Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΉΣ 22-11-2026 --- Η παραβολή του άφρονος πλουσίου ----

 Ε.Ι.Π.Α.Σ.











22-11-2026 † ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΕ΄ (Η΄ ΛΟΥΚΑ) † Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Φιλήμονος, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, Ἀπφίας, Ἀρχίππου καὶ Ὀνησίμου, καὶ τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Κικιλίας, καὶ τῶν σὺν αὐτῇ. Ἦχος πλ. δ. Ἑωθινὸν γ΄.

  Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ´.

Ἐξ ὕψους κατῆλθες ὁ εὔσπλαγχνος, ταφὴν καταδέξω τριήμερον, ἵνα ἡμᾶς ἐλευθερώσῃς τῶν παθῶν· ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάστασις ἡμῶν, Κύριε δόξα σοι.

 Ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς. Ἦχος δ΄.

Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις. Ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται· Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς

μεγαλοφώνως βοήσωμεν· Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις.

 Ἀπολυτίκιον τοῦ Τοῦ Ναοῦ

 Κοντάκιον τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου. Ἦχος δ΄.

 Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ... Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος,* ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ παρθένος,* τὸ ἱερὸν θησαύρισμα*τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ,* σήμερον εἰσάγεται* ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου,* τὴν χάριν συνεισάγουσα* τὴν ἐν Πνεύματι θείῳ·* ἣν ἀνυμνοῦσιν ἄγγελοι Θεοῦ.* Αὕτη ὑπάρχει* σκηνὴ ἐπουράνιος.


====================================

                        ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

                                       ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ Δ´ 1 - 7

1 Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ, ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, 2 μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, 3 σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. 4 ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· 5 εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα· 6 εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ὑμῖν. 7 Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

                                ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

1 Σας παρακαλώ, λοιπόν, και σας εξορκίζω εγώ, ο οποίος είμαι φυλακισμένος και αλυσοδεμένος δια το όναμα του Κυρίου, να ζήτε και να συμπεριφέρεσθε, όπως ταιριάζει εις την υψηλήν κλήσιν, με την οποίαν έχετε προσκληθή από τον Θεόν. 2 Δηλαδή να ζήτε και να φέρεσθε με κάθε ταπεινοφροσύνην και πραότητα, με ανοχήν απέναντι των άλλων και μεγαλοκαρδίαν, ανεχόμενοι ο ένας του άλλου τας αδυναμίας με αγάπην, 3 να επιμελήσθε και να αγωνίζεσθε να διατηρήτε την ενότητα, με την οποίαν το Πνεύμα το Αγιον σας έχει συνδέσει, έχοντες ως σύνδεσμον την ειρήνην, η οποία θα βασιλεύη μεταξύ σας και θα σας ενώνη εις ένα πνευματικόν σώμα. 4 Είσθε ένα πνευματικόν σώμα και έχετε ένα και το αυτό Πνεύμα Αγιον, που σας ζωογονεί, καθώς επίσης έχετε κληθή όλοι εις μίαν και την αυτήν ελπίδα της κλήσεώς σας. 5 Ενας και μόνος είναι ο Κυριος, μία είναι η πίστις όλων των Χριστιανών, ένα το βάπτισμα που έχουν λάβει. 6 Ενας και μόνος ο Θεός και Πατήρ όλων, αυτός ο οποίος κυριαρχεί επί όλων ανεξαιρέτως και δια μέσου όλων ενεργεί και φανερώνει την αγαθήν του πρόνοιαν, και μέσα εις όλους μας κατοικεί. 7 Εις τον καθένα δε από ημάς εδόθη η χάρις, τα χαρίσματα και αι δωρεαί, σύμφωνα με το μέτρον, με το οποίον δικαίως και σαφώς μοιράζει ο Χριστός τας δωρεάς του. (Ας μη υπάρχουν, λοιπόν, ζηλοφθονίαι μεταξύ σας, διότι τα χαρίσματα είναι δώρα του Θεού, δια την εξυπηρέτησιν όλων).

