Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 16-8-2026 === ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α' Θ´ 2 - 12 === ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΗ´ 23 - 35 === Ἑωθινόν ΙΑ´

 Ε.Ι.Π.Α.Σ.

16-08-2026 † ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ. † Μνήμη τῆς ἐξ Ἐδέσσης ἀνακομιδῆς τῆς ἀχειροποιήτου Εἰκόνος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τοῦ Ἁγίου Μανδηλίου, καὶ τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Διομήδους. Ἦχος Βʹ. Ἑωθ. ΙΑ΄

 Εἰσοδικὸν Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν Χριστῷ, σῶσον ἡμᾶς Υἱὲ Θεοῦ ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν ψάλλοντάς σοι, Ἀλληλούϊα.

 Ἀπολυτίκιον. Ἦχος Β´.

 Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον, ἡ ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν ᾍδην ἐνέκρωσας, τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος· ὅτε δὲ καὶ τοὺς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας, πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν  ἐπουρανίων ἐκραύγαζον· Ζωοδότα Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, δόξα σοι.

 

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Εἰκόνος Ἦχος β'

Τὴν ἄχραντον Εἰκόνα σου, προσκυνοῦμεν ἀγαθέ, αἰτούμενοι συγχώρησιν τῶν πταισμάτων ἡμῶν,

Χριστὲ ὁ Θεός· βουλήσει γὰρ ηὐδόκησας σαρκί, ἀνελθεῖν ἐν τῷ Σταυρῷ, ἵνα ῥύσῃ οὓς ἔπλασας, ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἐχθροῦ· ὅθεν εὐχαρίστως βοῶμέν σοι· Χαρᾶς ἐπλήρωσας τὰ πάντα, ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, παραγενόμενος εἰς τὸ σῶσαι τὸν κόσμον.

 

 Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς Ἦχος α'

Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

 Ἀπολυτίκιον τοῦ Ναοῦ

 

Κοντάκιον Ἦχος β΄

Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν· ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.

============================

                               ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

 

                          ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α' Θ´ 2 - 12

² εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ. ³ ἡ ἐμὴ ἀπολογία τοῖς ἐμὲ ἀνακρίνουσιν αὕτη ἐστί. ⁴ Μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν φαγεῖν καὶ πιεῖν; ⁵ μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν ἀδελφὴν γυναῖκα περιάγειν, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι καὶ οἱ ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου καὶ Κηφᾶς; ⁶ ἢ μόνος ἐγὼ καὶ Βαρνάβας οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν τοῦ μὴ ἐργάζεσθαι; ⁷ τίς στρατεύεται ἰδίοις ὀψωνίοις ποτέ; τίς φυτεύει ἀμπελῶνα καὶ ἐκ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ οὐκ ἐσθίει; ἢ τίς ποιμαίνει ποίμνην καὶ ἐκ τοῦ γάλακτος τῆς ποίμνης οὐκ ἐσθίει; ⁸ Μὴ κατὰ ἄνθρωπον ταῦτα λαλῶ; ἢ οὐχὶ καὶ ὁ νόμος ταῦτα λέγει; ⁹ ἐν γὰρ τῷ Μωϋσέως νόμῳ γέγραπται· οὐ φιμώσεις βοῦν ἀλοῶντα. μὴ τῶν βοῶν μέλει τῷ Θεῷ; ¹⁰ ἢ δι’ ἡμᾶς πάντως λέγει; δι’ ἡμᾶς γὰρ ἐγράφη, ὅτι ἐπ’ ἐλπίδι ὀφείλει ὁ ἀροτριῶν ἀροτριᾶν, καὶ ὁ ἀλοῶν τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ μετέχειν ἐπ’ ἐλπίδι. ¹¹ Εἰ ἡμεῖς ὑμῖν τὰ πνευματικὰ ἐσπείραμεν, μέγα εἰ ἡμεῖς ὑμῶν τὰ σαρκικὰ θερίσομεν; ¹² εἰ ἄλλοι τῆς ἐξουσίας ὑμῶν μετέχουσιν, οὐ μᾶλλον ἡμεῖς; ἀλλ’ οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ, ἀλλὰ πάντα στέγομεν, ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ.

