 5 - 11 === ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ι´ 38 - 42 --- ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΑ´ 27 - 28 ---

 Ε.Ι.Π.Α.Σ.

23-08-2026 † ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ \ Ἡ ἀπόδοσις τῆς Ἑορτῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας. \ Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Λούππου.

                                            Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ´.

Εὐφραινέσθω τὰ οὐράνια, ἀγαλλιάσθω τὰ ἐπίγεια, ὅτι ἐποίησε κράτος, ἐν βραχίονι αὐτοῦ, ὁ Κύριος, ἐπάτησε τῶ θανάτω τὸν θάνατον, πρωτότοκος τῶν νεκρῶν ἐγένετο, ἐκ κοιλίας ἄδου ἐρρύσατο ἡμᾶς, καὶ παρέσχε κόσμω τὸ μέγα ἔλεος.

                                    Ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς Ἦχος α'

 Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης

πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

                                               Κοντάκιον Ἦχος πλ. β΄

 Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν· ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.

=============================

                                     ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ                                               

                                ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ Β´ 5 - 11

⁵ τοῦτο φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ⁶ ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, ⁷ ἀλλ’ ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, ⁸ καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. ⁹ διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ¹⁰ ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, ¹¹ καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ πατρός.

                             ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

⁵ Διότι ἐφ’ ὅσον εἶσθε μαθηταὶ καὶ ἀκόλουθοι καὶ δοῦλοι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ μιμηθῆτε τὴν ταπείνωσιν καὶ αὐταπάρνησίν του. Ἂς ὑπάρχῃ λοιπὸν μέσα σας αὐτὸ τὸ φρόνημα τῆς ταπεινώσεως καὶ αὐταπαρνήσεως, ποὺ ὑπῆρχε καὶ εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. ⁶ Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δηλαδή, καίτοι εἶχε τὴν αὐτὴν οὐσίαν καὶ φύσιν πρὸς τὸν Θεόν καὶ ὡς ἀπαράλλακτος καὶ ζωντανὴ εἰκὼν τοῦ Θεοῦ ὑπῆρχεν ἐν μορφὴ Θεοῦ, δὲν ἐθεώρησεν ὅτι εἶχεν ἐξ ἁρπαγῆς τὴν ἰσότητά του πρὸς τὸν Θεόν ὥστε νὰ μὴ τολμᾷς νὰ ἀποθέσῃ τὸ ἀρπαγέν, ἐκ φόβου μήπως τὸ χάσῃ· ⁷ ἀλλ’ ἐκένωσε τὸν ἑαυτόν του, διότι ἐμίκρυνε μόνος του πρὸς καιρὸν τὴν δόξαν καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς θεότητός του καὶ ἔλαβε μορφὴν δούλου, γενόμενος ὅμοιος πρὸς τοὺς ἀνθρώπους. ⁸ Καὶ κατὰ τὸ ἐξωτερικὸν φαινόμενον εὑρέθη σὰν ἄνθρωπος, ἐνῶ πραγματικῶς δὲν ἦτο μόνον ἄνθρωπος, ὅπως ἐφαίνετο, ἀλλ’ ἦτο συγχρόνως καὶ Θεός. Καὶ ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτόν του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα θανάτου σταυρικοῦ, ποὺ εἶναι ὁ πλέον ὀδυνηρὸς καὶ ἐπονείδιστος θάνατος. ⁹ Διὰ τὴν ταπείνωσιν δὲ καὶ ὑπακοὴν αὐτὴν ὁ Θεὸς ὑπερύψωσεν αὐτὸν καὶ ὡς ἄνθρωπον καὶ τοῦ ἐχάρισεν ὄνομα, τὸ ὄνομα Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ εἶναι παραπάνω ἀπὸ κάθε ἄλλο ὄνομα. ¹⁰ Τὸν ὑπερύψωσεν, ἵνα εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ καμφθῇ ταπεινῶς κάθε γόνατον καὶ προσκυνήσουν λατρευτικὰ τὸν Ἰησοῦν καὶ οἰ ἐν οὐρανοῖς ἄγγελοι κα οἰ ἐπὶ τῆς γῆς ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὸ ὄντα ποὺ εἶναι εἰς τὰ καταχθόνια, ὅπως οἱ δαίμονες, μετὰ τρόμου νὰ ὑποκλιθοῦν πρὸ τοῦ μεγαλείου του. ¹¹ Καὶ ἔτσι κάθε γλῶσσα νὰ ὁμολογήσῃ δυνατὰ καὶ καθαρά, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Κύριος. Καὶ ἡ ὁμολογία αὐτὴ καὶ ἀναγνώρισις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς Κυρίου καταλήγει εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός.