===================================

 

                    ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

                  Θ’’ Λουκά     ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΒ´ 16 - 21


16 Εἶπε δὲ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς λέγων· Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· 17 καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; 18 καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γεννήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, 19 καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. 20 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; 21 οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν.

                                                   ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

16 Είπε δε προς αυτούς και την εξής παραβολήν· “κάποιου πλουσίου ανθρώπου εσημείωσαν εξαιρετικήν ευφορίαν τα χωράφια του. 17 Και αυτός έπεσεν αμέσως εις αγωνιώδην συλλογήν και μέριμναν, λέγων· Τι να κάμω, διότι δεν έχω που να συγκεντρώσω και αποθηκεύσω τους καρπούς των χωραφιών μου; 18 Και ύστερα από μεγάλην σκέψιν είπε· τούτο θα κάμω· Θα κρημνίσω τας αποθήκας μου και θα οικοδομήσω άλλας μεγαλυτέρας, και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου. 19 Και θα πω εις την ψυχήν μου· Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά αποθηκευμένα για έτη πολλά· απόλαυσε την ζωήν, αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου. 20 Αφού δε ετοίμασε όλα και πριν προλάβη τίποτε από αυτά να απολαύση, του είπεν ο Θεός· ανόητε από την κακίαν σου άνθρωπε και απερίσκεπτε, αυτήν την νύκτα, που επίστευσες ότι θα αρχίση η απολαυστική ζωη σου, απαιτούν να πάρουν από σε χωρίς αναβολήν την ψυχήν σου· αυτά δε που έχεις ετοιμάσει, εις ποίον τώρα ανήκουν; 21 Ετσι παθαίνει και αυτό το τέλος έχει εκείνος, που εγωϊστικά θησαυαρίζει δια τον ευατόν του και δεν προσπαθεί να αποκτήση τον πλούτον των καλών έργων, εις τα οποία ευχαριστείται ο Θεός”.

 ====================================

                                           Ἑωθινόν Γ´

                                          ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΙϚ´ 9 - 20

9 Ἀναστὰς δὲ πρωῒ πρώτῃ σαββάτου ἐφάνη πρῶτον Μαρίᾳ τῇ Μαγδαληνῇ, ἀφ’ ἧς ἐκβεβλήκει ἑπτὰ δαιμόνια. 10 ἐκείνη πορευθεῖσα ἀπήγγειλε τοῖς μετ’ αὐτοῦ γενομένοις, πενθοῦσι καὶ κλαίουσι. 11 κἀκεῖνοι ἀκούσαντες ὅτι ζῇ καὶ ἐθεάθη ὑπ’ αὐτῆς, ἠπίστησαν. 12 Μετὰ δὲ ταῦτα δυσὶν ἐξ αὐτῶν περιπατοῦσιν ἐφανερώθη ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ, πορευομένοις εἰς ἀγρόν. 13 κἀκεῖνοι ἀπελθόντες ἀπήγγειλαν τοῖς λοιποῖς· οὐδὲ ἐκείνοις ἐπίστευσαν. 14 Ὕστερον ἀνακειμένοις αὐτοῖς τοῖς ἕνδεκα ἐφανερώθη καὶ ὠνείδισε τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν καὶ τὴν σκληροκαρδίαν, ὅτι τοῖς θεασαμένοις αὐτὸν ἐγηγερμένον οὐκ ἐπίστευσαν. 15 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει. 16 ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται· 17 σημεῖα δὲ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει· ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι· γλώσσαις λαλήσουσι καιναῖς· 18 ὄφεις ἀροῦσι· κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν, οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει· ἐπὶ ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καὶ καλῶς ἕξουσιν. 19 Ὁ μὲν οὖν Κύριος μετὰ τὸ λαλῆσαι αὐτοῖς ἀνελήφθη εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ. 20 ἐκεῖνοι δὲ ἐξελθόντες ἐκήρυξαν πανταχοῦ, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος καὶ τὸν λόγον βεβαιοῦντος διὰ τῶν ἐπακολουθούντων σημείων. ἀμήν.