                             ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

² Ἐὰν δι’ ἄλλους δὲν εἶμαι Ἀπόστολος, τουλάχιστον ὅμως διὰ σᾶς εἶμαι Ἀπόστολος. Διότι ἡ σφραγῖδα, μὲ τὴν ὁποίαν πιστοποιεῖται ἐπίσημα τὸ ἀποστολικόν μου ἀξίωμα, εἶσθε διὰ τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου σεῖς, τοὺς ὁποίους ἑγὼ ὠδήγησα εἰς Χριστόν. ³ Ἡ ἀπάντησίς μου πρὸς ἐκείνους, ποὺ μὲ ἐξετάζουν, ἐὰν εἶμαι Ἀπόστολος, εἶναι αὐτὴ ποὺ δίδεται ἀπὸ τὴν θείαν αὐτὴν σφραγῖδα. ⁴ Ἀφοῦ λοιπὸν εἶμαι καὶ ἐγὼ Ἀπόστολος σὰν τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους, ἐρωτᾷ: Δὲν ἔχομεν ἑγὼ καὶ οἱ συνεργάται μου δικαίωμα νὰ φάγωμεν καὶ νὰ πίωμεν αὐτά, ποὺ μᾶς προσφέρουν οἱ μαθηταί μας; ⁵ Μήπως δὲν ἔχομεν καὶ ἡμεῖς δικαίωμα νὰ περιφέρωμεν εἰς τὰς περιοδείας μας γυναῖκα, Χριστιανὴν ἀδελφήν, διὰ νὰ μᾶς ὑπηρετῇ, καθὼς περιφέρουν τέτοιαν καὶ οἰ λοιποὶ Ἀπόστολοι καὶ οἱ λεγόμενοι ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου καὶ ὁ Κηφᾶς; ⁶ Ἢ μήπως μόνος ἐγὼ καὶ ὁ Βαρνάβας δὲν ἔχομεν δικαίωμα νὰ μὴ ἐργαζώμεθα ἐπάγγελμα βιοποριστικόν, διὰ νὰ κερδίζωμεν ἀπὸ αὐτὸ τὰ ἔξοδά μας; ⁷ Εἴμεθα στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀγωνιζόμεθα διὰ τὴν ἐξάπλωσιν τῆς βασιλείας του. Ποῖος ποτὲ λαμβάνει μέρος εἰς ἐκστρατείαν κατὰ τοῦ ἐχθροῦ μὲ ἰδικά του ἔξοδα; Εἴμεθα ἀμπελουργοί, ποὺ καλλιεργοῦμεν τὸ πνευματικὸν ἀμπέλι τοῦ Χριστοῦ. Ποῖος φυτεύει ἀμπέλι καὶ δὲν τρώγει ἀπὸ τὸν καρπόν του; Εἴμεθα πνευματικοὶ ποιμένες καὶ σεῖς εἶσθε τὰ πρόβατά μας. Ποῖος βόσκει ποίμνιον καὶ φροντίζει δι’ αὐτό, καὶ δὲν τρώγει ἀπὸ τὸ γάλα τοῦ ποιμνίου; ⁸ Ἀλλὰ μήπως αὐτὰ ποὺ λέγω εἶναι σύμφωνα μόνον μὲ συνηθείας καὶ παραδείγματα ἀνθρώπινα; Ἢ μήπως δὲν λέγει αὐτὰ καὶ ὃ θεόπνευστος νόμος; ⁹ Βεβαίως καὶ ὁ νόμος λέγει ταῦτα. Διότι ἔχει γραφῆ εἰς τὸν Μωσαϊκὸν νόμον: Δὲν θὰ κλείσῃς καὶ δὲν θὰ βουλώσῃς τὸ στόμα τοῦ βωδιοῦ, ποὺ ἁλωνίζει. Θὰ ἀφήσης τὸ στόμα του ἐλεύθερον νὰ φάγῃ ἀπὸ τὰ στάχυα, ποὺ κοπιάζει διὰ νὰ τριφθοῦν εἰς τὸ ἀλῶνι. Ἀλλ’ ἐρωτῶ: Μήπως ὁ Θεὸς ὡς νομοθέτης ἐνδιαφέρεται διὰ τὰ βώδια; ¹⁰ Ἢ μήπως ὡρισμένως δι’ ἠμᾶς τοὺς λογικοὺς ἀνθρώπους λέγει καὶ νομοθετεῖ αὐτά; Ναί· δι’ ἡμᾶς λέγει ταῦτα. Διότι δι’ ἡμᾶς τοὺς πνευματικοὺς ἐργάτας καὶ καλλιεργητὰς ἐγράφη, ὅτι ὁ καλλιεργητὴς μὲ ἐλπίδα τοῦ νὰ ἀπολαύσῃ τὴν ἐσοδείαν ὀφείλει νὰ καλλιεργῇ τὴν γῆν, καὶ ἐκεῖνος, ποὺ γεμᾶτος ἐλπίδα ἁλωνίζει, ὀφείλει νὰ μετέχῃ καὶ νὰ ἀπολαμβάνῃ τὸν καρπόν, ποὺ ἤλπιζεν ἀπὸ τὸν ἀγρόν του. ¹¹ Καὶ ἡμεῖς σπορεῖς πνευματικοὶ καὶ καλλιεργηταὶ ὑπήρξαμεν μεταξύ σας. Ἐὰν λοιπὸν ἡμεῖς ἐσπείραμεν εἰς τὰς καρδίας σας τὸν πνευματικὸν σπόρον τῆς ἀληθείας καὶ σᾶς μετεδώκαμεν πνευματικὰ χαρίσματα, εἶναι μεγάλο πρᾶγμα, ἐὰν ἡμεῖς θερίσωμεν ὡς καρπὸν τῆς πνευματικῆς μας αὐτῆς σπορᾶς τὰ σωματικὰ ἀγαθά σας; ¹² Καὶ ἐὰν ἄλλοι χρησιμοποιοῦν τὰ δικαιώματα, ποὺ τοὺς δίδει ὁ νόμος εἰς σᾶς τοὺς μαθητευομένους, δὲν δικαιούμεθα νὰ χρησιμοποιήσωμεν τὴν ἐξουσίαν αὐτὴν πολὺ περισσότερον ἡμεῖς; Ἀλλ’ ὅμως δὲν ἐκάμαμεν χρῆσιν τῶν δικαιωμάτων μας αὐτῶν. Ἀλλ’ ὑποφέρομεν κάθε εἶδος στερήσεις, διὰ νὰ μὴ παρεμβάλωμεν οὐδὲ τὸ παραμικρὸν ἐμπόδιον εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.