 

 

                                      ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

                                               ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ι´ 38 - 42

³⁸ Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ πορεύεσθαι αὐτοὺς καὶ αὐτὸς εἰσῆλθεν εἰς κώμην τινά. γυνὴ δέ τις ὀνόματι Μάρθα ὑπεδέξατο αὐτὸν εἰς τὸν οἴκον αὐτῆς. ³⁹ καὶ τῇδε ἦν ἀδελφὴ καλουμένη Μαρία, ἣ καὶ παρακαθίσασα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ ἤκουε τὸν λόγον αὐτοῦ. ⁴⁰ ἡ δὲ Μάρθα περιεσπᾶτο περὶ πολλὴν διακονίαν· ἐπιστᾶσα δὲ εἶπε· Κύριε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἡ ἀδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονεῖν; εἰπὲ οὖν αὐτῇ ἵνα μοι συναντιλάβηται. ⁴¹ ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ⁴² ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς.

                              ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΑ´ 27 - 28

²⁷ Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ λέγειν αὐτὸν ταῦτα ἐπάρασά τις γυνὴ φωνὴν ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπεν αὐτῷ· Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας. ²⁸ αὐτὸς δὲ εἶπε· Μενοῦνγε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν.

                                           ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

³⁸ Ἐνῷ δὲ οἱ μαθηταὶ καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες τὸν Ἰησοῦν ἐπήγαιναν ἔχοντες κατεύθυνσιν τὴν Ἱερουσαλήμ, συνέβη νὰ ἔμβῃ ὁ Ἰησοῦς εἰς κάποιο χωρίον· καὶ μία γυναῖκα, ποὺ ὠνομάζετο Μάρθα, τὸν ὑπεδέχθη εἰς τὸ σπίτι της. ³⁹ Καὶ εἶχεν αὐτὴ ἀδελφήν, ποὺ ἐλέγετο Μαρία, ἡ ὁποία ὄχι μόνον ὑπεδέχθη τὸν Ἰησοῦν ὡς ἡ Μάρθα, ἀλλὰ καὶ ἐκάθησε κοντὰ εἰς τοὺς πόδας του ὡς ταπεινὴ μαθήτρια καὶ ἤκουε μὲ προσοχὴν ἀπερίσπαστον τὴν διδασκαλίαν του. ⁴⁰ Ἡ δὲ Μάρθα ἦταν ἀπασχολημένη καὶ πνιγμένη εἰς πολλὴν ἐργασίαν, φροντίζουσα νὰ ἑτοιμάσῃ τὸ φαγητὸν καὶ νὰ περιποιηθῇ τὸν Διδάσκαλον. Ἀφοῦ δὲ ἐστάθη πλησίον τοῦ Χριστοῦ, εἶπε· Κύριε, δὲν σὲ μέλει, ποὺ ἡ ἀδελφή μου μὲ ἀφῆκε μοναχὴν νὰ ὑπηρετῶ καὶ νὰ ἑτοιμάζω τὸ τραπέζι; Πές της λοιπὸν νὰ μὲ βοηθήσῃ. ⁴¹ Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· Μάρθα, Μάρθα, ἀσχολεῖται ἡ διάνοιά σου ἀπὸ ἀνησύχους φροντίδας καὶ κουράζεται τὸ σῶμα σου διὰ νὰ προετοιμάσῃς πολλά. ⁴² Ἕνα δὲ εἶναι χρήσιμον καὶ ἀναγκαῖον, ἡ ἀκρόασις τῆς διδασκαλίας μου, ποὺ εἶναι τροφὴ πνευματική, ἀναγκαία διὰ τὴν ψυχήν. Ἡ Μαρία δὲ ἐξέλεξε τὴν καλὴν καὶ ὠφέλιμον μερίδα, ἡ ὁποία δὲν θὰ τῆς ἀφαιρεθῇ ποτέ. Διότι αἱ ὠφέλειαι τῆς μερίδος αὐτῆς τοῦ πνευματικοῦ φαγητοῦ δὲν εἶναι προσωριναὶ καὶ φθαρταί, ἄλλα πνευματικαὶ καὶ αἰώνιοι.