                                                 ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

9 Αφού δε ανεστήθη ο Ιησούς το πρωϊ της πρώτης ημέρας της εβδομάδος, παρουσιάσθηκε πρώτον εις την Μαρίαν την Μαγδαληνήν, από την οποίαν είχε διώξει επτά δαιμόνια. 10 Αυτή επήγε και ανήγγειλε το ευχάριστον γεγονός στους μαθητάς του, οι οποίοι επενθούσαν και έκλαιον. 11 Εκείνοι δε όταν ήκουσαν ότι ο Διδάσκαλος ζη και ότι παρουσιάσθηκε εις αυτήν, δεν επίστευσαν. 12 Επειτα από αυτά εφανερώθηκε με άλλην μορφήν, από εκείνην που είχε πριν σταυρωθή, εις δύο από αυτούς που επεριπατούσαν και επήγαιναν εις κάποιον χωράφι. 13 Και εκείνοι επήγαν και ανήγγειλαν τούτο στους άλλους Αποστόλους, αλλ' ούτε εις εκείνους επίστευσαν. 14 Υστερον δε εφανερώθηκε και στους ένδεκα, όταν αυτοί είχαν καθίση να φάγουν, και τους ήλεγξε δια την απιστίαν των και την σκληροκαρδίαν των, διότι δεν επίστευσαν εις εκείνους, που τον είχαν ίδει αναστημένον. 15 Και τους είπεν· “πηγαίνετε εις όλον τον κόσμον και κηρύξατε το ευαγγέλιον, το χαρμόσυνον μήνυμα της σωτηρίας, εις όλην την ανθρωπότητα. 16 Εκείνος που θα πιστεύση και βαπτισθή, θα σωθή, εκείνος που θα απιστήση στο κήρυγμά σας θα καταδικαστή. 17 Υπερφυσικά δε σημεία στους πιστεύοντας που θα μαρτυρούν την αλήθειαν της πίστεώς των, θα ακολουθήσουν τα εξής· Με την πίστιν και την επίκλησιν του ονόματός μου θα διώξουν δαιμόνια· θα ομιλήσουν ξένας γλώσσας, νέας και αγνώστους εις αυτούς. 18 Θα σηκώσουν με τα χέρια τους φίδια φαρμακερά, χωρίς να πάθουν τίποτε από το δάγκωμά των· και εάν ακόμη πιουν κανένα θανατηφόρον δηλητήριον, δεν θα τους βλάψη· θα βάζουν τα χέρια των επάνω στους αρρώστους και εκείνοι, θα γίνωνται καλά”. (Τα θαύματα, που έκαμεν Εκείνος θα κάνουν και αυτοί). 19 Ο μεν λοιπόν Κυριος έπειτα από τας ομιλίας αυτάς και πολλάς άλλας που έκαμε προς αυτούς, ανελήφθη στον ουρανόν και εκάθισεν εις τα δεξιά του Θεού. 20 Εκείνοι δε αφού εβγήκαν προς όλην την οικουμένην, εκήρυξαν παντού το Ευαγγέλιον. Ο δε Κυριος συνέπραττε και συνεργούσε μαζή των και επιβεβαίωνε το κήρυγμά των με τα θαύματα, που επακολουθούσαν ύστερα από το κήρυγμα. Αμήν.