 

 

                                    ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

                                 ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΗ´ 23 - 35

²³ Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ ὃς ἠθέλησεν συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. ²⁴ ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. ²⁵ μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. ²⁶ πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί, καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. ²⁷ σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτόν, καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. ²⁸ ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγεν λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. ²⁹ πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί, καὶ ἀποδώσω σοι· ³⁰ ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον. ³¹ ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. ³² τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με· ³³ οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγὼ σὲ ἠλέησα; ³⁴ καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. ³⁵ Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

                             ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

                         ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΗ´ 23 - 35

²³ Διότι δὲ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν τὸ καθῆκον τοῦ νὰ συγχωρῶμεν τοὺς πταίστας μας εἶναι ἀπεριόριστον, δι’ αὐτὸ ὠμοίασεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν πρὸς ἐπίγειον βασιλέα, ποὺ ἠθέλησε νὰ λογαριασθῇ μὲ τοὺς δούλους καὶ αὐλικούς του, εἰς τοὺς ὁποίους εἶχεν ἀναθέσει τὴν διαχείρισιν τῶν φόρων καὶ εἰσπράξεών του. ²⁴ Ὅταν δὲ αὐτὸς ἄρχισε νὰ λογαριάζεται, τοῦ ἔφεραν ἕνα χρεώστην, ποὺ ὤφειλε δέκα χιλιάδες τάλαντα, δηλαδὴ περίπου ἑξήκοντα ἑκατομμύρια χρυσᾶς δραχμάς. ²⁵ Ἐπειδὴ δὲ αὐτὸς δὲν εἶχε νὰ πληρώσῃ, διέταξεν ὁ κύριος νὰ πωληθῇ αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του καὶ ὅλα ὅσα εἶχε καὶ νὰ πληρωθῇ τὸ χρέος. ²⁶ Ἔπεσε λοιπὸν κατὰ γῆς ὁ δοῦλος καὶ τὸν ἐπροσκύνει λέγων· Κύριε, κάμε ὑπομονὴν δι’ ἐμέ, καὶ ὅλα ὅσα χρεωστῶ, θὰ σοῦ τὰ πληρώσω. ²⁷ Ἐλυπήθη δὲ καὶ ᾐσθάνθη συμπάθειαν ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου καὶ τὸν ἀφῆκεν ἐλεύθερον, τοῦ ἐχάρισε δὲ καὶ τὸ δάνειον. ²⁸ Ὅταν ὅμως ἐβγῆκεν ἔξω ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, ηὗρεν ἕνα ἀπὸ τοὺς συνδούλους του, ποὺ τοῦ ἐχρεώστει ἑκατὸν δηνάρια, δηλαδὴ περίπου ἐνενήντα χρυσὸς δραχμάς.Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐσταμάτησε, τὸν ἐστενοχώρει σκληρὰ λέγων· Ἐξόφλησέ μου ὅ,τι μοῦ χρεωστεῖς. ²⁹ Ἔπεσε λοιπὸν εἰς τὰ πόδια του ὁ σύνδουλός του καὶ τὸν παρεκάλει λέγων· Περίμενέ με καὶ δεῖξε ὑπομονὴν μαζί μου καὶ θὰ σὲ πληρώσω. ³⁰ Αὐτὸς ὅμως δὲν ἤθελεν, ἀλλ’ ἐπῆγεν εἰς τὸ δικαστήριον καὶ τὸν ἔρριψεν εἰς φυλακήν, Ἕως ὅτου πληρώσῃ ὅ,τι ἐχρεωστοῦσεν. ³¹ Ὅταν δὲ εἶδαν οἱ ἄλλοι σύνδουλοί του αὐτὰ ποὺ ἔγιναν, ἐλυπήθησαν πολὺ καὶ ἀφοῦ ἦλθαν διηγήθησαν εἰς τὸν κύριον τους ὅλα ὅσα συνέβησαν. ³² Τότε τὸν προσεκάλεσεν ὁ κύριός του καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Δοῦλε πονηρέ, ὅλον τὸ χρέος ἐκεῖνο, τὸ τόσον μεγάλο, σοῦ τὸ ἐχάρισα, ἐπειδὴ μὲ παρεκάλεσες. ³³ Δὲν ἔπρεπε καὶ σὺ νὰ λυπηθῇς καὶ νὰ κάμῃς ἔλεος εἰς τὸν σύνδουλόν σου, ὅπως καὶ ἑγώ, ποὺ δὲν εἶμαι σύνδουλός σου ἀλλὰ κύριός σου, σὲ ἐλυπήθηκα καὶ ἔδειξα ἔλεος εἰς σέ; ³⁴ Καὶ ἐθύμωσεν ὁ κύριός του καὶ τὸν παρέδωκεν εἰς αὐτούς, ποὺ βασανίζουν τοὺς φυλακισμένους, διὰ νὰ τὸν τιμωροῦν, μέχρις ὅτου ἐξοφλήσῃ πᾶν ὅ,τι ἐχρεωστοῦσεν. ³⁵ Ἔτσι καὶ ὁ ἐπουράνιος πατήρ μου, πρὸς τὸν ὁποῖον λόγῳ τῶν ἀναριθμήτων σας ἁμαρτιῶν εἶσθε χρεῶσται ἀναριθμήτου χρέους, θὰ κάμῃ εἰς σᾶς, ἐὰν δὲν συγχωρήσετε καθένας σας τὸν ἀδελφόν του ὄχι μὲ τὸ στόμα σας μόνον, ἀλλ’ ἀπὸ τὴν καρδιά σας.