                                     ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΑ´ 27 - 28

²⁷ Ἐνῷ δὲ ὁ Ἰησοῦς ἔλεγε ταῦτα, κάποια γυναῖκα ἀπὸ τὸ πλῆθος, ἐνθουσιασθεῖσα ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν του, ἔβγαλε φωνὴν μεγάλην καὶ εἶπε· Μακαρία ἡ κοιλία, ποὺ σὲ ἐβάστασε, καὶ οἱ μαστοὶ τοὺς ὁποίους ἐθήλασες. Μακαρία δηλαδὴ ἡ μητέρα, ποὺ σὲ ἐγέννησε καὶ σὲ ἔθρεψεν. ²⁸ Αὐτὸς δὲ εἶπεν· Ἀληθῶς, μακαρία εἶναι ἡ μητέρα μου· ἀλλὰ μὴ λησμονεῖτε, ὅτι μακάριοι κυρίως εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσουν αὐτόν. Εἰς τρόπον ὥστε καὶ αὐτή, ποὺ μὲ ἐγέννησε καὶ μὲ ἐθήλασεν, ἠξιώθη τῆς τιμῆς αὐτῆς, διότι ἐφύλαξε πάντοτε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

=====================================

                                ΟΜΙΛΙΑ 

            ΟΜΙΛΙΆ  ΤΗΣ  ΑΠΟΔΟΣΕΩΣ ΤΗΣ  ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ  ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Μας λέει το σημερινό Ευαγγέλιο ότι, ενώ ο Κύριος δίδασκε τον λόγο του Θεού και εξηγούσε στους ανθρώπους, τι σημασία έχει ο λόγος του Θεού, που φωτίζει τις καρδιές και κάνει τους ανθρώπους να αγαπήσουν τον Θεό, και να αγωνιστούν για να γίνουν τέκνα του Θεού και να έχουν την ελπίδα της αιωνίου ζωής, μια απλή γυναίκα μέσα από το πλήθος των ανθρώπων που άκουγαν τα λόγια του, πετάχτηκε και είπε: «Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας» Ήθελε να δείξει με τα λόγια αυτά, ότι η διδασκαλία του Κυρίου είχε μπει τόσο βαθιά μέσα στην καρδιά της, την είχε συγκινήσει τόσο πολύ, που δεν ήξερε με τι λόγια να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της. Και καταλαβαίνοντας ότι, ό,τι και να έλεγε, δεν θα ήταν άξιο «ευχαριστώ» γι’ αυτή την μεγάλη δωρεά, τον λόγο του Θεού που είναι πυρ ζωής και φως, φώναξε: «Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας». Καλότυχη, μακαρία, ευτυχισμένη εκείνη η γυναίκα, η κοιλιά της οποίας Σε βάστασε, και από τους μαστούς της οποίας θήλασες γάλα για να μεγαλώσεις ως άνθρωπος και να γίνεις Αυτός που είσαι τώρα, κήρυκας του λόγου του Θεού.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ακούγοντας τα λόγια αυτά ο Χριστός έκανε μια παρατήρηση, την εξής: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν». Καλά, τους λέγει, είναι τα λόγια αυτά, αλλά αληθινά μακάριος είναι εκείνος που ακούει τον λόγο του Θεού. Και εσύ, που μιλάς αυτή την στιγμή και εκφράζεις τον ενθουσιασμό σου, είσαι ευλογημένη και μακαρία, γιατί άκουσες τον λόγο του Θεού, τον άκουσες με την καρδιά σου, όχι με τα αυτιά. Δεν ακούμπησε μόνο στα τύμπανα των αυτιών σου αλλά μπήκε στην καρδιά σου: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν».