====================================

                                   Α''  ΟΜΙΛΙΑ 

 Ὁ πνευματικός θάνατος πού ἐπιφέρει ἡ πλεονεξία

 Ἀφορμή γιά νά διηγηθεῖ ὁ Κύριος τήν σημερινή παραβολή στάθηκε ἡ φιλονεικία δύο ἀδελφῶν σέ κληρονομικά ζητήματα. Προφανῶς ὁ Χριστός γνώριζε ὅτι καί οἱ δύο τους εἶχαν παραδοθεῖ στήν πλεονεξία, γι’ αὐτό καί ἀρνήθηκε, ὅταν τοῦ ζητήθηκε, νά γίνει «δικαστής» τους καί νά μοιράσει τήν περιουσία τους. Μάλιστα, ἀπευθυνόμενος στό πλῆθος πού παρίστατο, τόνισε: «Νά προσέχετε καί νά φυλάγεσθε ἀπό κάθε εἴδους πλεονεξία, γιατί τά πλούτη, ὅσο περίσσια καί ἄν εἶναι, δέν δίνουν στόν ἄνθρωπο τήν ἀληθινή ζωή» (Λουκ. 12, 13-16). Μέ αὐτή τήν προτροπή ὁ Κύριος μᾶς βοηθᾶ νά ἀποφεύγουμε τήν ἀσθένεια, τό πάθος τῆς πλεονεξίας, γι’ αὐτό καί διηγεῖται τήν παραβολή τοῦ ἄφρονος πλουσίου, σάν μία διαρκῆ ὑπόμνηση γιά τήν σωστή στάση πού πρέπει νά ἔχει ὁ πιστός ἔναντι τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν.

Ὁ πνευματικός θάνατος πού ἐπιφέρει ἡ πλεονεξία

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, συμβουλεύοντας τούς Χριστιανούς τῶν Κολοσσῶν νά ἀπονεκρώσουν ὅ,τι τούς συνδέει μέ τό ἁμαρτωλό παρελθόν, τούς συνιστᾶ νά θανατώσουν καί τό πάθος τῆς πλεονεξίας, τό ὁποῖο χαρακτηρίζει ὡς «εἰδωλολατρία» (Κολ. 3,5). Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ δύναμη τῆς πλεονεξίας πού ἀπομακρύνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό, ἀπό τήνἀγάπη, τήν δικαιοσύνη, τήν συναλληλία, τόν ἀπομονώνει στόν ἑαυτό του καί τόν κάνει νά λατρεύει τά κτίσματα σάν εἴδωλα. Γι’ αὐτό ὁ πλούσιος γαιοκτήμονας τῆς παραβολῆς, ὅταν ἀντίκρυσε τήν ἄφθονη καρποφορία  τῶν ἀγρῶν του, δέν σκέφθηκε νά δοξάσει καί νά εὐχαριστήσει τόν Θεό, νά ἐπιβραβεύσει τούς ἐργάτες του, νά προσφέρει τίς «ἀπαρχές τῶν καρπῶν» στόν Ναό ἤ νά εὐεργετήσει πτωχούς συνανθρώπους του. Ὁ νοῦς του στράφηκε στήν οἰκοδόμηση μεγάλων ἀποθηκευτικῶν χώρων γιά τήν  φύλαξη τῶν ἀγαθῶν του καί στό πῶς θά τά χρησιμοποιήσει γιά τήν καλοπέρασή του: «Ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά κείμενα εἰς ἔτη πολλά‧ ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου».

Τί εἶναι ἡ πλεονεξία

Ἡ πλεονεξία συνίσταται οὐσιαστικά στήν βούληση τοῦ ἀνθρώπου νά ἀποκτήσει ὅλο καί πιό πολλά ἀγαθά, στήν σφοδρή ἐπιθυμία του νά κατέχει περισσότερο πλοῦτο. Πρόκειται γιά ἐμπαθῆ προσκόλληση στήν  ὑλική πραγματικότητα, γιά ἀπληστία, ἡ ὁποία δημιουργεῖ στόν ἄνθρωπο  τήν ἐντύπωση ὅτι ὅσο πιό πολλά κατέχει, τόσο περισσότερο θά ζήσει μέ  εὐτυχία καί αὐτάρκεια. Βεβαίως, αἰτία τοῦ πάθους τῆς πλεονεξίας δέν εἶναι τό χρῆμα οὔτε καθεαυτά τά ὑλικά ἀγαθά, ἀλλά ἡ ἐσφαλμένη στάση τοῦ ἀνθρώπου ἔναντι αὐτῶν, ἀφοῦ δόθηκαν γιά νά χρησιμοποιοῦνται σωστά, μέ σύνεση, καί νά μοιράζονται μέ δικαιοσύνη σέ ὅλους. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος χαρακτηρίζει τήν πλεονεξία ὡς «βουλιμία τῆς ψυχῆς» καί ἐπισημαίνει ὅτι προσβάλλει καί τούς πτωχούς καί τούς πλουσίους: οἱ πτωχοί, πού ὑπόκεινται στό πάθος, ζηλοφθονοῦν τούς πλουσίους‧ καί οἱ πλούσιοι, ἀντιστοίχως, ζηλοφθονοῦν τούς πλουσιότερους ἀπό αὐτούς. Τοιουτοτρόπως, ἡ πλεονεξία ἀλλοτριώνει τόν ἄνθρωπο, στερεῖ τήν ἐλευθερία του καί ὑποτάσσει ὅλες τίς δυνάμεις του στήν ἀκόρεστη ἐπιθυμία γιά συγκέντρωση ὑλικῶν ἀγαθῶν. Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος κυριαρχεῖται ἀπό φόβο, ἄγχος καί ἀνασφάλεια στήν προσπάθειά του νά διατηρήσει καί νά ἐπαυξήσει τόν πλοῦτο του μέ κάθε μέσο.