===========================

                                         Ἑωθινόν ΙΑ´

                   ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΚΑ´ 15 - 25

¹⁵ Ὅτε οὖν ἠρίστησαν, λέγει τῷ Σίμωνι Πέτρῳ ὁ Ἰησοῦς· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με πλέον τούτων; λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ· Βόσκε τὰ ἀρνία μου. ¹⁶ λέγει αὐτῷ πάλιν δεύτερον· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με; λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ· Ποίμαινε τὰ πρόβατά μου. ¹⁷ λέγει αὐτῷ τὸ τρίτον· Σίμων Ἰωνᾶ, φιλεῖς με; ἐλυπήθη ὁ Πέτρος ὅτι εἶπεν αὐτῷ τὸ τρίτον, φιλεῖς με, καὶ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, σὺ πάντα οἶδας, σὺ γινώσκεις ὅτι φιλῶ σε. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Βόσκε τὰ πρόβατά μου. ¹⁸ ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ὅτε ἦς νεώτερος, ἐζώννυες σεαυτὸν καὶ περιεπάτεις ὅπου ἤθελες· ὅταν δὲ γηράσῃς, ἐκτενεῖς τὰς χεῖράς σου, καὶ ἄλλος σε ζώσει, καὶ οἴσει ὅπου οὐ θέλεις. ¹⁹ τοῦτο δὲ εἶπε σημαίνων ποίῳ θανάτῳ δοξάσει τὸν Θεόν. καὶ τοῦτο εἰπὼν λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. ²⁰ ἐπιστραφεὶς δὲ ὁ Πέτρος βλέπει τὸν μαθητὴν ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς ἀκολουθοῦντα, ὃς καὶ ἀνέπεσεν ἐν τῷ δείπνῳ ἐπὶ τὸ στῆθος αὐτοῦ καὶ εἶπε· Κύριε, τίς ἐστιν ὁ παραδιδούς σε; ²¹ τοῦτον ἰδὼν ὁ Πέτρος λέγει τῷ Ἰησοῦ· Κύριε, οὗτος δὲ τί; ²² λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχομαι, τί πρὸς σέ; σύ ἀκολούθει μοι. ²³ ἐξῆλθεν οὖν ὁ λόγος οὗτος εἰς τοὺς ἀδελφοὺς ὅτι ὁ μαθητὴς ἐκεῖνος οὐκ ἀποθνήσκει· καὶ οὐκ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς ὅτι οὐκ ἀποθνήσκει, ἀλλ’ Ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχομαι, τί πρὸς σέ; ²⁴ Οὗτός ἐστιν ὁ μαθητὴς ὁ μαρτυρῶν περὶ τούτων καὶ γράψας ταῦτα, καὶ οἴδαμεν ὅτι ἀληθὴς ἐστιν ἡ μαρτυρία αὐτοῦ. ²⁵ ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ’ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία. Ἀμήν.