Κάποια φορά, αδελφοί μου, συνέβη μια ανάλογη ιστορία. Ήταν ένας παπάς και μιλώντας σε κάποιους ανθρώπους, τους έλεγε λόγια του Θεού. Τα έλεγε, όπως έπρεπε να τα ειπεί, βγάζοντάς τα από την καρδιά του, από τη ζωή του, από το είναι του, με αγάπη και πόνο. Τότε ένας άνθρωπος, που ήθελε να τον πειράξει, προφανώς γιατί τα λόγια τού παπά ακούγονταν μόνο στα αυτιά του αλλά δεν έμπαιναν μέσα στην καρδιά του, του λέει:

- Παππούλη, μας μιλάς για τον Χριστό σαν να τον είχες γείτονα και να καθόσασταν στο διπλανό σπίτι.

Και ο ιερέας του λέει:

- Να με συγχωρείς, παιδί μου. Ο Χριστός δεν καθόταν, ούτε κάθεται στο διπλανό σπίτι. Κάθεται κάπου πιο κοντά μου.

- Τι είπες; του λέει εκείνος. Πιο κοντά από το διπλανό σπίτι τον αισθάνεσαι τον Χριστό; Πού, δηλαδή;

- Ο Χριστός ζει μέσα στην καρδιά μου, του απάντησε ο παπάς. Το είπε ο ίδιος: «Ἐάν τις με ἀγαπᾷ, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν». Όποιος με αγαπάει, αμέσως, σε ανταπόδοση, τον αγαπάει ο Πατέρας Μου ο ουράνιος. Και τότε Εγώ και ο Πατέρας μου μαζί, ερχόμαστε και κατοικούμε μέσα στην καρδιά του. Έτσι, λοιπόν, από την στιγμή που αγάπησα τον Χριστό, Τον έχω μέσα στην καρδιά μου! Κατοικεί μέσα στην καρδιά μου!

Αυτό είπε ο Κύριος και στη γυναίκα αυτή, που αναφέρει το Ευαγγέλιο! «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ». Μακάριος ο άνθρωπος που, όταν ακούει τον λόγο του Θεού, δεν μπαίνει στο αυτί του μόνο αλλά μπαίνει και μέσα στην καρδιά του. Γιατί από την στιγμή που αισθάνεται στην καρδιά του έστω ένα ελαφρό πόνο για τον λόγο του Θεού και για τη ζωή που δίνει ο λόγος του Θεού, την ίδια στιγμή, ο Πατέρας ο ουράνιος, έχει κατεβεί μαζί με τον Χριστό μέσα στην καρδιά του.