 Ὁ κατά Θεόν πλοῦτος

Ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς συλλογιζόταν τά πάντα, ὅσον ἀφορᾶ στήν διαχείριση τῶν ἀγαθῶν του‧ εἶχε ἀποβάλει, ὅμως, ἀπό τήν σκέψη του τήν προοπτική τοῦ θανάτου του. Καί ἐκεῖ πού δέν τό περίμενε, ὁ Θεός τοῦ γνωστοποιεῖ τό ἐπικείμενο τέλος του: ἄφρων, ἀνόητε, αὐτή τήν νύκτα θά παραδώσεις τήν ζωή σου. Αὐτά λοιπόν, πού ἑτοίμασες σέ ποιόν θά ἀνήκουν; Ὁ Κύριος ὑπενθυμίζει σέ κάθε ἄνθρωπο ὅτι ὑπάρχει «πλοῦτος» πού πτωχεύει, καί «πτωχεία» πού πλουτίζει. Ὁ πιστός πού δέν συγκεντρώνει πρόσκαιρους θησαυρούς, ἀλλά πλουτίζει τόν ἑαυτό του μέ ὅ,τι θέλει ὁ Θεός προγεύεται ἀπό τόν παρόντα βίο τήν ὑπέρβαση τοῦ θανάτου, καθότι ἑνωμένος μέ τόν Χριστό, ἔχει ἀνοικτή τήν ψυχή του στά θεῖα Του λόγια, τά ὁποῖα ἀγωνίζεται νά ἐφαρμόσει στήν ζωή του. Γι’ αὐτό ἀφήνει τήν ἀγάπη του νά διαχέεται πρός τόν Θεό τῆς Ἀγάπης‧ καί ἐμπνεόμενος ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀγαπᾶ κάθε ἄνθρωπο, ἀκόμη καί τόν ἐχθρό. Ἡ ἀγάπη του αὐτή γίνεται ἔμπρακτη, μέ κάθε μέσο πού ἔχει στήν διάθεσή του καί τότε καταλαβαίνει τί ἐννοεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν λέγει: «ὡς πτωχοί πολλούς δέ πλουτίζοντες, ὡς μηδέν ἔχοντες καί πάντα κατέχοντες» (Β´ Κορ. 6, 10).


====================================

                                     Β'' ΟΜΙΛΙΑ 

                         Κέρδη επίγεια και ουράνια

      Δεν δίνουν ευτυχία

Θέλοντας ο Κύριος να δείξει πόσο ολέθριο είναι το πάθος της πλεονεξίας είπε την παρακάτω Παραβολή: Κάποιου πλουσίου ανθρώπου τα εκτεταμένα χωράφια απέδωσαν πλούσια παραγωγή. Κι αντί ο πλούσιος αυτός να χαρεί και να ευχαριστήσει το Θεό για την πλούσια σοδειά, κυριεύθηκε από έγνοιες και συλλογισμούς: Τι να κάνω; Πού να μαζέψω τους καρπούς που μου περισσεύουν; Έχασε την ειρήνη του, έχασε και τον ύπνο του. Επιτέλους κάποτε βρήκε τη λύση: Αυτό θα κάνω! Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα οικοδομήσω μεγαλύτερες. Και θα μαζέψω εκεί όλα τα αγαθά μου. Κι ύστερα θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά και σου φθάνουν για πολλά χρόνια. Μη σκοτίζεσαι πλέον για τίποτε. Τώρα πλέον ήρθε η ώρα να χαρείς με φαγοπότια και διασκεδάσεις.