                                      ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

 ¹⁵ Ὅταν λοιπὸν ἐπῆραν τὸ πρωϊνό τους, εἶπεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν Σίμωνα Πέτρον· Σίμων, υἱὲ τοῦ Ἰωνᾶ, μὲ ἀγαπᾶς περισσότερον ἀπὸ αὐτούς, τοὺς ἄλλους συμμαθητάς σου, ὅπως μοῦ ἔλεγες καυχώμενος κατὰ τὴν νύκτα τῆς συλλήψεώς μου; Ὁ Πέτρος τώρα διδαγμένος ἀπὸ τὸ πάθημά του ἐκφράζεται μὲ γλῶσσαν ταπεινοφροσύνης καὶ λέγει εἰς αὐτόν· Ναί, Κύριε, σὺ γνωρίζεις, ὅτι σὲ ἀγαπῶ. Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Βόσκε τὰ λογικὰ ἀρνία τῆς πνευματικῆς μου ποίμνης καὶ φρόντιζε νὰ τρέφονται καὶ νὰ οἰκοδομοῦνται ταῦτα μὲ τὴν διδασκαλίαν τῆς ἀληθείας καὶ μὲ κάθε μέσον πνευματικῆς παιδαγωγίας. ¹⁶ Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς πάλιν διὰ δευτέραν φοράν· Σίμων, υἱὲ τοῦ Ἰωνᾶ, μὲ ἀγαπᾷς; Λέγει εἰς αὐτόν· Ναί, Κύριε, σὺ γνωρίζεις, ὅτι σὲ ἀγαπῶ. Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ποίμαινε τὰ λογικὰ πρόβατά μου, ἐπιστατῶν καὶ ἀγρυπνῶν διὰ τὴν ἀσφάλειαν καὶ σωτηρίαν των. ¹⁷ Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς διὰ τρίτην φοράν· Σίμων, υἱὲ τοῦ Ἰωνᾶ, μὲ ἀγαπᾷς; Ἐπειδὴ δὲ ἐφαίνετο διὰ τῆς νέας αὐτῆς ἐρωτήσεως, ὅτι ὁ Διδάσκαλος ἀμφέβαλλεν ἀκόμη διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Πέτρου, ἐλυπήθη ὁ Πέτρος, διότι εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος διὰ τρίτην φοράν· Μὲ ἀγαπᾷς; Καὶ ἐπειδὴ ἡ τριπλὴ ἄρνησις τὸν εἶχε διδάξει νὰ μὴ ἔχῃ πλέον ἐμπιστοσύνην εἰς τὸν ἑαυτόν του, εἶπεν εἰς αὐτόν· Κύριε, σὺ τὰ γνωρίζεις ὅλα, σὺ ἡξεύρεις, ὅτι σὲ ἀγαπῶ. Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Βόσκε τὰ πρόβατά μου. Καὶ ἀφοῦ μὲ τὴν τριπλῆν αὐτὴν βεβαίωσίν του ὁ Πέτρος ἐπανώρθωσε τὸ ἁμάρτημα τῆς τριπλῆς ἀρνήσεώς του, καὶ ἀποκατεστάθη εἰς τὸ ἀποστολικὸν ἀξίωμα, ὁ Κύριος πληροφορῶν αὐτόν, ὅτι δὲν θὰ τὸν ἠρνεῖτο πλέον, τοῦ προσθέτει: ¹⁸ Ἀληθῶς, ἀληθῶς σοῦ λέγω, ὅταν ἤσουν νεότερος ἔζωνες μόνος σου τὸν ἑαυτόν σου καὶ ἐβάδιζες, ὅπου ἤθελες. Ὅταν δὲ θὰ γηράσῃς, θὰ ἑξαπλώσῃς τὰς χεῖρας σου καὶ ἄλλος θὰ σὲ ζώσῃ καὶ θὰ σὲ φέρῃ ἐκεῖνος εἰς μέρος, ὅπου δὲν θέλεις. Δηλαδὴ θὰ σὲ ὁδηγήσῃ εἰς τὸ μαρτύριον, τὸ ὁποῖον ἂν καὶ μὲ τὴν προαίρεσίν σου θὰ τὸ ἀσπάζεσαι, λόγῳ ὅμως τῆς φυσικῆς άποστροφῆς τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν θάνατον, φυσικὰ καὶ σὺ θὰ τὸ ἀποστέργῃς. ¹⁹ Ὁ Κύριος λοιπὸν εἶπε τοῦτο σημαίνων μὲ ποῖον εἶδος θανάτου θὰ δοξάσῃ ὁ Πέτρος τὸν Θεόν. Καὶ ἀφοῦ εἶπε τοῦτο, λέγει εἰς αὐτόν· Ἀκολούθει με. ²⁰ Ἐνῷ δὲ ἐβάδιζαν, ἔστρεψεν ὀπίσω ὁ Πέτρος καὶ εἶδε τὸν μαθητήν, ποὺ ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς, νὰ ἀκολουθῇ καὶ αὐτός. Ὁ μαθητὴς αὐτὸς ἔπεσε καὶ κατὰ τὸ δεῖπνον ἐπὶ τοῦ στήθους τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπε· Κύριε, ποῖος εἶναι αὐτός, ποὺ πρόκειται νὰ σὲ παραδώσῃ; ²¹ Αὐτὸν τὸν μαθητὴν ὅταν τὸν εἶδεν ὁ Πέτρος, λέγει εἰς τὸν Ἰησοῦν· Κύριε, αὐτὸς δὲ τί θὰ γίνῃ καὶ τί τοῦ ἐπιφυλάσσεται; ²² Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς τὸν Πέτρον· Ὑπόθεσε, ὅτι θέλω αὐτὸς νὰ μείνῃ εἰς τὴν ζωὴν αὐτὴν μέχρις ὅτου ἔλθω κατὰ τὴν δευτέραν μου παρουσίαν. Τί σὲ ἐνδιαφέρει αὐτὸ καὶ τί ἔχεις νὰ κερδίσῃς σύ, ἐὰν μάθῃς, τί θὰ ἀπογίνῃ αὐτός; Σὺ ἀκολούθει με καὶ φρόντιζε διὰ τὴν ἰδικήν σου σωτηρίαν. ²³ Ἐκ παρεξηγήσεως λοιπὸν τῶν λόγων τούτων τοῦ Ἰησοῦ διεδόθη μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν Χριστιανῶν ἡ φήμη αὐτή, ὅτι δηλαδὴ ὁ μαθητὴς ἐκεῖνος δὲν πεθαίνει. Καὶ δὲν εἶπεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν Πέτρον, ὅτι ὁ μαθητὴς αὐτὸς δὲν θὰ ἀποθάνῃ. Ἀλλ’ εἶπεν ὑποθετικῶς· Ἐὰν αὐτὸς θέλω νὰ μένῃ μέχρις ὅτου ἔλθω, τί νοιάζεσαι σύ; ²⁴ Ὁ μαθητὴς δὲ ἐκεῖνος εἶναι αὐτός, ποὺ ἑξακολουθεῖ καὶ τώρα νὰ δίδῃ μαρτυρίαν δι’ αὐτά, ποὺ ἱστοροῦνται εἰς τὸ Εὐαγγέλιον τοῦτο, καὶ ὁ ὁποῖος κατέγραψε ταῦτα. Καὶ γνωρίζομεν, ὅτι ἡ μαρτυρία του εἶναι ἀληθής. ²⁵ Ὑπάρχουν δὲ καὶ πολλὰ ἄλλα, ὅσα ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς, τὰ ὁποῖα, ἐὰν γράφωνται λεπτομερῶς ἕνα - ἕνα, νομίζω ὅτι καὶ αὐτὸς ὁ κόσμος μὲ ὅλας τὰς βιβλιοθήκας του δὲν θὰ χωρέσῃ τὰ βιβλία ποὺ θὰ γράφονται. Ἀληθῶς.

 

       ==========================

                             ΟΜΙΛΙΑ  Α''

                        ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ , ο αχάριστος δούλος

    Ἀφορμή γιά τήν σημερινή Εὐαγγελική παραβολή τοῦ σκληροῦ ἄκαρδου δούλου, ἦταν ἡ ἐρώτηση τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου : «Κύριε πόσες φορὲς νά συγχωρήσω τόν ἀδελφό μου, ἐάν ἐξακολουθεῖ νά μοῦ κάνει κακό;» Τό συνηθισμένο ὅριο γιά τούς Ἰουδαίους ἧταν τρεῖς φορές. Ὁ Πέτρος πιστεύοντας ὅτι τό ὑπερακοντίζει καί φθάνει σέ ὕψη μακροθυμίας, τό ὑπερδιπλασιάζει προτείνοντας: «ἕως ἑπτά φορές;» Ὁ Χριστὸς τοῦ ἀπαντᾶ: «οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις, ἀλλά ἕως Ἑβδομηκοντάκις ἑπτά», γιὰ νὰ τοῦ δείξει ὅτι μπορεῖ νὰ συγχωρήσει κανεὶς τὸν συνάνθρωπό του ἀπεριόριστες φορὲς.

      Στὴν παραβολή αὐτή χαρακτηριστικὲς εἶναι οἱ ἀντιθέσεις. Κὰτ’ ἀρχήν, τῆς διαφορᾶς τοῦ χρέους: Ὁ ἕνας δοῦλος, προφανῶς κάτοχος ὑψηλῆς θέσεως καὶ ἁρμοδιοτήτων στὸ βασίλειο ὤφειλε στὸν βασιλιὰ ἀσύλληπτα μεγάλο ποσό, «μύρια τάλαντα», περίπου δέκα ἑκατομμύρια σημερινὰ εὐρώ, ποὺ εἶχαν ὅμως τότε πολὺ μεγαλύτερη ἀγοραστικὴ ἀξία. Ὁ ἄλλος δοῦλος, ὑφιστάμενος στὸν προηγούμενο ἀπὸ τὴν τάξη τῶν μικρῶν καὶ ἀδυνάτων, ὤφειλε ἕνα ἀσήμαντο ποσό, ἑκατὸ δηνάρια.