Και σε κάποια άλλη περίπτωση είπε ο Χριστός:

- Είσαστε πραγματικά μακάριοι, που ακούτε τον λόγο του Θεού και βλέπετε αυτά που βλέπετε. Γιατί πολλοί προφήτες και βασιλείς επιθύμησαν να δουν και να ακούσουν αυτά που βλέπετε και ακούτε, και δεν αξιώθηκαν να τα ακούσουν.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα, από το να αξιωθεί να δει κανείς το πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μακάριοι εκείνοι που θα αξιωθούν να το δουν την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, διότι θα έχουν κληρονομήσει μια για πάντα την αιώνια ζωή. Και μακάριοι και καλότυχοι ήταν εκείνοι, που άκουσαν τον Χριστό τότε να τους ομιλεί και να τους διδάσκει. Γιατί εκείνοι που Τον άκουσαν, με τη καρδιά τους όχι με τα αυτιά τους, έγιναν όλοι Απόστολοι. Και, από άνθρωποι τιποτένιοι, απλοί, ασήμαντοι, όπως ήταν ο Απόστολος Πέτρος, αξιώθηκαν να γίνουν τα μεγαλύτερα πρόσωπα της παγκοσμίου ιστορίας! Όχι της ιστορίας της αμαρτίας και του κακού, αλλά της αγίας ιστορίας, της ιστορίας του Θεού.

Ο Απόστολος Πέτρος αξιώθηκε να γίνει ο Πρωτοκορυφαίος Απόστολος, η πέτρα και το θεμέλιο της Εκκλησίας. Και η ταπεινή κοπέλα της Ναζαρέτ, που είχε ανοίξει την καρδιά της και έψαχνε με ζήλο να βρει τον λόγο του Θεού για να τον βάλει μέσα της, έγινε η Μητέρα όλου του κόσμου! Βασίλισσα και προστάτις όλου του κόσμου!

Εάν θελήσουμε να εξετάσουμε τον εαυτό μας, και να αναρωτηθούμε: Τι μας χρειάζεται στη ζωή αυτή, τι μας λείπει; Αν θελήσουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα καταλήξουμε σε αυτό, που μας δίδαξε ο Κύριός μας και το ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο:

Πήγε στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας. Και η Μάρθα ασχολιόταν να φτιάξει κεράσματα και φαγητά. Ενώ η αδερφή της, η Μαρία αφοσιώθηκε να ακούει τον λόγο του Θεού από το στόμα Του. Και στο τέλος διαμαρτυρήθηκε η Μάρθα, και είπε:

- Κύριε, πώς την αφήνεις να κάθεται και να ακούει λόγια, την στιγμή που έχουμε δουλειές;

Και της απάντησε ο Χριστός:

- Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά». Και μάλιστα πολλά, από εκείνα που ποτέ δεν χορταίνουν τον άνθρωπο. Γιατί ο άνθρωπος δεν χορταίνει με την ύλη και με τα υλικά. Δεν χορταίνει με τά σωματικά. Χορταίνει όταν τρέφει και την ψυχή του. Και γι’ αυτό η «Μαρία τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς». Αυτό που κάνει η Μαρία είναι η σωστή επιλογή. Και αυτό δεν θα το χάσει ποτέ. Θα χορτάσει η καρδιά της και θα μείνει για πάντα χορτασμένη.

Κάποια φορά ένας νεαρός, αφού έδωσε κατ’ επανάληψη στο Πανεπιστήμιο, δεν τα κατάφερε, γιατί ποτέ του δεν διάβαζε στα σοβαρά. Έτσι πήγε και παρακάλεσε ένα πολιτικό να τον διορίσει σε κάποια καλή θέση. Η αξίωση του ήταν μια θέση, που να μην έχει πολλή δουλειά και πολλές φασαρίες, να είναι ήσυχη, άνετη και ξεκούραστη. Και ο πολιτικός εκείνος, επειδή ήταν κάπως άνθρωπος του καθήκοντος, έπιασε και του έγραψε ένα γραμματάκι.