Ο δύστυχος! Νόμιζε ότι θα ευτυχήσει με τα πλούτη! Δεν μπορούσε να καταλάβει ότι αυτά δεν κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο. Άλλωστε ο ίδιος ζούσε τη δυστυχία και μόνο με τη σκέψη των πολλών αγαθών, πριν ακόμη τα συγκεντρώσει και τα αποθηκεύσει. Δεν μπορούσε να χαρεί τίποτε, διότι η πλεονεξία του τον ταλαιπωρούσε και τον βασάνιζε. Ήθελε να κρατήσει όλους τους καρπούς για τον εαυτό του. Κι επειδή δεν μπορούσε να το κατορθώσει αυτό, βυθιζόταν σε εναγώνιες σκέψεις. Θα μπορούσε βέβαια να γίνει ευτυχισμένος, εάν έπαιρνε μία γενναία απόφαση. Να δωρίσει τα αγαθά που του περίσσευαν στους φτωχούς, να χορτάσει τα πεινασμένα τους στόματα, και να ευχαριστήσει το Θεό που του δώρισε μια τέτοια ευφορία και δυνατότητα φιλανθρωπίας. Αλλά επειδή σκοτίσθηκε από την πλεονεξία κατάντησε δυστυχισμένος κι άρρωστος.

Τι κερδίζουμε λοιπόν από την προσκόλληση στα περιττά αγαθά μας; Ανάπαυση δεν κερδίζουμε. Ανήσυχες και βασανιστικές φροντίδες μας αιχμαλωτίζουν. Όσο περισσότερα αποκτούμε, τόσο περισσότερο βυθιζόμαστε σε συλλογισμούς και ανησυχίες: πώς θα διατηρήσουμε αυτά που αποκτήσαμε, πώς θα προσθέσουμε κι άλλα. Και συμβαίνει να χάνουμε συχνά και τον ύπνο μας με τις εναγώνιες σκέψεις μας. Τα θέλουμε όλα δικά μας για να τα απολαμβάνουμε μόνο εμείς, νομίζοντας ότι όσα έχουμε είναι όλα δικά μας.

Και πολύ περισσότερο δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι η ψυχή μας δεν χορταίνει με τα υλικά αγαθά. Η ψυχή ως πνευματική οντότητα ζει και ευτυχεί μόνο με ουράνια, πνευματικά αγαθά. Η αφθονία των υλικών αγαθών, των φαγητών, των διασκεδάσεων δεν μας κάνουν ευτυχισμένους. Κι έπειτα στη ζωή υπάρχουν προβλήματα που δεν λύνονται με το χρήμα, αρρώστιες και θλίψεις, πειρασμοί και εντάσεις, οικογενειακά και άλλα προβλήματα που αφαιρούν συχνά κάθε χαρά και ειρήνη. Μη γελιόμαστε λοιπόν. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι τα αγαθά που δίνουν ανάπαυση και ευτυχία προέρχονται από τον ουρανό κι εκεί καταλήγουν. Αυτά να αναζητούμε κι αυτά να επιδιώκουμε.

 Η τελευταία μας ώρα

Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως περίμενε ο πλούσιος. Πριν ακόμη προφθάσει να πει στην ψυχή του τα όσα σχεδίαζε, του μίλησε πρώτα ο Θεός: Άμυαλε άνθρωπε! Τη νύχτα αυτή, που την ονειρευόσουν ως νύχτα ευτυχίας, απαίσιοι δαίμονες ζητούν να πάρουν την ψυχή σου, σε λίγο θα πεθάνεις. Κι όλα αυτά που αποθήκευσες, σε ποιον θα ανήκουν; Κι ο Κύριος έκλεισε την Παραβολή λέγοντας: Τέτοιο τέλος θα έχει κι όποιος μαζεύει μόνο για τον εαυτό του τα υλικά αγαθά και δεν αποταμιεύει θησαυρούς στον ουρανό με τα έργα της αγάπης. Θα καταλήξει την τελευταία μέρα ή νύχτα της ζωής του στην αιώνια νύχτα της κολάσεως.