      Ἡ δεύτερη ἀντίθεση φθάνει σὲ ὑψηλότερη ὀξύτητα: Ὁ μὲν βασιλιὰς «σπλαγχνισθείς» χαρίζει στὸν μεγαλοθεσίτη δοῦλο τὸ ὑπέρογκο ποσὸ ποὺ καταχράσθηκε καὶ τὸν ἐλευθερώνει, ἐκεῖνος   δὲ  ὄχι  μόνο δὲν δείχνει τὴν ἐλάχιστη κατανόηση στὸ σύνδουλό του, ποὺ τοῦ ζητᾶ λίγη   πίστωση   χρόνου, ἄλλα γρήγορα τὸν βάζει στὴ φυλακή.

      Καὶ ἕνα τρίτο σημεῖο: Αὐτὴ τὴ σκληρότητα τὴν δείχνει «μόλις βγῆκε» ἀπὸ τὴν τραγικὴ θέση, στὴν ὅποια εἶχε ὁδηγήσει τὸν ἑαυτὸ του μόλις εἶχε ἀπολαύσει τὴν μεγαλοψυχία τοῦ «Κυρίου του».

      Πῶς θά βοηθήσουμε τόν ἑαυτό μας νά συνέλθει ἀπό αὐτή τήν παρανοϊκή στάση τῆς σκληροκαρδίας; Κατ΄ ἀρχήν ἐπείγει νά συνειδητοποιήσουμε τίς ὀφειλές μας στόν Θεό, τά λάθη καί τίς παραλείψεις μας, τά ἀμαρτήματά μας. Ὅσοι λέμε ὅτι πιστεύουμε ἔχουμε σκεφθεῖ τά χρέη μας στόν Θεό; Σ’ αὐτή τήν ἀντιπαράθεση εὐκολότερα θά καταλάβουμε πόσο ἀσήμαντες εἶναι οἱ λεγόμενες μεγάλες ἀδικίες καί προσβολές τῶν ἄλλων σέ μᾶς.

      Ἡ ἐξάρτησή μας ἀπό τόν Θεό μᾶς φέρνει σέ αὐτόματη συνάφεια μέ ὅλους τους ἀνθρώπους.

      Μέσα στὸ πεντακάθαρο φῶς τῆς παραβολῆς αὐτῆς φαίνεται ζωηρὰ τί φοβερὴ ὑποκρισία δείχνουμε, ὅταν τὴ μιὰ στιγμὴ ἱκετεύουμε, «Κύριε, μακροθύμησον ἐπ' ἐμοί» καὶ «δὲν θέλουμε» νὰ συγχωρήσουμε τὸν ἀδελφό μας γιὰ κάτι μικρὸ - ἢ ἔστω «μεγάλο» στὰ δικά μας μάτια. 

===========================

                                  ΟΜΙΛΙΑ Β''

                 Η μακροθυμία του Θεού

   Χαρά και ικανοποίηση αισθανόμαστε καθώς βλέπουμε τον μακρόθυμο Κύριο. Να χαρίζει το χρέος των «μυρίων ταλάντων» στον πτωχό δούλο του. Συγχρόνως όμως το αίσθημα της αποστροφής και της οργής καταλαμβάνει την ψυχή μας καθώς ακούμε τον αχάριστο και σκληρόκαρδο δούλο, να πνίγει τον σύνδουλό του, για να του επιστρέψει το ασήμαντο χρέος των εκατό δηναρίων. Ο πρώτος, με κατανόηση και επιείκεια αντιμετώπισε το πρόβλημα του δούλου του. Ο δεύτερος, με σκληρότητα και απανθρωπιά «έπνιγε λέγων· απόδος μοι ει τι οφείλεις». Οι ερμηνευτές εξηγούν, ότι ο σπλαχνικός κύριος είναι ο Θεός, ο οποίος στις παρακλήσεις των δούλων του παραγράφει το χρέος και συγχωρεί τους οφειλέτες του. Δούλος είναι ο άνθρωπος, ο οποίος αν και έχει ελεηθεί από τον Θεό, δεν επιδεικνύει την ίδια συμπεριφορά προς τους συνανθρώπους του, αλλά φέρεται με σκληρότητα και ανελεημοσύνη στα σφάλματα τους. Ότι συνέβη με τον ευγενή κύριο και τον αγενή δούλο επαναλαμβάνεται και σήμερα στις σχέσεις του ανθρώπου με τον θεό και τον πλησίον του.

     Απέναντι στο Θεό είμαστε οφειλέτες μυρίων αγαθών. Άπειρες είναι οι ευεργεσίες με τις οποίες μας πλουτίζει σε όλη μας τη ζωή. Ποια είναι όμως η δική μας ανταπόδοση; Εάν καθίσουμε να αναλογιστούμε ποια είναι η δική του αγαθότητα και ποιά είναι η δική μας αγνωμοσύνη, θα πρέπει αυθόρμητα από την καρδιά μας να ανέβει η ικεσία του δούλου της παραβολής: «Κύριε, μακροθύμησον επ’εμοί». Στην πατρική του αγαθότητα συμπεριφερόμαστε με επιπολαιότητας και αχαριστία. Ξεχνιόμαστε βυθισμένοι στις χαρές του κόσμου και λησμονούμε τον ευεργέτη μας. Έρχεται όμως η ώρα της λογοδοσίας, κατά την οποία ο Κύριος ζητεί τον λόγο από τους δούλους του. Τότε, αλλοίμονο, δεν έχουμε τι να πούμε για να δικαιολογήσουμε την αγενή συμπεριφορά μας στο δίκαιο κριτή. Η τιμωρία που μας περιμένει είναι φρικτή. Μοναδική λύση είναι η αίτηση συγγνώμης.