- Κοίταξε, παιδί μου, του λέει. Με έβαλες σε μεγάλο προβληματισμό. Γιατί, αν σε διορίσω σε κανένα Υπουργείο ή καμιά τράπεζα, θα έχεις πολλούς προϊσταμένους. Και όλοι έχουν αξιώσεις. Άρα δεν θα είσαι ήσυχος στη θέση αυτή. Δεν ξέρω τι να κάνω. Να σε διορίσω σε καμιά καλή επιχείρηση; Εκεί έχεις προοπτικές και βγάζεις χρήματα, αλλά πρέπει να έχεις όρεξη για πολλή δουλειά. Εσύ όμως δεν θέλεις κοπιαστική δουλειά. Έχω σπάσει το κεφάλι μου, τι να κάνω για σένα. Ο μόνος τόπος που ξέρω ότι είναι ήσυχος και γαλήνιος, χωρίς κόπο και χωρίς φασαρία, είναι ένας. Το κοιμητήριο! Αυτές τις προϋποθέσεις που ζητάς, τις βρίσκει κανείς μόνο στην γαλήνη του κοιμητηρίου (μακριά από μας!). Γι’ αυτό, ή διόρθωσε τις αξιώσεις σου, ή σε παρακαλώ μην επιμένεις να σου βρω εγώ θέση, γιατί δεν θα μείνεις ευχαριστημένος από μένα! Πρόσεξε γιατί με τέτοια μυαλά δεν θα μπορέσεις ποτέ να κάνεις πραγματικά προκοπή. Με τέτοιες αξιώσεις γαλήνης και ησυχίας χωρίς δουλειά και κόπους, θα μείνεις για πάντα αποτελματωμένος.

Αν αυτό, αδελφοί μου, ισχύει για την παρούσα ζωή, ισχύει πολύ περισσότερο για την αιώνια ζωή, για την αληθινή ζωή, που χαρίζει ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός.

Αν, λοιπόν, αδελφέ μου, θέλεις να αξιωθείς να βρεθείς κοντά Του, πρέπει να Τον μιμηθείς τον Χριστό, γιατί Εκείνος είπε: «Ὁ πατήρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται, κἀγὼ ἐργάζομαι».

Τι σημαίνει «ἕως ἄρτι;» Σημαίνει: «Ποτέ δεν ξεκουράστηκα».

Και πώς εργαζόταν ο Χριστός; Με ταπείνωση, με κόπο, με θυσία.

Γι’ αυτό κι εμείς πρέπει να εργαζόμαστε, όσο πιο συνειδητά μπορούμε, για τη βασιλεία του Θεού, για να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις μέσα μας, να έρθει και να κατοικήσει ο Χριστός. Εκείνος είπε: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ». Μακάριοι εμείς που ακούμε τον λόγο του Θεού, όχι με τα έξω αυτιά αλλά με την καρδιά, γιατί έτσι έρχεται ο Χριστός μέσα μας. Γιατί ο Χριστός πρόσθεσε: «Μακάριοι όχι μόνο οι ακούοντες τον λόγον του Θεού αλλά και φυλάσσοντες αυτόν»

Άμα δεν τηρείς το θέλημα Του, δεν δημιουργείς προϋποθέσεις να έχεις τον Χριστό να κάθεται μέσα στην καρδιά σου! Θα ξαναφύγει. Και θα ξαναφύγει, το πιο φοβερό μερικές φορές, ανεπιστρεπτί! Γιατί; Γιατί ο άνθρωπος, όταν καταλάβει την αλήθεια και την προδίνει με την επιμονή του σε αμαρτίες, γίνεται πιο αδικαιολόγητος! Και παροργίζει τον Θεό! Διώχνει τη Χάρη Του! Και σιγά-σιγά κινδυνεύει να πορωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να φτάσει να κλείσει οριστικά την πόρτα στη αγάπη και στο έλεος του Θεού!

Ο Χριστός με τις πρεσβείες της Παναγίας Μητέρα Του να μας φυλάει από τέτοια έκπτωση και αναισθησία! Και να μας ξυπνάει στην πρόθυμη ακρόαση και τήρηση του αγίου θελήματός Του!