Αλήθεια· έχουμε σκεφθεί εμείς ποτέ πώς θα είναι το δικό μας τέλος, η δική μας τελευταία μέρα ή νύχτα; Η νύχτα αυτή του πλουσίου της Παραβολής ήταν η πιο εφιαλτική και αποτρόπαιη νύχτα της ζωής του. Ήταν η νύχτα την οποία ονειρευόταν ως νύχτα ευτυχίας, και την περίμενε με τη βεβαιότητα ότι θα άρχιζε να απολαμβάνει για πολλά χρόνια ακόμη τα πλούτη του. Εκείνη η νύχτα όμως έγινε γι’ αυτόν νύχτα αγωνίας και τρόμου. Μια νύχτα ατελείωτη και φρικτή.

Διότι όσοι είναι προσκολλημένοι στα υλικά αγαθά, την ώρα του θανάτους τους εισέρχονται σε μία νύχτα φοβερή και ατελείωτη. Εγκαταλείπουν πίσω τους όλα εκείνα για τα οποία μόχθησαν και με πολλές αγωνιώδεις φροντίδες συγκέντρωσαν και απέρχονται πάμφτωχοι, άδειοι από καλά έργα κι απ’ τη χάρη του Θεού. Σκοτάδι απογνώσεως απλώνεται γύρω τους καθώς παραλαμβάνουν την ψυχή τους οι σκοτεινοί δαίμονες.

Για τους δικαίους όμως, για τους ελεήμονες και φιλάνθρωπους, η τελευταία μέρα ή νύχτα είναι η ωραιότερη ανατολή μιας ημέρας ατελεύτητης και άδυτης. Είναι η είσοδος στη Βασιλεία του Θεού. Εμείς άραγε πώς θα βρεθούμε την τελευταία μας ώρα; Είναι φοβερό να έχουμε την κατάληξη του πλουσίου της Παραβολής. Γι’ αυτό ας καταπολεμούμε κάθε πλεονεξία, κι ας αποταμιεύουμε τα αγαθά μας στις αποθήκες του ουρανού, μοιράζοντάς τα στους πεινασμένους και ενδεείς. Για να μην παραλάβουν την ψυχή μας οι απαίσιοι δαίμονες αλλά οι αγαθοί άγγελοι και να την οδηγήσουν στην αγκαλιά του Θεού.  

  Χριστιανική Φοιτητική  Δράση


=================================

                                   Γ'' ΟΜΙΛΙΑ 

                  «Ποιος είναι ο αληθινός πλούτος της ζωής;»

Σήμερα, Κυριακή Θ΄ Λουκά, η Εκκλησία μας φέρνει μπροστά στα μάτια μας μια από τις πιο συγκλονιστικές και επίκαιρες παραβολές του Κυρίου μας, την παραβολή του «άφρονος πλουσίου». Είναι μια ιστορία που λειτουργεί σαν καθρέφτης για την ψυχή μας, καλώντας μας να αναρωτηθούμε ποιο είναι τελικά το πραγματικό νόημα της ζωής και πού στηρίζουμε τις ελπίδες μας.

                          1. Η πλάνη της αυτάρκειας και του εγωισμού

Ο Χριστός μάς παρουσιάζει έναν άνθρωπο του οποίου τα χωράφια έφεραν άφθονη σοδειά. Αντί να ευχαριστήσει τον Θεό για την ευλογία Του, ο άνθρωπος αυτός κυριεύεται από την αγωνία της συσσώρευσης. Σκέφτεται: «Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου, θα χτίσω μεγαλύτερες και θα πω στην ψυχή μου: φάε, πιες, διασκέδασε, έχεις αγαθά για πολλά χρόνια».