     Όπως ο κύριος του δούλου εκείνου «σπλαχνισθείς απέλυσεν αυτόν και το δάνειον άφηκεν αυτώ», έτσι και ο Κύριος μας με το άπειρο έλεος του και την αμέτρητη μακροθυμία του συγχωρεί και διαγράφει το πλήθος των αμαρτημάτων μας, όταν διαπιστώσει γνήσια μετάνοια. Είναι «οικτίρμων και ελεήμων ο Κύριος, μακρόθυμος και πολυέλεος» και δεν οργίζεται όπως εμείς. «Μακροθυμεί εις ημάς μη βουλόμενος τιλας απολέσθαι, αλλά πάντας εις μετάνοιαν χωρήσαι» (Β΄ Πέτρ. Γ΄ 10). Τα δάκρυα και οι στεναγμοί κάμπτουν τη φιλανθρωπία του.

    Τι κάνει όμως ο άνθρωπος; Μιμείται την μακροθυμία του Δεσπότου του; Φέρεται ανάλογα στον πλησίον του; Εδώ είναι το περίεργο και διεστραμμένο. Νωπά ήταν τα δάκρυα της συγνώμης στα μάτια του δούλου, όταν συνάντησε τον σύνδουλο του. Ξέχασε αμέσως την ευεργεσία του κυρίου, καταλήφθηκε από οργή, όρμησε επάνω του, τον έσφιξε από τον λαιμό και απαιτούσε την επιστροφή των εκατό δηναρίων. Εκείνος που λίγο πριν ζητούσε συγνώμη, δεν παρέχει συγνώμη. Εκείνος που εκλιπαρούσε τον κύριο να επιδείξει μακροθυμία, δεν μακροθυμεί. Εκείνος που απαλλάχθηκε από το ογκώδες ποσό των μυρίων ταλάντων, δεν χαρίζει το μηδαμινό χρέος των εκατό δηναρίων.

     Το ίδιο κάνουν πολλοί. Παρακαλούν το θεό να τους συγχωρήσει, ενώ εκείνοι δεν συγχωρούν τον συνάνθρωπο τους για κάποιο λάθος, για κάποια αδικία ή παράλειψη. Ζητούν ευσπλαχνία από το Θεό, ενώ επιδεικνύουν σκληροκαρδία στο σύνδουλο τους. Η οργή και το μίσος δεν τους αφήνει να ξεχάσουν το αμάρτημα του αδελφού τους. Γίνονται αμείλικτοι, άκαμπτοι, σκληροί, αυστηροί και ζητούν την παραδειγματική τιμωρία του.

    Ο Χριστιανός πρέπει να είναι μεγαλόψυχος και υποχωρητικός στην οργή και το θυμό. Να ανέχεται με υπομονή και καρτερία τις αδικίες και τα σφάλματα των άλλων. Να χαρακτηρίζεται για την ευγένεια της ψυχής του και να συγχωρεί εκείνους που τον βλάπτουν. Πρότυπο του έχει τον μακρόθυμο Χριστό, «ος λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει και πάσχων ουκ ηπειλεί» (Α΄ Πέτρ. Β΄ 23). Η συμπεριφορά του πρέπει να ταυτίζεται με τη συμπεριφορά του ανεξίκακου Ιησού, ο οποίος συγχώρεσε τους διώκτες και σταυρωτές του. Ο Απόστολος Παύλος προτρέπει να επιδεικνύουμε μακροθυμία σε όλους και με αγάπη να ανεχόμαστε ο ένας τον άλλο: «Αξίως περιπατήσαι της κλήσεως ης εκλήθητε μετά μακροθυμίας, ανεχόμενοι αλλήλων εν αγάπη» (Έφες. Δ΄ 3). Με τη μακροθυμία επέρχεται γαλήνη στην ψυχή και εύκολα αντιμετωπίζονται όλα τα λυπηρά. Ο μακρόθυμος, «ώσπερ εν λιμένι καθημένος, βαρείας απολαύει γαλήνης, καν ζημιά περιβάλης ουκ ενίκησας την πέτραν, καν ύβριν επαγάγης, ουκ έσεισας τον πύργον, καν πληγάς προστρίψης, ουκ έπληξας τον αδάμαντα», γράφει ο ιερός Χρυσόστομος.

    Στην παραβολή του Ευαγγελίου είδαμε, ότι όταν ο κύριος πληροφορήθηκε την ασπλαχνία του δούλου του οργίστηκε εναντίον του, τον επετίμησε για την κακίστη συμπεριφορά του και τον παρέδωσε στους βασανιστές μέχρις ότου αποδώσει τα χρεωστούμενα. Την ίδια τύχη θα έχουν κι εκείνοι που δεν συγχωρούν τα αμαρτήματα των αδελφών τους. Όχι διότι θα παύσει ο Θεός να είναι μακρόθυμος και πολυέλεος, αλλά διότι οι ίδιοι θα έχουν απομακρυνθεί από την αγάπη του και θα υποστούν τις συνέπειες της διαστάσεως τους από την πηγή της χαράς και της γαλήνης. «Εάν αγαπώμεν αλλήλους, ο Θεός εν ημίν μένει» (Α΄ Ιωάν. δ΄12), γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Όπου μίσος και ανελεημοσύνη, εκεί απουσία Θεού. Και όπου απουσία Θεού, εκεί πόνος, αγωνία και σκοτάδι. Ενώ όπου υπάρχει αγάπη, έστω κι αν υπάρχουν σφάλματα και παραλείψεις, υπάρχει και ο Θεός. Και όπου ο Θεός εκεί φως, ελευθερία, χαρά κι αθανασία.

Αδελφοί,

    Όπως η Παναγία Θεοτόκος, την οποία αυτές τις ημέρες με δάκρυα παρακαλούμε, ανοίγει την αγκαλιά της για να δεχθεί όλες τις πονεμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές, ας ανοίξουμε κι εμείς την καρδιά μας σε όλους τους ανθρώπους. Ας σκορπίσουμε καλοσύνη, ας απιδείξουμε κατανόηση στην οξυθυμία και σκληροψυχία τους. Ας φερθούμε με ευσπλαχνία, όπως φέρθηκε ο Χριστός και οι Αγίοι. «Παρακαλούμε δε υμάς αδελφοί μακροθυμείτε προς πάντας» (Α΄ Θεσσαλ. Ε΄ 15).

===========================

            Το κεντρικό νόημα , και σύντομο κήρυγμα

Ο Χριστός μάς παρουσιάζει έναν βασιλιά που χαρίζει στον δούλο του ένα τεράστιο, αδύνατον να εξοφληθεί χρέος (10.000 τάλαντα). Όμως, ο ίδιος αυτός δούλος αρνείται να χαρίσει ένα ελάχιστο χρέος (100 δηνάρια) στον συνεδούλο του. Η αχαριστία και η σκληροκαρδία του τιμωρούνται αυστηρά.

Το μήνυμα είναι σαφές: η δική μας σώζουσα συγχώρεση από τον Θεό εξαρτάται από τη δική μας διάθεση να συγχωρέσουμε όσους μας έφταιξαν.

 Βασικά σημεία της ομιλίας

• Το απέραντο έλεος του Θεού: Το χρέος των 10.000 ταλάντων συμβολίζει τις αμαρτίες μας. Ο Θεός είναι έτοιμος να τα διαγράψει όλα, αρκεί να μετανοήσουμε.
• Η ανθρώπινη μικροψυχία: Τα 100 δηνάρια συμβολίζουν τα μικρά, καθημερινά πταίσματα των γειτόνων ή των φίλων μας απέναντί μας. Συχνά γινόμαστε αυστηροί κριτές για ασήμαντα πράγματα.
• Ο νόμος της ανταπόδοσης: Όπως φερόμαστε στον αδερφό μας, έτσι θα κριθούμε κι εμείς από τον Θεό. Η έλλειψη αγάπης κλείνει την πόρτα του ελέους.

Πρακτικές εφαρμογές

• Ας αφήσουμε την πικρία και τον θυμό από την καρδιά μας.
• Ας θυμόμαστε τα δικά μας λάθη κάθε φορά που τείνουμε να κατηγορήσουμε ή να τιμωρήσουμε κάποιον άλλον.
• Η συγχώρεση δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη αγάπης και ελευθερίας.

  Σύντομο Κήρυγμα:

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή θέτει ενώπιόν μας έναν καθρέφτη. Μέσα από την παραβολή του αχάριστου και ανελεήμονα δούλου, ο Χριστός μάς αποκαλύπτει δύο μεγάλες αλήθειες: το μέγεθος της θεϊκής ευσπλαχνίας και το βάθος της ανθρώπινης σκληροκαρδίας.

Ο βασιλιάς του Ευαγγελίου, που συμβολίζει τον Θεό, χαρίζει στον δούλο του ένα αστρονομικό χρέος: δέκα χιλιάδες τάλαντα. Ένα ποσό αδύνατον να ξεπληρωθεί, που συμβολίζει το βάρος των δικών μας αμαρτιών. Ο Θεός δεν κάνει διακανονισμό· τα διαγράφει όλα, συγκινημένος από τα δάκρυα και την παράκληση του ανθρώπου.

Και τι κάνει ο ευεργετημένος δούλος μόλις βγαίνει έξω; Συναντά έναν σύνδουλό του που του χρωστά ένα ασήμαντο ποσό, εκατό δηνάρια. Τον πιάνει από τον λαιμό, τον πνίγει και τον ρίχνει στη φυλακή. Ξέχασε αμέσως το έλεος που έλαβε.

Αδελφοί μου, πόσο συχνά μοιάζουμε με αυτόν τον άνθρωπο;

• Ζητάμε καθημερινά από τον Θεό να συγχωρήσει τα δικά μας αμέτρητα λάθη.
• Την ίδια στιγμή, κρατάμε κακία για μια κουβέντα, μια παρεξήγηση ή μια αδικία του αδελφού μας.
• Γινόμαστε επιεικείς με τον εαυτό μας, αλλά αμείλικτοι δικαστές για τους άλλους.

Ο Χριστός κλείνει την παραβολή με μια προειδοποίηση που συγκλονίζει: Ο βασιλιάς παρέδωσε τον άσπλαχνο δούλο στους βασανιστές. Έτσι, λέει, θα πάθουμε κι εμείς αν δεν συγχωρήσουμε ο καθένας τον αδελφό του «από των καρδιών υμών» — μέσα από την καρδιά μας.

Η συγχώρεση δεν είναι μια τυπική κουβέντα. Είναι στάση ζωής. Δεν μπορούμε να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που χύθηκε για τη δική μας άφεση, και ταυτόχρονα να έχουμε την καρδιά μας γεμάτη φαρμάκι για τον διπλανό μας.

Ας φύγουμε σήμερα από τον ναό πιο ελαφριοί. Ας χαρίσουμε στους άλλους τα «εκατό δηνάρια» των λαθών τους, για να κρατήσει ο Θεός ανοιχτή για εμάς την αγκαλιά του ελέους Του. Αμήν.