Αν παρατηρήσουμε τα λόγια του, θα δούμε ότι κυριαρχεί το «εγώ» και το «δικό μου»: οι αποθήκες μου, τα γεννήματά μου, τα αγαθά μου, η ψυχή μου. Ξέχασε εντελώς δύο βασικές αλήθειες:

     Τον Θεό, που είναι ο αληθινός Δωρητής κάθε αγαθού.

     Τον συνάνθρωπο, που θα μπορούσε να γίνει η ζωντανή αποθήκη των περισσευμάτων του μέσω της ελεημοσύνης.

                           2. Γιατί ο Θεός τον αποκαλεί «άφρονα»;

Στα μάτια του κόσμου, ο άνθρωπος αυτός ήταν επιτυχημένος, προνοητικός και ικανός επιχειρηματίας. Όμως, ο Θεός τού λέει: «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου· α δε ητοίμασας τίνι έσται;» (Ανόητε, αυτή τη νύχτα θα σου ζητήσουν την ψυχή σου· αυτά που ετοίμασες σε ποιον θα μείνουν;).

Ονομάζεται «άφρων» (ανόητος) όχι επειδή ήταν πλούσιος, αλλά επειδή:

     Μπέρδεψε τις ανάγκες της ψυχής με τις ανάγκες του σώματος. Είπε στην αθάνατη ψυχή του να τραφεί με υλικά αγαθά, τα οποία όμως δεν μπορούν να χορτάσουν το πνεύμα.

     Θεώρησε δεδομένο το αύριο. Έκανε σχέδια για δεκαετίες, χωρίς να υπολογίζει ότι η ζωή μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού.

     Επένδυσε μόνο στη γη. Έφυγε από αυτόν τον κόσμο πάμπλουτος σε υλικά αγαθά, αλλά πάμφτωχος απέναντι στον Θεό.

                                   3. Το «πλουτείν εις Θεόν»

Ο Κύριος κλείνει την παραβολή με μια προειδοποίηση για όλους μας: «Ούτως ο θησαυρίζων εαυτώ, και μη εις Θεόν πλουτών». Το πρόβλημα, αδελφοί μου, δεν είναι τα χρήματα ή τα υλικά αγαθά, αλλά η πλεονεξία και η προσκόλληση της καρδιάς μας σε αυτά. Όταν η ύλη γίνεται ο σκοπός της ζωής μας, τότε υποδουλωνόμαστε σε αυτήν.

Πώς μπορούμε να γίνουμε «πλούσιοι εις Θεόν»;

     Με την ευγνωμοσύνη. Να αναγνωρίζουμε ότι όσα έχουμε, όσα είμαστε και όσα πετυχαίνουμε είναι δώρα της αγάπης του Θεού.

     Με την αγάπη και την προσφορά. Ό,τι δίνουμε στους φτωχούς, στους πονεμένους και σε όσους έχουν ανάγκη, δεν χάνεται· αποταμιεύεται στον Ουρανό, εκεί όπου «κλέπτης ουκ εγγίζει».

     Με την καλλιέργεια των αρετών. Η προσευχή, η ταπείνωση, η συγχωρητικότητα και η συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας είναι ο θησαυρός που παίρνουμε μαζί μας στην αιωνιότητα.

Επίλογος

Αδελφοί μου, καθώς βαδίζουμε μέσα στη περίοδο των Χριστουγέννων (έχοντας μόλις εορτάσει τα   Εισόδια της Θεοτόκου)   ας ανοίξουμε την καρδιά μας στον Χριστό και στον πλησίον μας. Ας μην αφήσουμε τις μέριμνες και τα υλικά αγαθά να γίνουν τοίχος που μας χωρίζει από τον Θεό. Ας γίνουμε καλοί διαχειριστές των δωρεών Του, ώστε όταν έρθει η ώρα της συνάντησής μας μαζί Του, να παρουσιαστούμε πλούσιοι σε αγάπη, έλεος και αρετή. Αμήν

 

 







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου